Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

julio de 2012

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 101

July 28, 2012 por Raquel Couto Antelo  

,

Capítulo 101. Xirín

Xirín: paxaro pequeno de peteiro curto e groso, canto moi agradable, e de cor verde tirando a amarela pola cabeza e polo corpo, e castaña polas ás e o rabo, que é gallado. O xirín é moi parecido ó verderol.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Saltei da cama ca axiliadade do descanso, mireino desafiante, seria como el estaba.

 

-  Non é o teu traxe – solteille, aínda que si que era.

 

-  Repítoche que é o único que teño, coñézoo coma se o tecera cas miñas propias mans – respondiu seguro.

 

-  Abre o roupeiro e compróbao, se o tes gardado no roupeiro, claro – razoei.

 

Non fixo falta que lle insistise, abriu a porta dun roupeiro case baldeiro e ó final dunha ringleira de tres camisas estaba o seu traxe colgado nunha mesma percha, por fóra a chaqueta, despois a camisa e dentro o pantalón. Descolgou a percha e sacouna coma se precisase verificar a autenticidade do tecido á luz. Miroume sen entender.

 

-  Díxencho – espeteille.

 

-  Non o entendo, xuraba que a camisa, que o pantalón – dicía mirando á percha e mirándome a min – desculpa, xuraba que era o meu, de verdade que o xuraba.

 

Durante uns segundos tocou o traxe e a camisa; cando se convenciu volviuno gardar e pechando a porta reaccionou.

 

-  Non, desculpa non ¿que coño fas na miña casa? – preguntou algo máis relaxado – tía, de verdade ese é o meu traxe.

 

-  Si a verdade é teu – dixen.

 

-  ¡Sabíao! – berrou el volvendo a abrir o roupeiro para verificar que a percha seguía estando alí - ¿como o fas?

 

-  Viaxo no tempo... e no espacio – dixen rindo.

 

-  Claro, muller – sorriu tamén.

 

-  En serio, este traxe collino dese roupeiro pero uns anos adiante – expliquei.

 

César sorría deixándome falar ca curiosidade de saber ata onde podía inventar.

 

-  Se fose un xarín pensaría que me estás tratando de cazar, pero non lle dou visto o gancho – dixo cando rematei.

 

-  Imaxino que se volvo a un tempo máis adiantado me lembrarás, pero ó revés é complicado – dixen.

 

-  É complicado de calquera maneira que o queiras poñer, non creas, a min gústame como pintas o futuro, ata o punto ese que dis do comezo de todo, e chegando a este punto direiche que non sei que queres que lle faga – encollinme de ombreiros - ¿que non contrate o xenio ese que descubriu a cousa esa? ¿que o mate cando a descubra se o fago? Non sei, vexo todo tan surrealista que non sei, espero que non sexa unha brincadeira de algún dos rapaces, non che teño moito sentido do humor.

 

-  Eu non sei, non teño nin idea, esperaba que vós tivésedes as respostas – dixen.

 

-  Seguramente alguén as ten, non eu por desgracia para ti, ou para a cidade, se as cousas son como dis; perdoa o meu escepticismo, pero cústame entender como se pode chegar a situación que describes, moi tontos tedes que ser, ía eu, dunha hostia mándoos tomar polo cú a todos – soltou un César novo – e agora ¿que? ¿vas quedar aquí? ¿vas volver á túa casa?

 

-  Pois das primeiras veces máis ou menos podía controlar o destino, pero desde que me apuntaron ca pistola aquela cada vez que durmo aparezo noutro sitio distinto, nin de preto onde eu quero – lamentei.

 

-  Eu soño a miúdo, quero dicir, eu lembro os soños, soñar soñamos todos – comezou a dicir.

 

-  Non, só soñamos unas poucas – correxín.

 

-  Non, soñamos todos, o que pasa é que non todo o mundo lembra o que soña – insistiu – igual esa dictadura vosa anulouvos a capacidade de lembralos ou de poñerlle interese, que sei eu; pero o que che quería dicir é que eu soño e non vou dando saltos por aí adiante. Nesa cama desperto todos os días – dixo sinalando á súa cama.

 

Encollinme de ombreiros.

 

-  Xa, bueno, tampouco te preocupes que non che crin do que dixeches nin a metade; o importante agora é que máis desta noite non podes quedar aquí, gústame vivir só, e nin sequera te coñezo dabondo para que deixe de gustarme. Na cociña hai de comer, prepara o que queiras, eu vou para a outra habitación, cando mañá vexa a casa baleira intarei crer que conseguiches ir a onde querías; se te volvo a ver seguiremos falando.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 100

July 22, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 100. Vaira

Vaira: parte dun río, polo xeral preto das marxes, por onde discorre a auga moi lentamente, se detén ou mesmo recúa. Os rapaces nadaban na vaira.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  ¡Demóstrao! – espetou César.

 

-  ¿Como? – preguntamos Inma e máis eu á vez.

 

-  Ti – dixo César serio sinalándome – Rita ¿non? Demóstrao, demostra que fas o que dis.

 

-  Non é tan fácil – tratei de explicarlle que podía aparecer en calquera lado e incluso nin sabía como volver no caso de que conseguise marchar.

 

-  Ti verás, ou me demostras que estás dicindo a verdade ou chamo á policía – ameazou César.

 

A Inma borróuselle o sorriso e a mirada íaselle do teléfono a César e de César a min. Tomeino en serio.

 

-  Ben, intentareino, teño que ir á habitación – dixen.

 

-  O que precises – convidou César.

 

Fun á habitación e ó ver a cama sen colcha decateime de que non tiña roupa e de que daría igual se tivese a puntería de rematar no Chipirón de novo; pero non tanto se acababa en calquera outro sitio de aqueles nos que non tiña un roupeiro cheo de roupa esperando por min.

 

-  Non terás algo de roupa, tampouco é que me gustase moito a experiencia de despertar espida diante de estraños – pedín.

 

-  De muller non, pero igual hai algo que che sirva no armario – dixo César sinalando ó roupeiro.

 

César e Inma observábanme desde a porta da habitación. Abrín a porta do roupeiro e collín unha camisa e un pantalón calquera sen prestar demasiada atención, ó final xa vivira a experiencia de estar dentro dun traxe máis grande ca min. Era un pecado poñerlle grapas a unha camisa tan fina, ou cortar as perneiras dun pantalón tan elegante, así que me apañei como puiden; botei man, tamén, dun cinto dos que había no colgador de cintos, que tamén me quedaba grande, pero que algo agarraba.

 

-  Creo que está facendo tempo – díxolle Inma a César polo baixo.

 

-  Deixa a ver, como sexa certo imos flipar – respondiulle César medio rindo.

 

-  ¿Máis? Esta é a noite máis rara da miña vida, se esta tipa desaparece da cama diante dos meus ollos vou precisar axuda psiquiátrica, avísocho – bromeou Inma.

 

Deiteime e tratei de durmir, custoume, sabía que me estaban mirando e tardei en conseguir que non me importase. Concentreime, igual non demasiado, quería volver ó hostal, se podía ser, antes de coñecer a Froilán, xusto cando chamaba á porta. Pero de novo soñei.

 

Flotaba na auga transparente da vaira, rodeada de silencio, unha pequena corrente abaneábame con suavidade, o sol quencía a humidade da roupa. No ceo azul non había nubes, tratei de poñerme dereita para ver o que me rodeaba. Non facía pé, entroume o pánico. Volvín facer o morto para coller azos. Vía a parede do acantilado. Dei a volta e vin que a vaira derivaba dun río que corría a modo para a dereita. Nadei cara unha das beiras. A vexetación era verde e espesa, escoitábase un rebuldir de paxaros e insectos entre as pólas e unha sensación de paz. Cas forzas que xuntei saín da auga e arrolei pola herba só para ter a sensación de seguridade que dá a terra firme. Camiñei entre a espesura, a roupa secara, o sol estaba baixando e comezaba a facer frío; no horizonte non había sinais de civilización. Sentei do cansanzo. Un golpe forte.

 

-  Desculpa, non quería despertarte – dixo César – pero comprende que me poña nervioso atopar unha estraña na miña cama, non é que che sente mal a miña roupa pero prefiro que me pidan permiso primeiro, tanto para o da cama como para o da roupa.

 

-  ¿Funcionou? – preguntei case afirmando porque César non levaba a mesma roupa e a colcha era outra.

 

-  ¿O que? – preguntou un César distante.

 

-  ¿Como que o que? O de viaxar no tempo ¿e Inma? – dixen case sen respirar.

 

E o mesmo tempo que o dicía pensei que se fósemos algo previsores antes de demostrarlle que podía viaxar no tempo debera deixarlle unha proba da miña presencia previa, notábaseme a falta de experiencia.

 

-  ¿Quen é Inma? – preguntou César.

 

-  Debería ser unha empregada túa – dixen.

 

-  Ah, e isto ¿que é? unha maneira nova de negociar o contrato, está ben, é orixinal – soltou César con sorna.

 

-  Aínda non puxeches a fábrica na cidade ¿non si? – preguntei.

 

-  ¿Fábrica? Non dou sacado adiante o taller vou ter unha fábrica – dixo rosmando.

 

Fixeime nel, era máis novo, tiña a mesma clase pero vestía con descoido.

 

-  Non me fai moita gracia que me enrugues o único traxe que teño – dixo con frialdade.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 99

July 14, 2012 por Raquel Couto Antelo  

,

Capítulo 99. Útil

Útil: que satisfai unha necesidade, que serve para obter un beneficio material ou inmaterial. Saber idiomas é útil.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-     ¿O comezo? – preguntou César mirando a Inma.

 

-     A min non me mires, eu xa a tiña botado – respondiu Inma.

 

-     ¿Que é iso do comezo? – preguntoume César.

 

-     ¿Que? Non, nada, non sei que estaba dicindo, creo que me mareei un pouco – disimulei.

 

-     ¿Queres que te levemos ó sitio ese? – ofreciu de novo César.

 

-     Non, non fai falta, se me prestas a colcha prometo devolvercha en canto atope algo de roupa – dixen indo cara a porta.

 

-     ¿E vas andar pola rúa descalza? – preocupouse Inma.

 

Mirei ós pés, en verdade estaba descalza. Mireina sen saber que dicir, chegando á porta, tendo ganas de marchar e de quedar.

 

-     Inma ten razón, de aquí á vila hai uns quilómetros, non marches así, se non queres que te levemos chamamos a un taxi, ou a quen queiras; ou chama ti se o prefires – dixo César sinalando ó teléfono.

 

Inma igual estaba máis á defensiva que César, pero calquera dos dous tiñan cara de boa xente. Mireinos fixamente e decidín que, aínda metendo a pata, tiña tempo dabondo para soñar e fuxir. Ó final o descontrol da miña habilidade érame útil.

 

-     Eu vivía na cidade – comecei a contarlles – noutro tempo, en realidade – eles miráronse chamándome tola – pasou algo neste tempo, creo, que cambiou completamente a vida, a organización, todo. Algo que fai que a xente teña unha ansia de poder fóra do normal, algo relacionado ca fábrica.

 

-     ¿Ca fábrica? ¿ca fábrica da cidade? – preguntou Inma.

 

César fíxolle un xesto para que non o delatase.

 

-     Entón, estasnos dicindo que ves do futuro – razoou César intentando rirse para non tomalo en serio.

 

-     Si, creo que si – dixen.

 

-     E ¿en que viaxas? – preguntou Inma divertida.

 

-     Soño, levo un tempo querendo soñar que veño ó comezo de todo para solucionalo desde aquí e parece que por fin o conseguín – expiquei.

 

Miráronse, desta trataban de non rirse.

 

-     Xa – comezou César – por iso dicías o do comezo e, según ti este é o comezo ¿por?

 

-     Porque está todo como fóra da cidade – dixen.

 

-     Estás fóra da cidade – plantou César serio.

 

-     Claro – dixen caendo da burra.

 

Igual non era o comezo, non estaba na cidade, non podía sabelo. Aínda que a verdade é que a min parecérame que o era. Mireino. César mirábame desafiante.

 

-     ¿Ti quen es? – pregunteille.

 

-     César, díxencho antes – respondiu no mesmo ton desafiante da súa mirada.

 

-     Xa, pero ela dixo que ti eras o seu xefe ¿de que es xefe? – preguntei recuperando a miña suspicacia natural.

 

César mirábame serio, Inma mirábao a el inqueda a min con curiosidade. Sostinlle a mirada. César sorriu.

 

-     Da fábrica – soltou Inma impaciente.

 

-     Da fábrica – sorrín.

 

Da fábrica, repetín en alto. Non me enganara, de verdade que chegara ó comezo de todo, estaba case segura.

 

-     A min dixéronme que todo comezou cando se cambiou o suministro enerxético da fábrica – dixen.

 

A César borróuselle o sorriso, de súpeto volviulle a sensación de pesar que lle oprimía o peito desde que aquel maldito informe aparecera enriba da mesa.

 

-     ¿Que lle pasa ó suministro novo? – preguntou César serio.

 

Inma mirábanos con atención.

 

-     Non o sei, imaxinei que aquí o podería averiguar – dixen – para iso quería vir.

 

-     Pois chegas tarde – dixo Inma – o acordo asinouse onte.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 98

July 8, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 98. Tallada

Tallada: porción que resulta de cortar certos comestibles, en particular a carne. Comín unhas talladas con pan.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      Non, xa che dixen que non, cando cheguei á casa estaba aí na cama, tal como a ves, non a toquei, só me acheguei para comprobar que respiraba e, antes de chamar á policía chameite a ti para valorar isto – explicou un César nervioso debuxando un cadro no aire ó redor da cama.

 

-      Ía dicir que quen o ten que valorar é ela, pero como te estás poñendo serio direiche que dubido que teña importancia, tal como son os teus socios aplaudiranche a conquista – dixo Inma mostrando certo desprezo.

 

-      Inma, raiña, sei que é tarde, prometo pagarche as horas, pero ti sabes facelo mellor ca iso ¿e se é unha prostituta que trouxo alguén para comprometerme? ¿e se a envenenaron e morre aquí? ¿e... – César poñíase nervioso.

 

-      Ei, ei, ei, se dubidamos do seu estado de saúde o mellor pedir unha ambulancia; polo demais, sendo aínda o tarde que é, e non dubides que me vas pagar as horas ¡deixa as paranoias! É unha muller adulta e a túa vida privada non é publica, non tes paparazzi seguíndote e, creme, isto non faría máis que aumentar a túa popularidade, igual é un regalo do alcalde – deduciu Inma en serio.

 

-      Despértaa e vemos – pediu César.

 

-      ¡Despértaa ti! Está na túa cama – berrou Inma.

 

E do berro despertei, tiña unha dor de cabeza importante, estaba cansa, sentía frío, na boca aquel regusto de pólvora e sangue. Mirei de redor tratando de recoñecer a habitación do hostal, esperando que a voz que me despertara fose a de algunha das mulleres que coñecera da outra vez.

 

-      Ola – dixo César mentres se achegaba acompañado de Inma.

 

-      Ola – respondín decatándome nun só golpe de vista de que non estaba no hostal, de que non coñecía á xente que me miraba e de que estaba espida.

 

Isto último foi o que máis me importou porque aínda que  non parecía preocuparlles non me sentía demasiado cómoda nunha posición tan vulnerable. Tirei da colcha sobre a que estaba deitada e envolvinme nela como puiden. Nin César nin Inma facían nada. Erguinme da cama e o primeiro que se me ocorreu foi mirar pola fiestra. Era de noite, por sorte en fronte da casa non había ningún solar, nin a rúa tiña unha costa nun dos seus extremos. Tampouco había unha cor, e as farolas iluminaban a escuridade.

 

-      Son Rita – dixen por ver se lles soaba de antes.

 

Polo que vira naquel cárcere había xente que me coñecía aínda que eu non a lembrase, podía ser o caso, aínda que as súas miradas non dicían iso exactamente.

 

-      ¿Onde estou? – preguntei.

 

-      Na miña casa, eu son César, esta é Inma – dixo dándome a man.

 

-      Si, quero dicir, imaxino que é a casa de alguén, pero ¿onde? – volvín preguntar.

 

-      ¿Como onde? – preguntou César sen entender.

 

-      Non deberías andar meténdote na casa da xente – interrompeu Inma – o meu xefe non chamou á policía, pero aínda está a tempo de facelo.

 

-      Por desgracia e polo que estou vendo, iso non o podo evitar – respondín.

 

-      Podes, claro que podes – comezou a rifar Inma coma unha nai esixente.

 

César agarroulle o brazo con suavidade para que o mirase, fíxolle un aceno ca cabeza para que pospuxese a bronca e miroume pedíndome que seguise.

 

-      Espero que isto vos diga algo, cando pechei os ollos estaba no hostal do Chipirón con F... – ía dicir o seu nome, despois decateime de que igual xa falara de máis ó dicir o do bar.

 

-      ¿No Chipirón? Pois xa debiu ser boa a tallada – recriminou Inma.

 

-      ¿Coñécelo? – preguntei emocionada.

 

-      Si, é un bar da vila ¿non? – dixo ela, estrañada pola miña emoción.

 

César interrógaa ca mirada.

 

-      Preto da cidade, teñen un barco alí no medio – explicaba.

 

A min notábaseme a emoción na cara.

 

-      ¿Queres que te levemos de volta? – ofreciu César.

 

-      Non, imaxino que haberá algún motivo polo que vin ate aquí – dixen botando outra ollada á habitación - ¿O reloxo está ben? – preguntei sinalando á mesiña de noite, e sen esperar pola resposta sentei de novo na cama, do cansanzo, da emoción, da falta de Froilán – é o comezo – dixen en alto, sendo consciente de que conseguira o meu obxectivo e de que o plan de arranxalo todo desde alí, como xa me dixeran, tiña certas lagoas.



comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 97

July 1, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 97. Soñadora

Soñadora: que se deixa levar pola imaxinación falseando a realidade e facéndoa mellor e máis agradable do que é, e por extensión, que manifesta esta actitude. Ser unha soñadora non me fai menos eficiente.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-     Según ti ¿que deberíamos facer daquela? – preguntou Froilán queréndoo saber en serio.

 

-     Eu sigo valorando a idea de ir ó comezo de todo parar a cousa aí – respondín.

 

-     Ben, daquela terás que recuperar forzas ¿cantos días tes pagados? – preguntou referíndose ó hostal.

 

-     ¿Eu? Non teño nin un can, da outra vez comín, durmín e usei a roupa ate que marchei; non me pediron cartos e eu non llos dei – expliquei sen remorsos.

 

-     Pois faino outra vez, como aínda non viviron a outra seguro que non lles importa, de todos os xeitos seguro que a sección que te trouxo teno todo controlado – dixo medio rindo – a roupa que dis do roupeiro, o calzado do teu número... non somos tan detallistas neste pobo como para recibir ás viaxeiras con tanta atención.

 

Mireino devolvéndolle o sorriso, admitindo que tiña razón, pero deixándolle claro que non facía falta que me ridiculizase. El erguiuse e dirixiuse á porta.

 

-     Eu teño que ir traballar, vémonos á noite ¿aquí ou no das sardiñas? – preguntou.

 

-     Aquí mellor – dixen.

 

-     Sí, é verdade, dixeches que preferías non implicar a máis xente; dicíao porque igual te aburres todo o día aquí metida – dixo.

 

-     Igual baixo dar unha volta, xa verei.

 

Despediuse cun aceno. Eu dei a volta para ver o sol na fiestra e do cansanzo da viaxe e da visita de Froilán quedei durmida.

 

Era de noite, o exército deixara na parte alta da rúa unhas armas nunha morea cercadas cunha pobre señalización de obra. A xente paseaba sen prestarlle demasiada atención, xusto enfronte da fiestra había unha obra grande que lle daba aspecto de campo de batalla a un solar baleiro. Non debía ser tarde, só había escuridade, os nenos e nenas comezaron a correr polas rúas coma se os acabasen de soltar dunhas horas intensas de sumas e restas. Algúns berraban pola merenda, outras xogaban á pelota. Eu víaos desde a fiestra. A cidade tiña un aspecto serio, as pequenas luces das fiestras trataban de facela acolledora, pero facía frío.

 

Uns máis grandes, máis rebeldes, máis violentos. Eu observábaos desde a fiestra. Un deles tropezou co montón de cousas que deixara o exército no medio da rúa interrompendo o tráfego de aquel carril. Ó mesmo tempo deberon pensar o mesmo e facendo caso omiso da señalización puxéronse a xogar dentro, enriba do montón de armas, colléronas, xogaban. Había unha especie de cañón, rifles, algo parecido a un bazoca.

 

De súpeto unha ráfaga, os rapaces brincaban, rían, unha fila de fiestras caía á rúa. A xente de redor corría a agacharse nos portales de enfronte.

 

-     Neno – dixo un home – deixa iso onde estaba, non é para xogar.

 

Outra ráfaga. O home cae ó chan. Xa non hai xente na rúa, eu míroos desde a fiestra, os nenos brincan, rin. Entre dous collen o que parece un bazoca, un prende lume no extremo que sobresae do corpo que está máis adiantado. A chama é viva e o mecanismo parece volverse inestable. O resto dos rapaces siguen xogando cos rifles, algúns saíron do espazo sinalado e xogan a cazar coches agachados entre os que están aparcados. O que parece un bazoca vibra máis do que supoño normal e a chama vólvese máis laranxa, os rapaces que o suxeitan miran a este lado da beirarrúa, sinalan un par de puntos no ar seleccionando o obxectivo; non a miña fiestra, o primeiro era máis cara arriba na rúa, o segundo igual máis preto. Pénsano durante uns segundos, distráense vendo ós seus compañeiros arrolando coma nas películas, animándoos con berros de alento. Algúns saltan á obra, divídense en grupos e comezan a atacarse uns a outros, un deles cae. O que parece un bazoca vibra de máis, o lume vólvese vermello, de súpeto o lume para, os rapaces míranse e deciden apuntar á fiestra que está máis preto da miña. O que está detrás abáixase, o outro móvese ate apuntar correctamente. A chama prende de novo, máis grande e vermello. O aparello vibra moito, parece que vai estoupar. Eu mirábaos desde a fiestra. Os rapaces premen o botón. Estoupa. Os anacos dos rapaces espállanse por toda a rúa, algún chega ate os coches aparcados do meu lado da rúa. Os rapaces tíranse ó chan polo ruído da explosión, deixan as armas e achéganse a onde estaban os seus amigos. Faltan. Eu só miro desde a rúa. A xente achégase a modo. Ule a pólvora.

 

-     ¿Coñécela? – preguntou Inma.

 

-     Creo que non, ten cara de soñadora ¿non si? – respondiu César.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)