Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

agosto de 2012

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 105

August 26, 2012 por Raquel Couto Antelo  

,

Capítulo 105. Cadela

Cadela: moeda de cobre, hoxe fóra de circulación, que valía cinco céntimos. Acordaba os tempos nos que un molete de pan custaba catro cadelas.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  ¿Que pasa? – preguntou o home torcendo a cara levemente cara a muller de negro que se puxo de pé.

 

-  Nada – dixo sentándose – pensei que pechara os ollos.

 

Sorrín ó ver a cara de pánico na muller e a de sorpresa das outras dúas. Pasoume de seguido, en canto me decatei de que volvía a estar no goberno negro, naquel cárcere, diante de dúas mulleres e un home sen piedade, co cadáver dun garda ás miñas costas e Froilán lonxe, nunha cela á que non estaba segura de poder chegar.

 

-  ¿Por que sorrís? – preguntou a muller.

 

-  ¿Queres tranquilizarte? Non está sorrindo, non pechou os ollos – díxolle a que tiña ó lado.

 

-  Si que os pechou – asegurou ela.

 

-  ¿Pecháchelos? – preguntoume o home.

 

-  Si – respondín.

 

-  Xa vos dicía eu que era mentira o que contaban dela, “pecha os ollos e desaparece” ¿perdeches poderes, seica? – ría o home.

 

-  ¿Que poderes? – preguntei facéndome a inocente a ver se zafaba e me devolvían á cela por non lles parecer interesante.

 

Miráronse, o home botou a man ó peto onde gardara a pistola e achegouse.

 

-  ¿Mátoa? – peguntou.

 

-  ¿Para que? Non vale unha cadela. Se non fai o que nos dixeron que fai tampouco será quen nos dixeron que era, a xente que se supón que coñece... ¿que sei eu? Que lle dean un par de hostias para que solte o que sabe e que a devolvan á cela. Se non sabe nada polo menos que vaia contando o que lle pasa a quen se cruza con nós – dixo a muller de negro que me viu pechar os ollos.

 

-  Eu non a baixo – dixo o home.

 

-  Claro que a vas baixar, ti mataches ó garda – dixo a muller que falaba máis.

 

A outra apoiouna cunha mirada perversa, o home sacou a pistola de mala gana e púxoma na cabeza. Non tiña o pulso firme, nin mantiña a mirada firme e fría coma cando matou ó garda. Noteille o medo. Sorrín.

 

-  ¿Por que sorrí? – preguntoulle a muller que me vira pechar os ollos á outra.

 

-  Será do medo – respondiu a outra.

 

O home agaroume polo pescozo, non coma o garda, non levantándome do chan, senón para indicarme o camiño. Era un home de complexión normal, máis alto ca min, non era difícil. Eu ía diante e el detrás de min. Pechei os ollos unha vez. Ninguén o avisou. Pensei na cela e volvinos pechar rápido mentres agardábamos a que se abrise a primeira porta metálica.

 

Froilán non me esperaba. Asustouse. Agarreino do brazo e nin sequera tiven que pechar os ollos, pensei en fuxir e rematamos en algures escuro e frío rodeados de silencio, soidade e estrelas.

 

-  ¿Como o fixeches? ¿Que che pasou? ¿Que che fixeron? ¿Estás ben? – preguntaba histérico.

 

Pero eu tiña na lembranza aquel Froilán tranquilo da última vez e non me pareciu mal.

 

-  Non me fixeron nada, non poden – dixen coma a mala invencible dunha película de ciencia ficción barata.

 

Froilán miroume erguendo aquela cella baixándome os fumes.

 

-  Estás distinta, algo pasou, estás moi cambiada – analizou.

 

-  ¿Distinta como? Non teño un espello, teño algo – preguntei apalpando a miña cara, o pescozo – sabía que isto das viaxes tiña que ten efectos secundarios.

 

-  Non, non estás máis vella, tranquila – medio se riu da miña preocupación – estás distinta ¿que che pasou?

 

“Non o vas crer” comecei a dicir como introdución á historia. Froilán recachaba os ollos e sorría marabillado.

 

-      E agora nin sequera teño que durmir, fáltame controlar o destino pero non está mal ¿ou? – rematei.

 

-      Non está nada mal, é asombroso ¿onde estaremos? – dixo mirando de redor.

 

-      ¿Sabes do que me acabo de decatar? – e sen deixarlle responder – non serviu, o que lle dixen a César non valiu, se valera non habería cárcere, nin...

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 104

August 19, 2012 por Raquel Couto Antelo  

,

Capítulo 104. Boquear

Boquear: abrir a boca involuntariamente a causa da fame, o sono ou o aburrimento. No medio do concerto comezou a boquear.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  ¡Desperta! ¡Desperta! – repetía Priscila en baixo.

 

-  ¡Ola! – dixen sorrindo pola alegría de volver a vela.

 

-  ¿Que estás facendo aquí? ¿Estás ben? Levas moito tempo durmindo, non te daba despertado, xa case é de día, saltaches o toque de queda, tes que andar con máis coidado – falaba sen parar aínda que non parecía nerviosa.

 

Eu sorría pola alegría de volver a vela pero non sabía que dicirlle, se a verdade de cando despertei a primeira vez ou a verdade de aquela vez.

 

-  Ti es a do pantalón – decatouse Priscila - ¿por que me seguiches?

 

Seguía sen dicir palabra de tan asombrada que estaba.

 

-  Será mellor que marches, tes que descansar algo antes de ir traballar, se volves salir de noite tes que vir en pixama e zapatillas, os gardas son máis indulxentes se lles dis que es sonámbula – boquexaba Priscila mentres me explicaba os nosos segredos – aínda que non deberías vir por aquí, non hai nada que che poida interesar e a min métesme nun problema.

 

Eu sorría, non pasara tanto tempo pero eu víaa coma unha rapaza, tan nova, tan resabida.

 

-  Vou facer un café ¿queres? – ofreciu.

 

Díxenlle que non ca cabeza.

 

-  Se queres marchar, marcha; ti falas ¿non? Creo que non che escoitei palabra; estou cansa, será iso, falo soa ás veces, é que me prefiro escoitar a min mesma que ó resto, a xente dá noxo – falaba sen parar.

 

A min dábame a risa coma a un trasniño pensando unha maldade.

 

-  Xa é de día, deberías marchar – insistiu – non creo que atopes ningunha patrulla agora.

 

-  Eu tamén soño – dixen por fin.

 

Priscila case tira a cunca ó chan. Miroume fixamente non sabendo se crerme ou temer que fose máis perigosa do que aparentaba.

 

-  E viaxo – engadín.

 

-  ¿A donde? ¿ó distrito Sur desde o Norte? – dixo con sorna – eu tamén, cando me apetece vir tomar un café tranquila.

 

-  Co sofá – aclarei.

 

Calou. Pola expresión da súa cara decidira que era máis perigosa do que parecía.

 

-  ¿Que viaxas cun sofá? ¿E non será un coche? Cando os asientos son cómodos unha tende a confundilos cun sofá – dixo con retranca.

 

-  Non, en serio, sei facelo igual ca ti, se queres veño mañá e ensínocho, bueno, non eu a quen queiras que mande ó futuro – ofrecín.

 

-  Non penses que cho creo, pero se queres vir mañá ven, a min dame igual, aquí pouco hai que rascar; non te van ascender no traballo por pasar máis tempo cunha encargada, non teño eu tanto poder, no caso de que me caeses ben e quixese favorecerte, que non – dixo Priscila facéndose a dura.

 

-  Vou vir – dixen – só para que vexas que podo.

 

Encolliuse de ombreiros facendo que lle daba igual, pero eu que a coñecía notei que lle caía ben. Caémonos ben desde o primeiro momento, non lembro como foi aquela conversa, só que de seguila cansei e quedei durmida enriba da mesa, ela despertoume e tomamos un par de cafés con roscas e algún bombón que tiñan por alí perdido, falamos de roupa, de pixamas máis ben e ó despedirnos quedamos en volver ó día seguinte, foi ela a que me ensinou o do sofá.

 

De non ter a onde ir fun á miña casa, era o propio, polo menos ate situarme ou saber se era o meu destino definitivo. A cabeza matábame de dor, demasiado movemento xunto. A medida que me achegaba o corazón latexaba máis, volvería a ver ó meu avó. A chave seguía estando no mesmo sitio, enriba da cama agardábame o xoguete que deixara o meu avó aquel día. Chorei. Era unha boneca grande coma a palma da miña man, tiña un botón nas costas e ó premelo soaba unha canción en harmoniosos tin-tins, aquela canción que eu non recoñecera:

 

 

“O día que te coñecín,

levabas todo o pelo alborotado,

con esa cara de neno malo,

miráchesme de arriba abaixo,

e dixeches que si,

que si,

que ti viñas comigo.”[1]

 



[1] Tradución ó galego da primeira estrofa da canción 9.6 de La Bien Querida.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 103

August 12, 2012 por Raquel Couto Antelo  

,

Capítulo 103. Análise

Análise: operación que consiste na descomposición intelectual ou material dunha cousa nas partes ou elementos máis simples que a constitúen, para o seu exame ou investigación. Fixo unha análise do problema para poder resolvelo.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Non por facer o que Gemma lle mandara senón porque pensou que tiña razón; a persoa que contratasen tiña que ser de confianza, non desa confianza da filiación dunha amizade, confianza desa que tiña César na súa xente; pero as entrevistas de traballo eran o que menos lle gustaba de ter unha empresa. Ó primeiro era fácil, complicouse cando tivo que contratar xente para facer cousas que el descoñecía. Non sempre acertou.

 

-  A primeira é a directora de de comunicacións dunha empresa multinacional, ten cinco anos de experiencia e fala catro idiomas a parte do noso – resumiu André.

 

César colliu o currículum sen interese e mirou a foto, saiulle un “sabíao” mental tras a análise da foto da muller. “Unha pija estirada” sentenciou.

 

-  Se lle ofrecemos unas condicións boas igual ven trabalar con nós – explicaba André dándolle tempo a chegar a unha executiva impuntual.

 

César mirou o reloxo para confirmar a sospeita de que pasaba da hora que lle dixera André.

 

-  Esperamos un pouco, o tráfego, xa sabes – desculpou André.

 

-  ¿A seguinte está fóra? – preguntou César.

 

-  É un home – dixo André.

 

-  ¿Está fóra? – espetou César deixándolle claro que o tema non era o xénero senón a puntualidade.

 

-  Sí, xa lle digo que pase – dixo André levantándose e indo cara a porta.

 

O seguinte tamén era un pijo, non tiña a pinta de estirado que tiña a suposta executiva da primeira cita, igual porque o paro lle baixara os fumes, igual porque nunca os tivera. O seu currículum era impecable, a actitude era a correcta:

 

-  Moitas gracias por vir, chamarémolo ca decisión que tomemos – díxolle André.

 

E esa mesma resposta levaron todas as persoas que tiveron a ben sentarse ó outro lado da mesa aquela mañá.

 

-  Desculpen – dixo unha muller entrando – tiña cita para primeira hora e aínda non me chamaron.

 

César mirou a André con falta de paciencia para que lle respondese el.

 

-  Chamámola á súa hora e vostede non estaba – dixo André – esperamos os quince minutos de cortesía e iso é todo o que vai sacar de nós.

 

-  Terán mal o reloxo, eu estaba aquí á miña hora – insistiu a muller.

 

-  Recoméndolle que saia polo seu propio pé antes de que chame a seguridade – ameazou César - ¿cántas faltan? – preguntoulle a André ignorando á muller que non parecía decidida a abandoar a sala – desculpe, creo que xa lle pedín que marchase, non tente máis á sorte.

 

-  Vostedes o perden, eu fago moi ben o meu traballo – dixo a muller sen saír aínda.

 

-  André ¿quen queda? – volviu a preguntar César.

 

-  Unha rapaza, pero... – André intentou botarlle un último cable á súa candidata perfecta.

 

-  Que pase dunha vez que me está doendo a cabeza – soltou César.

 

André erguiuse, colliu á muller do brazo e tirou amablemente dela para fóra da sala. Ó pouco entrou unha rapaza con pinta de novata inocente algo despistada.

 

-  Sente – medio ordeou César.

 

César esperou uns segundos a que entrase André, ó ver que non o facía rebuscou entre o montón de currículums o da rapaza que tiña diante.

 

-  Desculpe ¿cal é o seu nome? – preguntoulle César.

 

-  Inma – dixo a rapaza entre nerviosa e contenta.

 

-  Inma, ah, si, aquí está – dixo César sacando o currículum do montón – licenciada, sin experiencia, idiom... bueno, a ver, precisamos unha persoa traballadora e leal ¿cres que encaixas no perfil?

 

-  Si, claro – respondiu Inma.

 

-  O “claro” sobra – soltou César – estou de mal humor, dóeme a cabeza e non estou disposto a pasar toda a tarde aguantando máis entrevistas así que te vou contratar, comezas mañá, xa podes marchar.

 

Inma non sabía se falaba en serio, pero obedeciu por se o facía.

 

-  ¿Que a contrataches porque se chama Inma e estabas canso? – escandalizábase André – iso é o que se chama unha decisión racional.

 

-  Mira André, polo menos ten a decencia de estar onde quedou de estar e cando quedou de estar; polo demais, creo que é mellor contratar a unha persoa e moldeala ó noso facer que adaptarnos nós ó dela... xa vos dixen que non quería estirados – rematou César, aínda que sabía que no fondo o fixera sen pensar.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 102

August 5, 2012 por Raquel Couto Antelo  

,

Capítulo 102. Zamurgo

Zamurgo: que permanece calado, que no di o que pensa, por malicia, agardando que falen os demais e agochando o seu parecer ou as súas intencións. Non sexas zamurgo e di o que teñas que dicir.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

César abriu a cama plegable de colchón de corcho que collera da casa dos pais para durmir os primeiros meses de independencia. Con coidado de que o ferro oxidado pola falta de uso non fixera demasiado ruído puxo as sabas e a manta. E mentres sometía a última esquina repasou os seus pasos nos últimos días, no taller todo parecía normal, certo era que ía tendo traballo e que, aínda que os custos eran moitos, xa pensara en contratar a un ou dous máis. Tamén lle seguía dando voltas ó motor a medio facer que tiña enriba da mesa da oficina, faltáballe moi pouco para conseguir que funcionase, na cabeza tiña claro o deseño das pezas e se aforraba algo podería mercar a máquina para facelas. Valorou tamén a posibilidade de que fose una enviada dos seus traballadores, insistían en que fose con eles de copas; pero non lle gustaba demasiado a falsa familiaridade dos días seguintes provocada pola solidaridade do alcohol; non, non pensaba que fose cousa deles, non despedira nunca a ninguén pero non xogaban ca súa paciencia.

 

-      Igual debería facer algo – pensou César de pé apoiado contra a porta.

 

Escoitou con coidado o silencio que viña da miña habitación, non lle parecera sequera que comese algo, pensou en ver se marchara, despois pensouno mellor e durmiu.

 

Pola mañá cando non me viu pensou que se fora unha broma trataría de encaixala sen enfado, facendo o zamurgo, sen darlle máis importancia. Porén anotou na súa axenda o día e o suceso. Na axenda da casa, na que anotaba o que pasaba cada día para quitalo da cabeza, para non esquecelo. Pero o exceso de traballo e a fortuna de aforrar fixeron que a súa memoria se ocupase en proxectos máis que en soños; e que o medre convertise o taller en fábrica e a el nun executivo que pasou de contratar mecánicos a demandar peritos e inxeñeiras, ter secretaria e precisar incluso unha asesora de imaxe.

 

-      Se queres manter a producción só queda medrar, a fábrica está chegando ó seu teito – comezou a explicar a responsable do departamento económico.

 

-      Si, xa mo dixo Modesto – respondiu César referíndose ó enxeñeiro xefe.

 

-      E se queres medrar – retomou a economista molesta pola interrupción – tes que conseguir fondos.

 

-      ¿Fondos? – preguntou César – nós temos cartos, aínda hai beneficios sen repartir ¿onde están eses cartos?

 

E preguntouno nervioso, véndose sen un can, pensando que o traxe caro que levaba Gemma non saíra do seu salario senón da conta da empresa.

 

-      Están onde estaban – espetou Gemma medio ofendida – pero eses necesitámolos para manter a actividade; non podemos correr o risco de endebedarnos máis.

 

-      Non entendo nada, pensei que o único crédito que tiñamos era o que pedimos para renovar a cadea de...

 

-      Que non o entende di – rosmaba Gemma – a ver se o entendes así: se queres responder ós pedidos que contrataches tes que ampliar a fábrica, se queres ampliar a fábrica tes que conseguir cartos porque ampliar a fábrica non é cambiar unha máquina, nin ir por un martelo á ferretería, son moitos cartos e non podes cargar todo ese custo na producción actual porque a producción actual dá beneficios soportando os seus propios custos, pero se lle engades máis igual non os dá, bueno, igual non, non os dá seguro.

 

-      E o da imaxe esa ¿que ten que ver con isto? – preguntou César.

 

-      Os socios que precisas non os vas atopar na taberna da praza – soltou Gemma aínda ofendida.

 

A César case lle arranca un sorriso, non era que a taberna da praza tivese mal, pero foi una maneira moi gráfica de explicarlle que o seu carácter non era precisamente o dun embaucador con don de xentes.

 

-      Non podes ir por aí pedindo; unha porque non, e outra porque se dis que che fan falta cartos vas ver como se che van cancelando os pedidos – explicou Gemma.

 

-      Claro muller, se nós aquí traballamos para botar o día entretidos – riu César dándolle a razón.

 

-      Ti tes a túa reputación e a xente respéctate, e eu podo tirar de contactos, pero precisamos alguén cunha visión máis ampla, nós somos demasiado directas, ti máis ca min – dixo Gemma.

 

-      Xa sei, xa sei, pero como os de Recursos Humanos me traian un pijo estirado mándoo á merda – rosmou César.

 

-      Ides traballar de preto, mellor que esteas ti presente – ordeou Gemma.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)