Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

junio de 2012

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 96

June 24, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 96. Rolla

Rolla: especie de roda de trapo que se pon na cabeza ou no lombo para levar cargas sen que estas molesten. Fixo unha rolla cun pano para carrexar os feixes.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-     ¿En que estás pensando? – preguntoulle César, mentres deixaba as chaves enriba da mesa, a unha Bibiana que o miraba en fite pero ausente.

 

Bibiana reprimindo a curiosidade de mirar de redor, de analizar cada detalle da casa, mantiña con dificultade a postura firme sen apoiarse no sofá, lembraba a man de César amable nas súas costas convidándoa a entrar.

 

-     Estou pensando – dixo pasados uns segundos – en desabotoar cada un dos botóns da túa chaqueta, un a un, comezando polo de arriba e chegando ó de abaixo, a modo. Con moito coidado subir polas solapas ate chegar á caluga, volver ate a altura dos ombreiros, deslizar as mans por debaixo da chaqueta facéndoa caer cun leve movemento que me achegará un pouco, case ate rozarte co meu corpo; seguir dos ombreiros cara as mans acariñando os teus brazos ate retirar a chaqueta por completo. Despois, o chaleco e a garabata. O botón do pescozo primeiro, a continuación o seguinte descubrindo a túa pel bronceada, e así ate chegar ó cinto, sacar a camisa por fóra, desabrochar o último botón. Tocar o dedo corazón da túa man dereita co meu índice, subir con suavidade pola palma da man ate chegar ó pulso, desabotoar o puño; o mesmo ca man esquerda. Subir polas liñas marcadas do teu peito ate o pescozo sen case tocarte; deslizar a camisa fóra dos ombreiros achegándome un pouco máis, descubrindo os teus brazos traballados. Niso é no que estou pensando, debería dicir que “en nada”, pero sería bastante máis aburrido.

 

César mirábaa perplexo, contendo o latexar excitado do seu corazón, tratando de que as pupilas dilatadas non lle nubrasen de todo a vista. Era tímido.

 

Non se parara a pensar en se era guapo ou non, o que vía no espello era o que vira toda a vida, non lle dera mal resultado, tampouco lle preocupaba. Presumido igual, gustáballe ter bo aspecto, non para os demais, para el.

 

Por suposto que non convidara a Bibiana á súa casa para falar do informe, nin das dúbidas sobre a fábrica, convidáraa por motivos máis persoais. Estrañoulle que aceptase porque a vía distante, indiferente; mesmo se arrepentiu subindo no ascensor mentres el a observaba de esguello e ela parecía ausente. Adoitaba non dar pasos en falso, prefería deixar pasar unha posiblidade remota que convertir unha situación en incómoda; pero aquela resposta de Bibiana a unha pregunta inducida polos nervios fixérao sentir coma nunca ninguén antes. Achegouse, só uns pasos, abriu lixeiramente os brazos e sorriu convidándoa a proceder. Bibiana fixou a mirada nos seus ollos, mordiu o beizo inferior por uns segundos e percorriu os dous pasos restantes. De tan preto César podía ulir o seu cabelo, podía case bicala.

 

-     César, nós marchamos – dixo Inma despois dun par de golpes na porta.

 

César volviuse de súpeto, axitado, desorientado.

 

-     Xefe, nós marchamos – repetiu Inma rindo – ti tamén deberías, o cadro non vai caer do sitio, xa o mirarás outro pouco mañá.

 

César sorriu e despediuse cun aceno, devolvendo a cadeira ó seu punto de reflexión. Agardou polo son do fecho tratando de tranquilizarse, de recompoñerse. Esperou a que o corazón latexase ó seu ritmo normal de novo. Erguiuse e mirou pola fiestra como a xente se despedía antes de entrar nos seus coches, pensou que igual fixera o mellor, pensou que se non o fixera tería que afrontar a situación de xeito que non pasasen mal, pensou que os tiña que valorar máis. Ía sentar de novo cando escoitou o choque do carro da limpeza contra a mesa da súa secretaria. Como lle dixera Inma, era mellor marchar.

 

No ascensor o corazón aceleróuselle de novo, ó abrir a porta fixo aquel xesto esperando convidar a Bibiana a pasar. Unha vez dentro sentou no sofá mirando á televisión sen prendela, tendo ganas de tomar algo sen querer erguerse a preparalo, querendo volver á realidade sen deixar de soñar.

 

-     Don Braulio outra vez – díxolle a secretaria polo teléfono – esta vez dixo, nun ton que eu non considero que teña que tolerar, que ou falaba con vostede ou viña en persoa ata aquí e acampaba na súa porta ate que a vostede lle saíse dunha parte que non teño nin a máis mínima intención de repetir aparecer por aquí.

 

-     Está ben, pásamo – dixo César con voz cansa – colle o resto do día libre.

 

A secretaria non esperou a que llo repetise, tíñao ganado, o folio convertido nunha rolla polo estrés confirmábao, parecera coincidir no mesmo día o punto álxido da pesadez do alcalde co mínimo das ganas de traballar de César.

 

-     ¿Que pasa Braulio? – preguntou César deixándolle caer que fose ó gran.

 

-     Mira, hai un par de cousas do acordo que non teño moi claras – dixo o alcalde.

 

-     Se os catro dos teus que viñeron non son quen de cho explicar igual debeches vir ti en lugar de ir ó club – cuspiu César.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 95

June 17, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 95. Queiroa

Queiroa: arbusto do que existen varias especies, que pode chegar a alcanzar un metro de altura, de follas perennes, con flores pequenas de cor tirando a rosa, violeta ou branca. Había un niño de perdiz entre as queiroas.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Sorprendiuse porque era a primeira vez que lle escoitaba a súa nai algo menos bo do seu querido alcalde. Xa debía ser impresionante aquel director da empresa. Deixou os deportes enriba da mesa de centro e seguiu escoitando, esta vez con máis atención, todo o que lle contaba súa nai da ceremonia nos terreos da futura fábrica. O relato durou ate que a hora de cear e os programas de cotilleos acapararon a atención de Hortensia.

 

Ó día seguinte, na taberna, entre a euforia xeral polo futuro que prometía o progreso, Lois viu na portada do xornal o cadro que lle describira súa nai, un fato de pretenciosos rodeados de queiroas. Liu o pé, de esquerda a dereita poñía, contou co dedo enriba das caras ate chegar ó número cinco, César Bergondo García “presidente” liu Lois observando a roupa que levaba.

 

-     Presidente – repetiu en alto Lois, pensando en se iso era máis que director.

 

Esta vez a súa nai non se enganaba, notábaselle a clase, tamén á xente que aparecía en segundo plano nas páxinas interiores, a súa xente debía ser. Botou un ollo ó chan húmido pola condensación e os pasos nerviosos dun día de partido, ás paredes afumadas polas patacas, as croquetas e as tapas de polbo, os cadros de cor gastada e as botellas de licor rancias.

 

-     Non, se vai ter razón – volviu dicir Lois.

 

-     ¡Claro que a ten, oh! – abrazou un dos amigos referíndose as declaracións do alcalde na televisión – tómalle outra, Lois.

 

-     Non, gracias meu, pero teño que marchar – lamentou Lois mentres sacaba unhas moedas do peto para pagar.

 

Saiu da taberna decatándose do escuro que era o interior e debuxando na súa cabeza o deseño da idea da súa nai e do seu soño. Lembrou que na praza había un dous edificios que tiveran, noutro tempo, algún negocio que el nin chegara a coñecer e que agora tiñan os escaparates blindados de propaganda. A praza era un sitio bonito, luminoso, dun lado estaba o edificio do concello, que non era moita cousa, dos outros, formando un rectángulo había unhas casas xeitosas con pequenos negocios, a maioría sobrevían do que lles mercaban os do concello, roupa, zapatos, libros, un ultramarinos colonial, unha xoiería, unha tenda de máquinas de coser, unha galería de arte. Tamén estaba preto o museo, no que nunca entrara pero que daba caché.

 

-     Non lle vin letreiro de que se vendese – comentáballe Lois á súa nai.

 

-     Teráo tapado, merdiña que alí teñen ¿e cal che gusta máis? – preguntaba unha Hortensia emocionada pola atención do seu fillo.

 

-     O que está ó carón da librería, parece máis amplio, polo menos ten o escaparate máis grande – razoou Lois.

 

Nuns días Hortensia sabía a árbore xenealóxica de canto can e gato pasara polo local pechado. Antes fora unha mercería e antes unha cafetería e antes algunha outra cousa que ninguén lembraba. Pecharan unha máis a outra porque os donos, todos da mesma familia, tiñan moita afición ós casinos e ás apostas; bueno, non exactamente pola afición, senón polo que custaba mantela.

 

Unha vez localizados os vendedores, que case se afixeran á idea de non darse desfeito do último resquicio do seu fracaso, todo foi rápido. Lois imaxinaba e Hortensia organizaba; non houbo demora nas obras pero Lois tiña gustos refinados e case acabou os cartos. Por sorte para el non fixo contas ate ter o café en marcha e a tacañería non puxo freo ó gusto.

 

-  ¿E se non entra ninguén? – desesperaba Lois.

 

-  Van entrar – tranquilizaba Hortensia.

 

E entraron, sen necesidade de que Hortensia repartise as cuartillas de publicidade que prepararan. Ás oito da mañá en punto abría Lois as portas do café máis moderno da cidade, que aínda ulía a pintura e desinfectante, e un segundo despois estaba pisando o chan de mármore pulido o primeiro funcionario. Lois tivo que cambiar a opinión que lle merecían os funcionarios, tiña entendido que non adoitaban madrugar. Co tempo volviu á súa idea orixinal, pasaban máis tempo alí que no traballo.

 

-  ¿E como é iso de traballar no concello? – preguntou Vigo.

 

-  Normal – respondiu Bibiana.

 

-  Non parece que che entusiasme – dixo Vigo.

 

-  Bah, tampouco é que faga gran cousa – lamentou Bibiana.

 

-  Hoxe fixéchelo moi ben – animou Vigo.

 

-  ¡Que va! Aínda teño que revisar unhas notas que tomei porque o levaba tan mal preparado que non entendín un par de cousas – dixo con modestia Bibiana.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 94

June 10, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 94. Panoplia

Panoplia: especie de taboleiro, normalmente en forma de escudo, onde están colocadas, en orde, armas diversas que serven de ornamento ou trofeo e, por extensión, colección de armas dispostas artisticamente sobre unha parede. Unha panoplia xaponesa.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Vigo non se fixo esperar, aquel mesmo día ás sete e dez da tarde chamou a Bibiana para quedar.

 

-     ¿Hoxe? ¿A que hora? – preguntou Bibiana mirando o reloxo.

 

Ás sete e media en punto estaban, un máis a outra, diante da cafetería máis moderna da cidade. Vigo quedara fóra porque tiña medo de despistarse, que Bibiana xa estivera sentada, que el sentara noutra mesa sen decatarse e que o vise sorríndolle a outra pensando que era ela. Bibiana non entrou porque chegara case tarde.

 

-     Non esperaba que me chamases tan pronto – dixo Bibiana sentando ó carón da fiestra.

 

-     ¿Por que non? – preguntou Vigo.

 

-     Non sei, o normal é que tardedes máis – dixo Bibiana con sorna.

 

-     O normal é un aburrimento – bromeou Vigo mentres bebía da cervexa que lle acababa de servir Lois.

 

Lois abrira a cafetería cos cartos que lle quedaban da indemnización pola expropiación dunhas terras que lle deixara seu pai para facer a estrada de acceso á fábrica. Estaba no paro e non tivera a sorte de entrar na primeira selección de traballadores. Mellor dito, non quixo ter a sorte de entrar, negábase a formar parte do exército de escravos que aleteaban coma golfiños en canto unha gran empresa despregaba a súa panoplia de latón lacado. Despois arrepentiuse, cando viu o que cobraban algúns; despois alegrouse, cando viu o que cobraban outros.

 

O da cafetería foi unha ocorrencia da súa nai, coma case todas as ocorrencias que había na casa. A nai de Lois era a máis fiel seguidora, votante, fan do alcalde; era desas ás que lles gustaría ter o bebé que el bicase na foto da portada do xornal. A súa paixón por aquel político torpe e primeirizo veulle un día de campaña no que Braulio acertou a lembrar o nome que a muller lle dixera ó comezo do acto. Ela non era moito de política, era máis ben do convite que había despois dos padricamentos, como ela lle chamaba.

 

-     Gracias por vir, Hortensia – díxolle mentres lle apertaba a man ó pasar ó seu carón.

 

Lois tivo que escoitarlle durante meses o marabilloso, bo rapaz, guapo, xeitoso, e mil adxectivos máis que era; que se Lois non coñecese a súa nai daríalle por pensar que o prefería como fillo. Pero coñecía a súa nai, sabía de sobra que se namoraba de calquera que lle prestase atención e non lle dou máis importancia.

 

-     ¡Que ceremonia máis bonita, Lois! – explicáballe Hortensia, que acababa de chegar da colocación da primeira pedra da fábrica – ¡xente importante que alí había...!

 

Lois mirábaa de esguello, sen desviar moito a vista da páxina de deportes.

 

-     E que non haxa na cidade un sitio de categoría para que puidesen tomar algo; alí no medio do monte, nunha mesa mal feita, tiveron que facer o convite; nós nin chegamos ás patacas fritas – lamentaba Hortensia – puidérono facer no polideportivo coma os mitins. ¿No polideportivo? Que cousas se me acordan... podías facer un café cos cartos do teu pai.

 

Lois apertou o xornal con forza, non eran os cartos do seu pai, do seu pai fora o monte.

 

-     ¿E logo? ¿Tanto vas querer que non che chegue ca pensión? – dixo medio con retranca, medio con malicia.

 

Con retranca porque se ría do intento da súa nai de ir de fina. Con malicia porque lle lembraba que ela vivía, sí vivía, á conta do home. Non de todo, en realidade, Hortensia tiña uns ingresos que ninguén sabía, dunha actividade que ninguén coñecía; polo que, tanto os intentos do seu defunto, como os do seu fillo por facela de menos non tiñan demasiado efecto.

 

-     Ben me entendenches, se montas un local de categoría seguro que che veñen todos os da fábrica – dixo Hortensia.

 

-     Os da fábrica van ir ós sitios de sempre, ós que imos agora – despreciou Lois.

 

-     ¡Non eses, oh! os que veñen de fóra, tiñas que ver que planta tiña o director da empresa, parecía un dandi, nin o alcalde é tan elegante; e a súa xente igual ca el, finos, finos.

 

-     Si, tan finos e puxeron unha mesa no medio do monte para convidarvos a patacas fritas – argumentou Lois.

 

-     Iso había ser cousa do alcalde – sorprendiu Hortensia a Lois.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 93

June 2, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 93. Oasis

Oasis: lugar con auga e vexetación no medio dun deserto. Atoparon un oasis.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-     Sobra dicir... – comezou co discurso Bibiana.

 

Na segunda frase perdera os nervios e a consciencia, pasáballe sempre que falaba en público, a voz soaba tranquila, tiña un sorriso amable e miraba directamente á xente que a rodeaba, pero non era unha conducta intencionada, saíalle así; despois, ó remate, case nin podía asegurar o que dixera, dáballe a impresión de que a ninguén lle interesaba e que nin se lle entendía.

 

-     Moi ben – dixo un dos mandamáis de pouca monta que tiña ó carón.

 

Ela fixo un leve movemento de cabeza, o suficiente para que non se sentise ignorado; pero o único que lle interesaba era a cara de Vigo. Xa non miraba cara abaixo, mirábaa a ela. Doulle vergoña. Non, doulle a timidez. Vergoña ela non tiña. Desviou a vista e viu que todo o mundo a miraba, sofriu un pequeno ataque de pánico pensando que dixera algo inapropiado ata que lembrou que o que tiña ó lado a felicitara, cousa que non era demasiada garantía, pero algo debía valer. O presidente da empresa mirábaa serio. Non se fiaba, algo debera pasar.

 

-     Con esta intervención damos por finalizada esta reunión, tan só darlles as gracias pola súa presencia, interese e apoio – sentenciou César con voz de cansanzo e mal humor.

 

Bibiana erguiuse das primeiras desexando fuxir da sala, non había quen lle quitase da cabeza que fixera algo mal e o ton das últimas palabras do presidente da compañía non fixera máis que confirmarllo.

 

-     Desculpe – dixo automaticamente ó tropezar con Vigo.

 

-     Non hai de que – respondiu Vigo co seu sorriso engaiolador.

 

Bibiana mirouno sorprendida, respondéndolle cun sorriso pícaro, dándolle a entender que a resposta fora a acertada.

 

-     Xa me deixarás que che pague un café para compensarcho – tonteou Bibiana.

 

-     Non estaría mal, non – tonteou Vigo.

 

A medida que a xente ía saíndo da sala arrinconábaos a un lado da porta acomodando a escena de galanteo dentro dun escenario máis propicio. César, porén, observaba desde o corredor a aquela muller agradable á vista pero perigosa.

 

-     Mira César, estes son os compañeiros do Concello – presentou o do goberno.

 

Ó primeiro non lles prestou moita atención, non lle gustou que o interrumpisen nas súas cavilacións. Despois o home de negocios volviu e decidiu que era mellor non confiarse, non lle parecía boa mezcla a da maldade ca estupidez e preferiu telos controlados de primeira man.

 

-     Pois déixoche o meu número e cando che veña ben chámasme – díxolle Bibiana dándolle a súa tarxeta.

 

-     Ben venme sempre, pero igual vai ser mellor que te chame cando non teña traballo – colliu Vigo a tarxeta – teñamos, quería dicir. Así que Técnica ¿eh? Eu tamén, aínda que non entendo por que as túas mans están máis suaves que as miñas – bromeou Vigo colléndolle a man.

 

-     Vaiche ser da crema – seguiulle o rollo Bibiana.

 

-     Será... – seguía xogando ca man Vigo.

 

-     Desculpen – interviu Inma, que levaba uns minutos de pé fronte a eles tratando de que se detasen da súa presencia sen ter que forzar a situación – serían tan amables de saír ó corredor, hai un ágape preparado por se desexan tomar algo – dixo con delizadeza.

 

Vigo ía darlle as gracias e dicirlle que non lle apetecía nada, pero Bibiana, que se decatou da indirecta tirou del rompendo o momento máxico. Inma chamou ó persoal para deixar a sala impecable de novo. Bibiana quedou atrapada entre a secretaria do concello e un dos mandamáis, aquel que non paraba de darlle a tabarra na reunión. Vigo viuse so, sen ninguén con quen falar, así que decidiu volver ó seu oasis, á fábrica, sentíase tan fóra de lugar que esqueciu botarlle unha última ollada a Bibiana, nin sequera ó seu nocello perverso.

 

-     Bonito discurso – díxolle César con voz de xefe.

 

-     Gracias – respondiu Bibiana fóra do seu sitio.

 

-     A nosa compañeira fai un gran traballo no concello – un dos mandamáis tratou de vender a unha técnica de concello coma unha gurú internacional.

 

-     Estou completamente seguro diso – máis ameazou que observou César.

 

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)