Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

marzo de 2012

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 83

March 24, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 83. Celme

Celme: a esencia, o que ten máis substancia (dunha cousa). O celme da laranxa é o seu zume.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      Agradézovos a preocupación, en serio – dixen, xa desde o corredor – pero non fai falta, gracias por todo.

 

Despedinme cun aceno sen miralos, non se escoitaba falar, a rapaza da tenda nin erguiu a vista do cómic que estaba lendo. Na rúa baixara o frío e comezaba a escurecer. Pasoume pola cabeza volver ó piso franco, pero só por uns segundos, nin lembraba o camiño, nin se me perdía nada alí.

 

Aproveitando que aínda non era noite pecha, que aínda había xente pola rúa, que parecía non funcionar o toque de queda, dei voltas pola cidade tratando que percibir os cambios con máis coidado que pola mañá. Gustábame a cor azul, era máis agradable á vista.

 

Ocorréuseme ir ver como era a sede do goberno, crin que era o mesmo, que estaba no mesmo sitio, que só cambiaba a cor. Non me enganei, estaba no mesmo sitio e cambiaba a cor; pero igual non medín ben a dimensión do parecido. A protección era máis evidente que no amarelo, un garda cada dous pasos, moita iluminación e varias cámaras de seguridade que parecían funcionar.

 

-      Vai ser complicado – sorprendinme pensando no que dixera Victoria.

 

Podía ser certo que viaxase no tempo e que iso me servise para delinquir impunemente; pero alí, de pé, enfronte dunha mostra de poder que nunca vira, máis preto do que nunca estivera dun exército, decateime de que o mérito non estaba en fuxir, o mérito estaba en entrar.

 

A xente paseaba impasible diante dos gardas, coma se houbese leóns de mármore onde eu vía felinos salvaxes a punto de atacar.

 

-      Desculpe ¿sabe a qué hora pecha o museo? – preguntoume unha muller que levaba dous nenos agarrados de cada man.

 

-      Non, síntollo – respondinlle.

 

Sen poder disimular a sorpresa de que alguén me falase, non era o máis habitual.

 

-     É que se pecha ás oito non nos compensa entrar, co que custan as entradas – botaba contas a muller.

 

Os nenos mirábana con indiferencia.

 

-     Igual o sabe algún dos gardas – suxerín.

 

-     A bo sitio vas – dixo con desdén.

 

Non lembraba un museo, escoitara a palabra nun comentario das rapazas e para non quedar de que non sabía buscárao nun dos diccionarios que lle collera a meu avó dun caixón cheo de pó que tiña no taller.

 

-     ¡Señora! ¡Desculpe! – apurou a muller detrás dunha señora que pasou ó noso carón tirando dos nenos.

 

Eu observei a escena desde a distancia, tiña curiosidade por saber onde estaba o museo, queríao ver. Era un obxectivo fácil, catro nenos alborotando detrás dunha muller. A outra muller debiulle dicir que lle daba tempo porque a saudou cun sorriso e botou a andar con paso decidido. Os nenos corrían.

 

Admito que me decepcionei, ó comezo. A muller seguida dos catro nenos detívose no edificio que eu coñecía como Super Gangas, o meu Super Gangas. Non estaba igual, a fachada era de pedra, non azul, de pedra, sen letreiros rechamantes, sen ningún letreiro en realidade. Parecía máis maxestuoso, máis señorial, máis todo.

 

A muller púxose diante dun portelo que había á esquerda, sacou cartos do bolso e déronlle uns papeis cos que entrou seguida dos rapaces. Achegueime. Enriba do portelo había un letreiro cos prezos, non me pareciu tan caro como dicía a muller pero non tiña cartos. Botei un ollo a través da porta grande, dentro había silencio, o chan era de mármore, unhas lámparas enormes colgando do teito, as paredes non estaban pintadas, a luz era acolledora. A un lado había un home sentado a unha mesa que gardaba os papeliños que lle dera a muller. Seguindo o corredor había un arco que daba paso a unha estancia inmensa; enriba do arco, en letras metálicas dun dourado apagado, podíase ler: “a arte é o celme da vida”. Fascinante.

 

Un home cun caderno grande debaixo do brazo arrimoume a un lado para pasar devolvéndome á crúa realidade de non ter un can.

 

-     Teño que poñerme a roubar canto antes – decidín.

 

Porén ese canto antes non foi tan inmediato como debería, torcendo a cara para dar a volta vin o edificio. Vin a miña casa.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 82

March 18, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 82. Beche

Beche: conxunto de pelos, a modo de barba que teñen as cabras na queixada. Vas tr un desgusto como lle tires polo beche á cabra.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-     ¡Que interesante! – admirouse de novo mentres vía achegarse a súa vez.

 

“Sobra dicir” repasaba de memoria, “sobra dicir”. Sabía que se esquecía o comezo non sería quen de soltar o discurso de memoria, porén aquelas dúas palabras abrían a porta á tranquilidade. “Sobra dicir” repetía ó ritmo do seu pé nervioso.

 

-     Xa che vai tocar – díxolle en baixo un dos mandamáis de pouca monta que a acompañaban - ¿saberás que dicir?

 

Bibiana mirouno de reollo, respirou fondo e pechou os ollos para conter as ganas de berrarlle un “¡a boas horas che ven a preocupación!” Pero non o fixo, nin era o momento nin ía servir de nada. A secretaria atendía con frialdade ó que estaba falando, un do goberno.

 

-     ¿Sabes quen é ese? – preguntoulle facendo un leve aceno cara Vigo.

 

-     Non – zanxou a secretaria.

 

O que falaba parecía conducir as súas palabras cara un “moitas gracias pola súa atención” pero despois dunha breve pausa tomou azos e recuperou o ritmo.

 

-     Pero ¿non o dixeron ó comezo? – insistía Bibiana.

 

-     Non o escoitei ben – respondiu a secretaria incomodada pola interrupción.

 

-     Pero algo oíches – tentou de novo.

 

-     ¿Por que non ten algo de educación e me deixa escoitar? Está falando un representante do Goberno – medio ameazou a secretaria coma se fose unha nai católica e aquel o sermón do día da parroquia.

 

-     ¡Que estirada! ¡Aínda lle van dar unha medalla! - pensou Bibiana.

 

Vigo escoitaba o discurso ca mirada baixa e a cabeza torcida orientando a orella cara o que falaba.

 

-     Ten os ollos verdes, estou case segura – divagaba.

 

O pelo castaño cun volume controlado por un corte preciso; a camisa da talla correcta, pranchada, por fóra; o pantalón, vaqueiro. Non lle vía os pes pero, se mantiña a liña, serían os axeitados. Tiñan que ser verdes. A ela gustábanlle os homes de ollos verdes, tampouco era que lle dese bo resultado ese parámetro de discriminación, pero a ela gustábanlle.

 

-     Xa che vai tocar – dixo nervioso o mandamáis de pouca monta - ¿tes notas ou algo?

 

Bibiana volviuno mirar, esta vez despertando da análise. Si, claro que tiña notas. Enriba da mesa diante dela estaban desde o comezo da reunión. Fixera unhas pequenas anotacións nas marxes. Un par de datos interesantes sobre o novo abastecemento, uns detalles que non lle cadraban co que ela coñecía, algún nome para investigar, unha flor, un sol tapado cunha nube e un intento de boceto de Vigo, o debuxo non era o seu.

 

-     Moitas gracias polas súas amables palabras, contar co apoio do Goberno nun momento tan crucial para a empresa como é este, anímanos a pensar que estamos no camiño correcto – apurou o presidente da compañía para coller de novo a vez.

 

-     Vaia, parece que aínda non – rosmaba o mandamáis de pouca monta a carón de Bibiana.

 

A ela non lle importou, tiña cousas máis xeitosas nas que entreterse. Por uns segundos desviou a atención da mirada baixa de Vigo e viu que o representante oficial dos traballadores a miraba rascando o beche cunha mirada censuradora. Anotou o seu nome a carón dos de investigar. Non é que lle parecese interesante, nin sospeitosa aquela mirada, sabía de sobra o que quería dicir; era a de todos, incluída a dos dous que tiña rosmándolle na orella. Pija enchufada, iso era o que dicía aquela mirada. Pero a ela non lle molestaba. Non se consideraba pija, tiña demasiado gusto para iso; e nin moito menos era unha enchufada. Quizáis, alcanzaba a admitir, algunha axuda máis que o resto, quizáis coñecía a algunha xente máis; pero para o que lle valía... autocompadecíase con desencanto.

 

-     ¿Como? – preguntou case en alto sen decatarse ate que a secretaria lle dou co cóbado.

 

Nin caso lle fixo, apurou a buscar no informe que lle deran á entrada, miraba e revisaba baixo algunha mirada censuradora; estaba afeita.

 

-     Xa che vai tocar – acertou por fin o mandamáis de pouca monta.

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 81

March 11, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 81. Adusto

Adusto: persoa pouco dada á risa ou ás cousas que comportan alegría, ou que manifesta esa forma de ser (carácter, temperamento, aspecto). É moi adusto no seu trato.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Bibiana puxera o despertador tres horas antes, avisáranlle con pouca antelación e iso poñíaa nerviosa. O alcalde, decidira delegar nela a última hora, a reunión na fábrica non ía ser pública e se non había prensa non compensaba madrugar. A ela dixéralle que era unha reunión técnica aínda que sabía de sobra que era unha reunión sen importancia, senón non a mandarían a ela. E aínda así preocupáballe, a cara poñíaa ela, e se metía a pata ía levar a bronca do mesmo xeito que se fose unha xuntanza na cumbre.

 

Presentárase a unha praza segura sen moito ánimo, prevía que un traballo aburrido que lle proporcionase un soldo estable de por vida a ía converter nunha de aquelas mulleres grises e amargadas que vivían á sombra de homes máis grises e amargados con poucas ganas de soltar a galiña. Pero fixo un trato consigo mesma, non cambiar. Seguiu vestindo, maquillándose, peiteándose e comportándose coma sempre; no traballo non estaba ben visto, demasiado sofisticada para ser unha técnica pero tampouco lle deron demasiada importancia, para o que facía tanto tiña.

 

Facía estudios sobre a cidade, como mellorar as comunicacións, como mellorar a participación cidadá, como mellorar os servizos públicos, como mellorar a sanidade... facíaos, asinábaos e presentábaos trimestralmente para o seu análise e posterior aprobación. Aprobar aprobábanllos todos, pero analizar non os analizaban, nin en conta os tiñan, igual se os lesen faríano, pero tampouco era cuestión de profundizar tanto.

 

Facía estudios porque estudiara para iso, era, dentro do que andaba por alí, do máis preparado, desde o punto de vista formativo; para o que non estaba preparada era para a política, non. Intentouno ó principio, o seu pai animábaa a ir ás reunións, a poñer as pegatinas na solapa das súas impecables chaquetas de temporada, a falar con quen tiña que falar; pero a ela non lle gustaba aquela xente e lembraba a súa promesa. Co tempo non lle fixo falta inventar escusas, deixaron de preguntarlle. Para eles, en realidade, era un descanso, evitáballes atopar tamén escusas para non metela nas listas, nin recomendala para os altos postos, eses nos que nin sequera había que intentar aparentar que se traballaba.

 

Deixara a roupa preparada a noite anterior, era un costume que collera de pequena, daquela para durmir uns minutos máis, agora para ter as cousas controladas. Elixira un conxunto adusto, algún tiña, non eran dos que máis lle gustaban, pero mercábaos nas rebaixas por se xurdía a ocasión. Os zapatos non, violaba completa e absolutamente todos e cada un dos seus principios, negábase a ter no seu zapateiro o máis mínimo ápice de aburrimento, non e nunca. Seleccionara uns divinos, caros por suposto, con moito estilo e sobre todo cómodos e que combinaban a perfección co conxunto.

 

Almorzou coma sempre tratando de darlle normalidade á xornada, non era a súa primeira reunión, tampouco a primeira vez que se poñía nerviosa por ir a unha. Sabía que non ía pasar nada, todo o máis ler unhas palabras que preparara con coidado por se as plegarias non facían efecto e ó final daba tempo á rolda de discursos.

 

Casara, había un par de anos. Divorciárase, había un ano e medio. Non durou moito aínda que a ela lle parecese unha eternidade. Dixo que si porque pensou que llo dicía a unha vida marabillosa, chea de amor, fantasía e flores frescas. Dixo “xa” porque se fartou dos partidos de fútbol que deixaban restos graxentos na delicada tapicería do sofá de deseño, da roupa noxenta tirada en calquera sitio e, sobre todo, dos sogros consentidores que rescataban ó fillo cada vez que tiña que facer as tarefas do fogar. Doulles un desgusto e levou as culpas, un tempo, despois o ex colliu otra e esquecéronse dela. Decidiu que nunca máis, o de casar, non o dos homes.

 

O coche oficial agardábaa puntual diante da casa. Dentro ían dos mandamáis de puouca monta e unha secretaria. Repasando a escenografía quedaron en que falase ela que o tiña máis preparado e sabía mellor de que ía toda aquela gaita do suministro enerxético. Eles ían para asinar o acordo en nome do alcalde e para que os do goberno non tomasen a mal que o alcalde os deixase plantados por unha reunión moi importante que resultou un partido de golf.

 

Sentada á mesa tranquilizouse, mirou a cara de aqueles hipócritas sentados detrás dunha cartulina co seu nome subliñado polo cargo que ocupaban. Fixouse en Vigo, e non ía, era o único potable que había; pero non soubo como se chamaba, dixeran os nomes ó comezo entre o barullo das cadeiras asentándose; nin el, nin a secretaria do concello, nin ela tiñan cartulina con nome.

 

-     ¡Que interesante! – pensou mentres trataba de controlar o pe que se lle movía polos nervios.

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 80

March 4, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 80. Zoca

Zoca: calzado rústico dunha soa peza, enteiramente de madeira, que leva tacos ou chatolas para evitar a humidade e se calza sobre os pés protexidos por carpíns, zapatillas, etc. Puxo as zocas para entrar na porta.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-     Rita, non queremos ser un obstáculo no que sexa que estás pensando, pero non me parece boa idea que andes vagando por aí sen un punto de referencia, quero dicir nós ou el – sinalando a Froilán – alguén. Corres o risco de perderte nos soños, sábelo; eles non, pero ti tes que sabelo.

 

Sabíao, e por experiencia propia ademais; aínda que tamén sabía que ter un punto de referencia tampouco o evitaba por completo.

 

-     ¡Desperta! ¡Desperta! – berraba Priscila en baixo, con voz tranquila - ¡Desperta!

 

Dos meus pais sabía que unha vez estiveran alí, meu avó non falaba moito, non dicía nada, pero eu sentíaos preto. Igual era certo que me abandoaran, aínda que eu non o percibía dese xeito. O silencio do meu avó non me permitía dar resposta ás preguntas dos nenos na escola, tampouco aclaraba as miñas dúbidas de adolescente nin, por suposto, explicaba os meu soños. Non supoñía que fose raro, pensei que era outra reacción fisiolóxica que non se comentaba en público.

 

Vivíamos lonxe das casas de pedra, preto do centro, no último piso dun edificio pequeno entre Super Gangas e o garaxe para coches pequenos. Meu avó traballaba no primeiro piso, montaba na casa pezas para a tenda xoguetes; non facía xoguetes, só completaba uns menos vellos con pezas doutros máis estropeadas que non se podían vender por moi desesperados que estivésemos por mercar. Non había fotos de ninguén, nin de meus pais, nin de miña avoa, e se houbera máis fillos ou mulleres ou homes non quedaran retratados naquelas paredes, nin nos libros de fotos, nin en ningures que non fose a cabeza do meu avó e as miñas vagas lembranzas.

 

-     ¡Desperta! – insistía Priscila.

 

Non tiven que contarlle a ninguén o dos soños para decatarme de que non debía, soñeino. Sen saber que era ela soñei con Priscila. Traballábamos para a mesma empresa, non no mesmo sitio; recoñecín a súa voz sen escoitala antes.

 

-     ¡Desperta dunha vez! – berraba en baixo.

 

Seguro que foi a casualidade aínda que a nós nos guste dicir que foi o destino. Chamou para preguntar se tiñamos un pantalón que lles faltaba e que supoñían que nolo trouxeran por erro. Nunca ninguén se preocupara, normalmente cubríase un formulario e remataba no despido da persoa que metera a zoca. A miña encargada mandoume levarllo, con certo desprezo ¿que sentido tiña preocuparse tanto por un pantalón?

 

A min gustábame soñar, miraba ó horizonte con morriña do que había despois da liña. Supoño que esa era a ansia que me deixaba despertar polas mañás. Meu avó sabíao, nunca mo dixo, pero sei que o sabía. Debíamo ver nos ollos, coincidía o punto de máxima tristura cun xoguete raro que fixera con pezas desbotadas incluso dos restos que tiña que aproveitar. Por dentro os xoguetes non eran amarelos.

 

Cando a tiven diante sentín o mesmo que sentira ela ó chegar ás casas de pedra, o que sentía cando estaba co avó, o que sentíamos todas, sentín que chegara á casa.

 

-     Ah, estupendo, gracias – dixo collendo o pantalón e facéndome un aceno para que marchase.

 

Marchei, pero non esquecín aquela sensación. Aproveitei o día que pechamos antes para equilibrar as ventas das outras tendas e fun, sen saber moi ben o que estaba facendo, esperala. Nin me acheguei. Esperei a que saíse e seguina. Nunca saltara o toque de queda e a primeira vez foi sen decatarme. Priscila fora á súa casa. Eu agacheime no único portal que atopei aberto. Esperaba, non a que pasase algo, senón a decidirme a entrar. Non o dei decidido, non era boa idea ¿quen sabía como ía reaccionar, ela ou eu? ¿quen sabía se había máis xente nesa casa? De súpeto un coche da garda amarela cortoume as ás e retívome dentro de aquel portal ata que se fixo de noite. Durante horas non souben que facer, o coche volvía a pasar.

 

Ó pouco dunha das voltas da patrulla Priscila saíu do seu portal. Tranquila, coma se fosen as dúas da tarde. Seguina, non só polo interese que despertara en min, senón por saír dunha vez de aquel portal que ulía a escuridade.

 

Seguro que se decatou, pero non mirou atrás nin unha soa vez. Nas casas de pedra botou a correr e perdina. Nas casas de pedra sentín paz. O silencio era acolledor, a humidade era a precisa. As casas deixaban ver o ceo. As rúas, labirintos. Cheguei ó chabolo. Dentro non había gran cousa. Estaba cansa. Quedei durmida enriba da mesa. Soñei que voaba.

 

-     Tes que despertar – insistía Priscila en baixo.

 

 

 

 

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)