Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

mayo de 2012

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 92

May 27, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 92. Natural

Natural: conforme ca orde da natureza, cas leis que a rexen. É natural que abafes ca calor que vai.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

A muller falaba con firmeza coma se de verdade soupese que a min me importaba aquela xente; pero eu case nin pensaba en Froilán, que era o que máis coñecía, como para pararme a preocuparme por unhas persoas que se me facían alleas por completo. Por sorte deime centrado o suficiente para decatarme de que o garda que me obrigaba a abrir os ollos estaba tirado ós meus pés cun tiro na cabeza, o home que o matou gardaba a pistola con ansia dentro da súa chaqueta negra gastada polos cóbados e as mulleres demasiado lonxe para chegar a tempo. Pechei os ollos e soñei. A mágoa foi non dar programado o obxectivo, quizais o resultado sería o mesmo, tampouco podía presumir de saber o que facía.

 

“Toc, toc” soou con rotundidade facéndome despertar. A cabeza doíame apoiada contra a porta, ó abrir os ollos a sensación de mareo retívome no chan uns segundos. “Toc, toc” volviu soar. A habitación tíñame un aire familiar aínda que a desorientación non me deixaba situar.

 

-     Teño que falar con vostede – dixo Froilán do outro lado da porta.

 

¿Froilán? Volvera a habitación de arriba do bar Chipirón. Aínda non coñecera a Froilán e Damián acababa de marchar a fume de carozo co medo a que a resistencia o pillase.

 

-     Sei que está aí, abra a porta – insistía Froilán con voz amable.

 

Eu trataba de despexarme, de poñerme en pé sen perder o equilibrio, de pensar en que tiña que ser natural, ou non. ¿Sería mellor finxir que non o coñecía? ¿Sería o máis axeitado contarlle todo nada máis velo? ¿Cal sería a reacción correcta?

 

-     Por favor abra, é importante – pediu Froilán.

 

Apartei da porta e abrina por fin. A cara de Froilán ó verme por primeira vez disipou as dúbidas dos segundos previos, era aquela mirada, aquela de antes de enfadarse comigo por pensar que o utilizara para darlle marxe de fuxida a Damián. Non puiden loitar contra a mesma sensación que tivera aquel día, non quixen e non me dou a gana.

 

-     Temos que falar – dixo Froilán mentres se vestía.

 

Eu sorría, non podía evitar a desorientación do déjà vu, ou igual a de alivio, a situación era bastante distinta á que deixara atrás. No fondo si que me preocupaba, claro que me preocupaba que a xente morrese, sobre todo se era pola miña culpa, ou se ma botaban aínda que non o fose. Por outra parte non deixaba de ser interesante que rematase alí, a tempo de remediar o cabreo perpetuo que Froilán tiña comigo; porque, para non preocuparme ocupaba unha parte importante na miña memoria.

 

-     Seino – respondinlle sen deixar de sorrirlle, de súpeto decateime do agradable que era miralo sen aquela cella censurando.

 

-     ¿E iso? – preguntou sorprendido arqueando a cella, esta vez, cun xesto adorable.

 

-     Ti es Froilán, eu son Rita e o garda amarelo que me trouxo aquí e que marchou acojonado ó saber que víñades é Damián – solteille.

 

El mirábame sen entender, sen aquela obsesión que lle lembraba ca garda amarela.

 

-     Teño que contarche algo... – comecei.

 

A medida que ía escoitando a historia que contaba o asombro apoderábase dun Froilán aínda relaxado. Púxose de pé. Sorriu incluso.

 

-     Vaia historia – exclamou cando rematei – se non fose porque me das detalles difíciles de deducir, pensaría que es unha desas que din que ven o futuro.

 

-     O que se di ver, si que o vexo – rin.

 

-     Xa, xa – sen darlle moita importancia - pois imaxino que igual adiantamos se comezamos co entrenamento agora ¿Ou prefires ir ver os de Torroal? Tal como son aínda lles da un ataque.

 

-     ¿Que che pasa cos de Torroal? – preguntei.

 

-     Ei, se non cho contei da outra vez non cho vou contar agora, temos cousas máis importantes nas que pensar – medio volviu o Froilán serio.

 

-     Eu son partidaria de non repetir os erros da primeira vez – dixen.

 

-     ¿E que erros son eses? – preguntou.

 

Conteille toda a verdade, desta vez non gardei nada, nin sequera a miña dependencia del á hora de viaxar, nin o plan de ir ó comezo de todo.

 

-     Teño que falar cos outros – dixo nervioso.

 

-     Preferiría que non, dame que ese é outro dos erros – pedín.

 

Miroume serio, non enfadado, valorando o meu razoamento.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 91

May 21, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 91. Madurar

Madurar: reflexionar sobre unha cousa ata que sexa firme ou estea en condicións de poder realizarse. Con ese resultado ben se ve que non foi unha decisión moi madurada.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Aínda que tamén me asombraba que non me doese o pescozo, ou quizais era que xa non o sentía. Cando o último son metálico se pechou detrás de nós o garda deixoume caer no chan. Mirei de redor, era unha sala baleira cunha mesa e un par de cadeiras ó fondo.

 

-     Deberías erguerte, o chan non se limpa a miúdo – dixo o garda.

 

Erguinme sen falar, non me apetecía acabar cunha de aquelas cadeiras na cabeza.

 

-     Senta se queres, pronto veñen – medio ordeou.

 

Na miña cabeza pensaba quen sería esa xente que ía vir, e maduraba a idea dun soño rápido aproveitando que o garda parecía máis relaxado. Con calma, aparentando indiferencia dirixinme a cadeira. Sentei.

 

-     Pero non peches os ollos – ameazou o garda agarrándome do pelo para facerme erguer a cabeza.

 

Tal como lle parecía a Froilán, naquel edificio debía haber máis que hormigón e metal, aínda de costas puido verme as intencións.

 

-     Tardaches – dixo o garda.

 

Dei a volta para ver de quen se trataba porque non escoitara nada. Non había ninguén. O garda falaba co aparello que tiña no ombreiro pero do outro lado non se escoitaba nada.

 

-     Si – parecía responder.

 

A conversa unilateral seguiu un bo anaco e pensando que o garda se despistaba intentei pechar os ollos en varias ocasións, pero sen saber de onde lle viña o aviso o home tiraba da miña cabeza para arriba deixándome claro que esa era a primeira parte dunha tortura segura.

 

-     Está ben – dixo apretando o botón do aparello.

 

Agarroume polo brazo e sacoume daquela sala e metiume na que estaba xusto ó carón. Dentro había un home e dúas mulleres vestidas de negro gastado polos cóbados e os xeonllos. O garda púxome no medio e medio da habitación, agarroume polo pescozo, non coma antes, senón abarcando todo o perímetro ca súa man, estancando a cara cos dedos, facéndome manter unha postura firme e directa fronte a xente da mesa.

 

-     Non te asustes – dixo o home cunha voz un tanto noxenta – non te imos matar.

 

-     A cuestión é que queremos saber o que ti sabes – explicou a muller que estaba a carón do home.

 

-     E que faremos todo o necesario para conseguilo – engadiu a outra muller.

 

Eu mirábaos sen saber se seguir o consello do garda ou mandalos á merda directamente.

 

-     Imaxino que te farás unha idea de como – seguiu falando a segunda muller.

 

Comezaba a pensar que eran unha panda de mexericas que non facían máis que intentar meterme medo e que o único que querían era matarme de falta de sono.

 

-     ¡Responde ó que che están preguntando! – ordeou o garda.

 

-     Eu nin sequera sei onde estou, así que pouco vos podo contar  - respondín.

 

-     Haberá que axilizarlle a memoria – dixo a primeira muller mirando ó home que tiña ó carón.

 

O home erguiuse, sacou unha pistola que levaba dentro da chaqueta, achegouse a min, levantou a pistola, apuntou a algures fóra do meu campo de visión e disparou un mínimo “pum” que liberou o meu pescozo da man do garda e rematou no seu desplome detrás de min. O home nin se moviu do sitio. Aquel non era o xiro que esperaba, non me parecería mellor que o disparo rematase comigo tirada ós pés do garda, pero non o entendía.

 

-     Mentiu – dixo o home preto – e non nos gusta que nos mintan.

 

-     No corredor, xa sabes – dixo una das mulleres – agora queremos os nomes da xente esa que vos chamades... ¿como se fan chamar? – preguntoulle ó home.

 

-     Da resistencia – respondiu – da resistencia, algúns xa os viches e as nosas informacións dinnos que ti os sabes todos. A verdade é que nos sorprendiu que foses tan fácil de capturar, supoñíamos que nin serías real, ca de cousas que contan de ti quen o ía crer – contounos o home.

 

-     Temos celas cheas de xente que che importa máis ca este garda e á que vas ver morrer máis a modo como non fales – dixo a segunda muller.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 90

May 13, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 90. Legón

Legón: instrumento de labranza formado por unha pa de ferro de bordos cortantes unida a un mango de madeira que forma un ángulo agudo a folla, que se usa para cavar. Leva o legón para cavar a leira.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Unha luz cegadora apuntábanos directamente ás pupilas mentres unas poutas infernais nos botaban fóra do furgón. Sentíame lixeira, aquelas mans de aceiro erguíanme do chan facéndome avanzar a mesma velocidade esixente que o resto do pelotón. Só podía ver medios corpos negros, igual un anaco de Froilán entre os ocos do barullo. Dentro, corredores e máis corredores de cemento e barrotes, ninguén falaba, só se escoitaban os ecos dos pasos sincronizados dos gardas. Uns corredores máis e detivéronse. Un abriu unha de aquelas celdas, Froilán primeiro, despois eu, acabamos dentro dun lanzamento automático e perfecto. Detrás de nós a porta pechou soa, e de seguido os pasos seguiron, volviuse a abrir outra porta, outro par de golpes e de novo outra porta pechándose. Uns pasos máis e o silencio completo.

 

Froilán estudiaba a cela, eu non vía máis que cemento e ferro, pero debía haber máis.

 

-     ¡Joder! – dixen sentándome no chan.

 

Froilán dou a volta cara min cravándome a mirada coma un legón na terra mollada e fíxome un aceno para que calase. Achegouse, tapou a boca ca man e faloume ó oído.

 

-     Non fales, se o fas faino preto da miña orella, en voz moi baixa e tapa a boca ca man. Vai pensando en soñar algo bonito – ordeou máis que suxeriru.

 

Case o esquezera, aquela coreografía de represión fixérame esquecer que non  había cemento dabondo para encererrarme, a non ser que estivese fresco e me tirasen nel, claro está. Esta vez Froilán tiña que vir comigo, esperaba non deixalo atrás, cambiara o medo por que viñese polo de abandoalo á súa mercede naquel inferno. O de inferno supoñíao, a parte duns zarandeos non pasara gran cousa. Fíxenlle un aceno para que sentase ó meu carón. Non podía deixar nada ó azar, aínda que descoñecendo o funcionamento dos soños era moito pretender pola miña parte. Sentou, apoiei a miña cabeza contra o seu brazo e pechei os ollos.

 

-     ¡Arriba! ¡Arriba! – berrou un garda enorme saído de ningures mentres abría a porta - ¡Arriba! ¡Arriba! – insistía ó non vernos con moito ánimo.

 

-     Que non peche os ollos – berraba unha voz metálica através dun dispositivo que levaba colgado no ombreiro.

 

-     ¿Ela ou el? – preguntou o garda.

 

-     Ela – respondiu a voz.

 

O garda agarroume polo pescozo como se fose un gato, como soñara que fixera aquela muller; sacoume da cela e levoume corredor adiante, esta vez puiden ver as mulleres que viñan con nós no furgón, a máis xente nas outras celas, dúas persoas en cada una. Mirábanme sorprendidos, pero non polo xeito de levarme no aire que tiña aquela xente, mirábanme sorprendidos coma se me coñecesen e non esperasen verme alí.

 

-     Que non peche os ollos – berraba a voz metálica.

 

O garda doume a volta no aire para verme a cara, a súa case non se vía dentro de aquel casco brillante. ¿De onde sacarían xente tan grande? Pregunteime en lugar de concentrarme en buscar unha saída.

 

-     Tenos abertos – dixo o garda - ¿que terá de importante esta miñoca? – seguiu falando o garda sen darme a volta.

 

-     Iso non che incumbe, ti ten conta de que non peche os ollos e punto – ordeou a voz metálica.

 

-     Se es lista non pechas os ollos, se non o es terei que facerchos abrir eu e asegúroche que non son moi delicado – soltou o garda.

 

-     Xa me fago unha idea – respondinlle.

 

O garda detívose, doulle ó botón do aparello que levaba no ombreiro, erguiu a parte de adiante do casco e por fin lle vin a cara. Non houbo sorpresas, correspondía co corpo, grande, angulosa e de malo. Miroume durante uns segundos.

 

-     Canto menos fales mellor – ameazou o garda volvendo a baixar o casco e prendendo o aparello do ombreiro.

 

-     ¿Por que apagaches o comunicador? – interrogou a voz metálica.

 

-     Dei un golpe para espabilala – mentiu o garda.

 

Seguiu andando, no corredor xa non quedaban celas, só cemento. Durante varios metros escoitouse ruído de portas abrindo e pechándose detrás de nós. Non pesaba moito, pero non podía deixar de pensar de que estaba feito aquel home para cargar comigo tanto tempo con tanta facilidade.

 

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 89

May 4, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 89. Ichó

Ichó: trampa para cazar animais pequenos, especialmente paxaros. A perdiz caiu no ichó.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Foi alí, sentado nunha cadeira suntuosa, pisando unha alfombra de luxo, rodeado dunha orxía de cables, focos e micrófonos, onde por primeira vez sentiu aquela angustia, aquela sensación de estar perdendo o control do seu negocio. Sentiu que derrubara sen decatarse a barreira que separaba o seu pequeno entretemento dunha empresa de verdade. Vertixe, quizais. Pánico, ó mellor. As cousas estábanse poñendo máis serias do que el proxectara. Comezou porque lle viña de familia, o seu pai tiña un taller mecánico no centro e del colliu a afición de montar e desmontar cousas. Non lle chamaban a atención os coches como tal, gustábanlle as máquinas.

 

-     Despois podemos facer algunha foto no exterior – suxeriu a xornalista despregando certo encanto desaforado.

 

-     ¡Perfecto! – respondiu Inma detrás da barricada de persoal técnico.

 

A xornalista ignorou a voz que berraba espantando a César do ichó no que trataba que caese desde que decidira nomealo o solteiro máis desexado do país e o conseguira, e seguiu falando das excelencias do pseudo-pazo señorial, pensaba que para relaxar o ambiente, para conseguir un clima favorable. Pero a César non lle gustou a maneira de ignorar a Inma, non só porque naquel momento fose a única persona na que podía confiar, senón porque entendía que o respecto debía guiar todas as relacións, sobre todo as profesionais. Estivo toda a entrevista á defensiva; Inma, ó lonxe, facíalle acenos para que se relaxase, enrugaba o nariz para indicarlle que fose máis xentil; pero el non o podía evitar. Por moito que a xornalista tratou de reconducir e suavizar as respostas irónicas de César, a rixidez dos seus esquemas morais, a súa seriedade non puido facer nada; resultou ser un dictador, tiránico e egocéntrico que non toleraba nin o máis mínimo erro. Inma agachaba a cabeza detrás da axenda cada vez que unha ocorrencia malvada saía da boca de César, vía un desastre inminente, unha caída nas cotizacións, un descenso nas compras, unha catástrofe total.

 

Porén foi todo o contrario, a empresa disparouse, as chamadas dos medios non paraban, os convites para as festas máis exclusivas sucedíanse, e o nome de César conseguiu o seu propio sitio no mundo. Nunca, de aí en diante, houbo un retraso nos pedidos, nunca un alto directivo se atreviu a facerse esperar, chovían os clientes, foi o despegue definitivo.

 

O alcalde remexía a culler nunha cunca baleira. César mirábao desde o cristal valorando de novo o gran paso que ía dar; ó seu redor varios concelleiros, os seus socios e o fotógrafo. A Inma parecéralle oportuno ter unha instantánea da reunión para web se chegado o momento decidían facer pública aquela decisión. Non lle levou moito, ó entrar César o persoal recolliu as cuncas de café, limpou a mesa e baixou as persianas para que non houbese reflexos. Varios disparos e desapareciu sen facer ruído. César miraba a carpeta que lle preparara o seu equipo, miraba ós seus socios, aqueles que case nin sabían que se facía na empresa, non os tiña en moita estima e se non fose pola falta de liquidez nin os querería diante. Convocáraos polo do respecto, non polo aprecio; poñían os cartos, merecían saber.

 

-     A ver César ¿a que ven tanto misterio? – preguntou o alcalde intentando facerse o gracioso.

 

César pechou a carpeta, mirouno en fite ca paciencia ca que había que tratar con Braulio, e comezou ca explicación. Arrepentiuse en canto viu a avaricia na mirada dos socios, os do concello non erguían a vista do papel blanco que deixara o persoal que preparara a sala, Braulio escoitaba sen moito interese.

 

-     Incrible – dixo un dos socios.

 

-     Si, incrible, aínda que me gustaría ter unha copia do informe e saber porque non se nos informou antes, en privado quero dicir – dixo outro.

 

-     Estimado compañeiro – arrancou o alcalde – nós somos parte da empresa, coma quen di.

 

César escoitaba os comentarios pensando en que nunca debera abrir a boca, sacar aquel informe do departamento de I+D, nin relacionarse con aquela xente.

 

-     Dubido bastante que o estimado concello arrisque neste proxecto nin a metade ca nós, así que merecemos certa consideración – respondiu o executivo.

 

-     Creo, estimado compañeiro, que estás pasando por alto que aquí o amigo César deixou ben claro que o xacemento está nos terreos da fábrica ¿non vos terei que lembrar que os terreos da fábrica son terreos do concello, digo eu? – aclarou Braulio.

 

-     O que hai que aguantar, poñemos os cartos, sacamos ó concello da miseria, dámoslle de comer ós catro mortos de fame que aínda non emigraron e aínda lle temos que dar as gracias – dixo outro dos socios facendo un xesto de desprezo cara o alcalde.

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)