Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

abril de 2012

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 88

April 27, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 88. Heresiarca

Heresiarca: autor ou promotor dunha herexía. Lutero foi un gran heresiarca segundo a Igrexa de Roma.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

“O cadro debía estar na parede de enfronte” pensaba cada vez que tiña un problema e se tiña que volver para miralo. A el gustáballe, non entendía de arte, pero aquel gustáballe, dáballe paz, transmitíalle alegría, serenábao. Non lle custou moito aínda que despois, co tempo, resultou valer vinte veces máis. Tampouco lle daba mérito, non o mercara para vendelo, o día que se fartase del gardaríao no faiado da casa da aldea, que era a onde ía parar a maioría do mobiliario pasado de moda da oficina.

 

-     Non pode ir naquela parede, cando veñan facer as fotos para a web ten que estar detrás de vostede para que se vexa – insistía a asesora de imaxe.

 

O razoamento non lle pareciu malo de todo, pero por dentro pensou en mercar outro para as súas costas e poñer o seu cadro onde o poidera ver sen ter que dar a volta. E con esa intención percorría as galerías de arte de canta cidade lle cadraba visitar. Non atopou ningún. Co tempo esqueciulle.

 

Medía uns dous metros de longo por metro e medio de alto. Demasiado grande para ver de tan preto e aínda así gustáballe. O azul do mar reflectindo as pequenas casas da costa e as redes da chalana esperando a pesca. As nubes aínda eran máis bonitas.

 

-     Faltan quince minutos para a reunión – comunicoulle a secretaria polo teléfono.

 

Nin lle respondiu, sabía que volvería chamar cando faltasen cinco minutos como tiña adoitaba. Valoraba os pros e os contras dunha decisión que non tería volta atrás. Comunicar os achados do seu departamento de I+D ós do concello ou gardalos para el. Claro que o xefe do departamento deixáralle ben claro que, aínda que suporía rematar ca dependencia do suministro enerxético externo, volverse autosuficiente, a infraestructura para facelo rendible ía supor un desembolso importante. Do departamento económico dixéranlle que llo podía vender ós do concello e incluso ós do goberno con facilidade, só tiña que esaxerar un pouco a producción anual estimada e lixeiramente os custos para que lle subvencionasen a totalidade do investimento. No papel parecía fácil. Non era unha cuestión moral o que lle impedía dar o paso; era, de novo, aquela sensación de estar perdendo o control do seu negocio. Nin se vía capaz de tomar unha decisión sen consultala antes con cincuenta departamentos. Sentíase o máis grande heresiarca da súa propia doutrina.

 

Por outra parte, manter o tan ansiado control custaríalle, a parte dunha morea de explicacións, hipotecar o resto da empresa, a súa creación.

 

-     Cancela a reunión – ordeou César.

 

-     ¿Agora? – preguntou a secretaria alarmada – faltan seis minutos, algúns xa chegaron, don Braulio está tomando un café na sala de reunións.

 

-     Non, tes razón, xa vou – claudicou.

 

Erguiuse, mirou a chuvia arrastrando o pó en pequenos regueiros polo aluminio branco, mirou de novo o cadro, colliu a carpeta que lle preparara o seu equipo de xestión e dirixiuse á sala de reunións. A secretaria suavizara a asistencia para non agobialo, en realidade, chegaran todos os convocados.

 

Asombráballe o impacto que tivera aquela entrevista na revista do momento. Uns días antes elexírano o solteiro máis desexado do país e á súa asesora de imaxe pareciulle interesante aceptar unha petición que lle facían para as páxinas centrais. Prometíanlle unha entrevista persoal, non íntima, directa, na que se podería explicar ó seu gusto e na que non habería correccións, malas interpretacións, nin editoriais maliciosas. Podían elixir ó fotógrafo e a localización. A ela pareciulle ben, a César non lle convencía a idea de expoñerse tanto, era un tanto tímido e reservado, e non vía a necesidade; pero tamén sabía deixarse guíar pola xente que o rodeaba, como dicía el, para iso os contratara. Inma nunca o aconsellara mal.

 

A localización era indiscutible, a asesora disfrazara a casa vella da aldea que herdara dun tío solteiro de pazo señorial, as hedras agachaban un pouco de hormigón que o defunto aproveitara dunha chapuza que fixera na casa do capador para tapar unha fenda a carón da fiestra. Os xeranios rosa non só aromatizaban a eira senón que resaltaban o verde da herba do xardín frontal como Inma dicía. Tiveron que facer un esforzo grande no interior relegando o enxoval do solteirón ó faiado antes de que o equipo de producción chegase, traer unhas alfombras persas tecidas a man en condicións que non lle interesaban a ninguén, unha mesa de castaño labrado, unhas cadeiras tapizadas en granates e dourados e algún que outro utensilio de cobre ben pulido para provocar unha atmósfera de enxebreza sobria nada aldeana.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 87

April 22, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 87. Graúda

Graúda: cousa material ou non, persoa de gran tamaño, ou abundante. A area do Orzán é graúda.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Mirábao perplexa. Perplexa e decepcionada. Perplexa, decepcionada e asombrada. Perplexa porque un home da resistencia, ou de que fose, de case dous metros de altura e uns cuantos quilos de músculos, estaba chorimicando coma un neno de dous anos. Decepcionada porque non sabía como desfacerme del, viña comigo aínda non estando na mesma habitación, quizáis por estar pensando nel, igual por iso. Asombrada, si, asombrada, a miña habilidade, don ou poder fixérase tan grande que podía viaxar a onde eu quería e incluso arrastrar a outras persoas sen esforzo, non estaba cansa, non me doía nada.

 

-     A onde eu quixen – escapóuseme en alto.

 

-     ¿Desculpa? – cravoume sen forza a mirada un Froilán abatido.

 

-     Nada – parecía ser a única resposta.

 

Pero esta vez non lle pareciu mal, sentou na cama e deitouse, dou a volta e pechou os ollos. Preocupeime, non moito, pero algo me preocupou que non os volvese abrir. Doume pánico pensar que tiña razón e lle estoupara algo dentro de aquela cella malvada. Achegueime. Respiraba. Achegueime un pouco máis, o corazón latexaba a min pareciume que con normalidade.

 

Volvín a fiestra e vin a escuridade que non era total porque os ollos se afixeran. Tiña que conter unha risa divertida ó recoñecer que o único que me fixera falta para chegar alí fora pensalo un pouco antes de durmir. Tiña ganas de saltar, o meu corazón si que latexaba rápido, pero pola euforia. Despois, mirando a Foilán durmir pensei que estaba ben pero tiña que aprender a controlalo, se derrubara as barreiras que limitaban as miñas habilidades e pensaba en algo sen decatarme antes de durmir podía acabar en calquera sitio sen querer. ¿Podería arrastrar a quen quixera? Si, o da compañía era outro punto importante ¿podería elixir quen viña comigo? parecía que non o podía facer soa ¿igual precisaba moita enerxía? A Froilán esgotárao.

 

-     Vou ir ó azul outra vez – pensei emocionada deitándome a carón de Froilán.

 

Se levara a Froilán comigo porque precisaba da súa enerxía e a el xa non lle quedaba iría soa, supoñía. Pagaba a pena comprobalo. Pechei os ollos pensando no azul, pensei na tenda para concentrarme sen que se me cruzase Froilán no camiño.

 

-     ¡Mans arriba! – berraban cincuenta voces á vez.

 

Abrín os ollos diante dunha luz cegadora que me deixaba ver os medio corpos de gardas blindados en traxes negros, con botas metálicas e poses agresivas. Para o despexada que me sentía dei razoado que non conseguira o meu propósito e mirei ó meu carón para asegurarme ó ver Froilán deitado. Non estaba. Pero unha vez deixaron de apuntarme con aquel foco infernal púideno ver de xeonllos no corredor cun rifle na caluga. Agora si que lle ía estoupar, pensei sendo mala.

 

-     ¡Mans arriba! – berrou só unha voz.

 

Erguinas aínda sentíndome ridícula. Un deles sacoume da cama e levoume ó corredor, doume unha patada na parte de atrás dos xeonllos facéndome caer xunta Froilán. Mireino. Torciu a cara para verme ate que unha man lle correxiu a postura e outra me agarrou polo pescozo facéndome lembrar aquel soño da muller esbelta.

 

-     ¿Xuntos ou separados? – preguntou un deles.

 

-     Xuntos – respondiu desde uns pasos atrás una voz de muller, e a un volume máis baixo como se falase con alguén próximo dixo – calquera cousa que digan pódenos axudar.

 

Non sabía se o dixera para poñernos nerviosos ou se realmente pensaba que non a escoitábamos.

 

Sacáronnos do edificio, a Froilán diante, a min case no aire. Ó baixar fixeime en que había luz debaixo de algunha das portas do edificio. Non na rúa. Na rúa había un montón de furgóns e algunhas figuras de negro máis. Caía unha chuvia graúda. Tiráronnos dentro do que estaba máis preto da porta. Pasou rápido en realidade. Pensei que soñaba aínda.

 

No camión había outras dúas persoas. Non conseguín verlles as caras ata pasados uns segundos. Mirei a Froilán. Íalle falar. Unha de aquelas mulleres notou a intención e doulle á cabeza para indicarme que non o fixese, cousa que non que inspirou máis preguntas e aguantar as ganas de facelas máis difícil.

 

-     ¡Abaixo! ¡Rápido! – berraron unha vez o furgón se detivo e nos abriron as portas.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 86

April 15, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 86. Fiar

Fiar: vender a crédito, sen cobrar no momento. Nesta tenda non se fía.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-     ¿Que miras? – preguntou Froilán seguindo a miña liña de visión.

 

-     Nada – volviu a saír.

 

Froilán miroume farto da mesma resposta impertinente que non paraba de escupirlle.

 

-     Nada – repetiu.

 

-     Si – dixen.

 

-     O que ti digas ¿escoitaches o que che dixen? – insistiu.

 

-     Si – respondín.

 

-     Pois andando – ordeou.

 

-     ¿A onde? – preguntei.

 

-     A onde vai ser, ó piso, de paseo non vas recuperar a enerxía que precisas – rosmou.

 

-     ¿E ti non lles ías ensin...? – comecei a preguntar.

 

-     Non me parece o mellor sitio para ter esta conversa ¿imos? – mandou colléndome polo brazo.

 

Non lle discutín porque tiña pensado pasar del de todas maneiras e non me apetecía montar un número na rúa, máis que nada porque lembraba o exército demasiado preto como para arriscarme a comprobar se os seus métodos do gorberno azul eran os que eu coñecía do amarelo. Mentres el camiñaba decidido eu botei unha última ollada a aquela fiestra de esperanza. Aquela parella xa non estaba.

 

-     Apura un pouco – tiraba Froilán.

 

No piso Froilán sacou algo de comer.

 

-     Igual está frío, fíxeno antes de marchar – reprochou mentres collía un pouco para o seu prato.

 

-     Non hai toque de queda ¿que apuro tiñas? – desviei a conversa para non ter que desculparme nin darlle as gracias.

 

É que non me apetecía, tería razón, pero insistía en botarme en cara favores que eu non lle pedía; e porriba ocupaba parte da miña conciencia ca culpa, parte que precisaba para urdir un plan para desfacerme del. Cavilaba se sería posible estar ó carón e deixalo fóra da pasaxe. Ocorréuseme que igual era boa idea facer unha viaxe, pero non ó comezo de todo, senón por aí adiante para probar se querendo ir soa podía ir. Collín fiado algo da súa confianza unha vez máis. Rematei de comer e tratei de recoller para facer menos pesada a carga da pseudoculpa.

 

-     Non, deixa, xa o fago eu, vai descansar – dixo cunha voz non demasiado amable.

 

Non regateei, fun para a cama non durmir senón maquinar. Deille voltas, se estaba no azul e non quería ir ó comezo de todo por se arrastraba a Froilán comigo, tiña que ir ou un pouco máis adiante dentro do azul, só un pouco, ou quizais para asegurar, ir ó negro. Iría eu soa ó goberno negro. Non me conviña alonxarme moito para non gastar forzas innecesariamente. Si, era un bo plan, como dicían na tenda tiña algunhas lagoas, pero a min, que era a interesada, valíame. E quedei durmida sen decatarme.

 

-     ¡Desperta! – berraba Froilán - ¿que coño fixeches? ¡Desperta!

 

Abrín os ollos e vin a un Froilán esgotado, berrando histérico enriba de min.

 

-     ¿Que pasa? ¿non me dixeches que viñese descansar que xa recollías ti? – interroguei sen entusiasmo.

 

-     ¿Pero de que vas? ¿estás mal ou que? – seguía co seu discurso.

 

-     Iso foi o que dixeches, para de berrar, o que estás mal es ti, estás histérico – mandei a paseo.

 

El agarroume do brazo, que xa mo tiña gastado, e levantoume da cama facéndome mirar pola fiestra. Era de noite, claro; estaba escuro, claro.

 

-     ¿Que? – preguntei sen entender.

 

-     ¿Que? Preguntas que ¿non ves nada raro? ¿non ves que as luces non están ecendidas? ¿non te decatas de que todo está pintado de negro? ¿que coño fixeches? ¿como se che ocorre? Estaba fregando os pratos e de repente perdín o sentido. Dóeme tanto a cabeza que creo que me vai explotar, para min que me rebentou algo aquí dentro – dixo refregando a cella – e o corazón vai lento, agora, porque cando despertei tiña taquicardias ¿pero en que carallo estabas pensando?

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 85

April 7, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 85. Efervescencia

Efervescencia: estado de grande excitación ou inquietude, de emoción viva, en que se atopa unha colectividade. A efervescencia do público foi en aumento.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  ¿Quen é esa? – preguntou o presidente da compañía en baixo cara un dos do goberno.

 

-  Ninguén, unha do concello – dixo o do goberno con desprezo.

 

-  Pois para non ser ninguén parece que se decatou – advertiu o presidente.

 

-  Non te preocupes, que se decate do que queira, ós outros dous si que os coñezo e non creas que teñen ganas de traballar abondo para escoitar o que ela diga – tranquilizou o do goberno.

 

-  ¿Ti cres? – preguntou o alcalde sen convencemento.

 

-  O alcalde nin veu, dis que tiña unha reunión moi importante – explicou con sorna – con sorte hai estar no club de golf...

 

-  Con Braulio xa falarei – dixo serio.

 

-  Tranquilo César, non vai haber problemas, xa verás – seguiu intentando tranquilizar.

 

César mirouno sen crer moito no que lle contaba dos problemas. A experiencia ensináralle que sempre había problemas. Sempre. O proxecto non o convencía, desde o comezo non vía máis que inconvintes, atrancos e impedimentos. Lamentaba o día no que lle pediu ó xefe o departamento de I+D que sentase para explicarlle o último achado dos seus compañeiros da cidade.

 

-     Non sei por onde comezar – balbucía o científico con efervescencia.

 

Esperaba outra letanía de tecnicismos que nin entendía, nin lle gustaban porque lle facían sentir inferior, que non tiña o control da súa empresa, dubidar, quizais, se fixera ben en medrar tanto, se pagaba a pena o esforzo, ó final, nin tiña herdeiros nin gana de telos. Co medre volvérase desconfiado; se, ó mellor, como lle ocorrera a tantos colegas, coñecera a alguén antes, agora sería doutro xeito. Pero mirábase no espello e vía que o tempo lle pasara por diante sen decatarse e o único que lle quedaba era un feixe de decisións das que non estaba seguro e unha soidade non desexada que lle facía ver as cousas ca distancia da indiferencia.

 

Non mirou a Bibiana devecendo por un idilio pasaxeiro nun hotel de categoría lonxe das miradas indiscretas. Non. Mirouna recoñecendo nela unha espabilación que se lle facía coñecida de cando el comezaba; unha torpeza distraída provocada polo interese no que se facía. Si, mirouna con admiración. Aínda vindo da man dos trosmas do concello, aínda sabendo que ía representar o máis grande problema de toda a operación, aínda así, admirouna. Dentro do problema supoñía un reto, por fin algo que entendía dentro de aquela maraña de progreso.

 

Instalara a fábrica na cidade porque se lle ocorrera comentar nun partido de tenis que precisaba ampliar a producción. Do club de tenis saltou ó de golf e de aí ós oídos do alcalde.

 

Ó alcalde, que por aquel entón manexaba a súa primeira lexislatura afrontando que sería a derradeira pola súa incapacidade para darlle corpo ás promesas populistas que fixera na campaña, acendíuselle todo o que se lle podía acender.

 

-     ¡Unha fábrica na cidade! – soñaba un alcalde novo e primeirizo.

 

De súpeto viuse incluso de presidente do mundo mundial, de xefe do universo, de rei dos mares... Botou man do arsenal de pesadez e insistencia e púxose a rescatar a súa popularidade dos máis baixos índices nos que caera. Con visitas diarias ó club de golf, chamadas contínuas ó club de tenis, fastuosos ramos de flores, selectas botellas de licor, festas con notable presencia feminina de alto standing, reservas pagadas nos restaurantes máis sibaritas, conseguiu dobregar a rexa vontade de César e a de canto espíritu lle coincidía caer pola súa órbita.

 

A el dáballe máis ou menos igual o sitio. A proximidade a un porto de certo calado compensaba unha rede viaria insuficiente. E, por fin, a promesa firme do alcalde de solventar os posibles inconvintes fixo que se decidira.

 

O alcalde axuntoulle uns terreos gratuitos a escoller, unha presión que el sabía efectiva a través do partido para que o goberno lle concedese alguna subvención, unha bula para desastres ecolóxicos, man de obra sumisa e barata, un piso dúplex amplio e luminoso, amoblado e con hidromasaxe, e algunha cousa máis de primeira necesidade que foi xurdindo nas negociacións.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 84

April 1, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 84. Dúbida

Dúbida: falta de determinación do espíritu á hora de tomar unha decisión ou facer unha escolla. A dúbida era se entrar ou marchar para a casa.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

O corazón bombardeaba a miña gorxa, a dúbida nublábame a vista. Só tiña que andar os escasos metros que andaba decote e descubriría os segredos que me o meu avó me ocultaba. A sensación era rara, emocionante, aterradora en realidade; pero non podía deixar pasar aquela oportunidade, a tentación era demasiado grande.

 

-     ¡Adiante! – animeime.

 

O portal estaba aberto, subín as escaleiras contendo a respiración. O primeiro piso representou tamén o primeiro obstáculo. A porta estaba pechada, claro. Todo era silencio. Arrimei a orella para escoitar. Había alguén dentro, si, escoitábase un rebuldir suave. Supuxen, ignorando a diferencia temporal que era meu avó traballando nos seus xoguetes. Non chamei. Seguín subindo. No segundo piso tamén se escoitaba vida na orella arrimada á porta ¿Quen sería? Tampouco fixen nada. Seguín subindo, aí vivíamos nós, esa era a miña casa. Puxen a orella. Pasos ¿Quen sería? Máis pasos. Non, os mesmos pasos máis preto ¿Preto?

 

Por sorte decateime a tempo de que tiña a orella pegada á porta á que se achegaban os pasos. Deina despegado no momento en que ós pasos se lle unían uns tintineos metálicos, botei a correr escaleiras abaixo escoitando os golpes secos do fecho, cara atrás primeiro, cara adiante despois. Saín do portal acompañada dos últimos escalóns baixando un misterioso familiar. Agardei. ¿E se aínda non vivían alí?

 

Disimulando na rúa, abaneaba nerviosa apoiada nunha farola. O corazón latexaba máis, aínda que me parecese imposible, máis rápido, máis forte. ¿Quen sería? Esperaba que un sentimento de familiaridade, ou empatía quizais, me dixese que aquela persoa era da miña familia. Esperaba coñecer a meu pai, ou a miña nai.

 

Do portal saiu unha muller nova, de rostro xentil e mirada serena.

 

-     ¡Lali! Trae laranxas – berrou un home pola fiestra.

 

-     Vale – respondiu a tal Lali case sen erguer a vista.

 

-     Non o esquezas, non cho puxen na nota – insistía o home.

 

-     Que non pesado – berrou a moza mirándoo e facéndolle unha carantoña.

 

O home sorriu.

 

Eu observaba, tratei de fixar o máis posible a cara da moza, a do home na fiestra. Tratei de sentir, pero se sentir era indicativo de pertencer a aquelas persoas, eu non pertencía.

 

-     Nada – escapóuseme.

 

-     ¿Nada? – repetiu Froilán detrás de min.

 

Dei a volta.

 

-     ¿Que fas aquí? – preguntei, agora era eu a que sofría picos de estrés.

 

-     ¿Levo dez minutos detrás de ti e non te decataches? – riu de min.

 

-     Non hai dez minutos que estou aquí – puxen no seu sitio.

 

Botoume unha mirada de “se ti o dis” e sorriu.

 

-     Non te vou deixar ir soa – soltou poñéndose serio de novo.

 

Non lle dixen nada, preferín deixarlle pensar o que quixese que poñelo sobre aviso para que estivese alerta seguido.

 

-     ¿Que nada? – preguntou.

 

-     ¿Como? – respondín.

 

-     Dixeches “nada” – el.

 

-     Pois iso, nada – tratei de non dar explicacións.

 

-     ¿Que fas? – preguntou.

 

-     Nada – saiu sen decatarme.

 

-     Se che pregunto que hai nesta casa – dixo sinalando ó portal – vasme responder outra vez o “nada” ese.

 

-     Se non queres, non; pero haber non hai nada – soltei.

 

E tratando de evitar a súa cella censuradora erguín a vista e vin na fiestra, no primeiro piso, a unha parella que nos miraba con curiosidade, divertidos. Algo. Se sentir era indicativo de pertencer a aquelas persoas, eu pertencía.

 

 

 

 

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)