Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

febrero de 2012

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 79

February 25, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 79. Xarela

Xarela: que fala e obra con pouco sentido, con descaro e desvergoña. Chamáronlle xarela por tirarlle dous ovos ó duque aínda que ben merecía media ducia.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Froilán miroume demostrando que tiña todo o sangue na cabeza e que o corazón lle facía respirar con dificultade.

 

-     Non imos volver – repetiu Froilán mirando a Orazo, levantando as mans con desesperación.

 

Saiu ó corredor e volviu entrar.

 

-     ¿Non imos volver? – preguntou desesperado - ¿e daquela que dis ti que imos facer? ¡Temos que volver!

 

Na cociña o silencio era máximo, non tenso, curioso. Miraban espantados a exaltación de Froilán, miraban divertidos a miña falta de reacción.

 

-     Bueno, igual me expresei mal – dixen – eu non vou volver,  se ti queres volver volve.

 

A Vigo escapóuselle a risa. Froilán apretaba os dentes e respiraba a modo.

 

-     Pero el non pode – dixo Hana con voz inocente.

 

-     ¿E por que cres que llo di tan tranquila? – preguntou Orazo deducindo.

 

Froilán volviu saír e entrar.

 

-     Compañeiro, nós aquí convencéndoa para que nos ensine e ves ti e cabréala – rifoulle Vigo en broma.

 

-     ¿Que coño vos vai ensinar se non sabe? – respondiulle Froilán – se lle tiven que ensinar eu porque lle facía falta un sofá para viaxar.

 

-     ¡Un sofá! – exclamou Vigo marabillado.

 

Eu seguía calada, o resto miraba a Froilán.

 

-     Pois ensínanos ti e levámoste a onde queiras – dixo Raúl.

 

-     Si, ensínanos ti – dixo unha das mulleres.

 

Froilán cambiou o xesto de enfado polo de arrepentimento, intentou saír da cociña de novo, esta vez para non volver. As miradas pedíanlle unha resposta e el non me quitaba ollo.

 

-     ¡Perfecto! – dixen saltando da mesa – ti ensínaslles e eu traballo no meu plan.

 

-     ¿Como? – preguntou, diría que asustado – ¡xarela! ¡desagradecida!

 

-     Se me ensinaches a min, ben lle podes ensinar a eles; é o máis práctico, eu non quero volver, Raúl di que te levan a onde queiras; e, tendo en conta que a túa axuda, a parte de dubidosamente imprescindible, foi bastante interesada non me considero, en absoluto, desagradecida,;o de xarela xa o discutiremos noutro momento – fun deixando caer mentres me facía paso cara a porta.

 

-     ¿Non marcharás? – preguntou Hana medio ameazando.

 

-     Si, claro – respondín.

 

-     ¿A onde? – preguntou Froilán serio – non tes cartos ¿non lle daríades cartos? – ó resto.

 

-     Non ¿por que o pregunta coma se lle désemos unha rosca ó mono diabético do zoo? – rosmou Vigo.

 

-     Pregúntao porque supón que se teño cartos prescindo del, aínda que, como xa dixen, vouno facer igual – eu – non o tomedes a mal, caédesme ben, pero non tedes o que preciso e eu teño bastante présa, así que marchar é o mellor. Déixovos o xoguete.

 

Deixando o quebracabrezas diabólico enriba da mesa, esquivando a Froilán inmobilizado pola impotencia.

 

-     ¿A onde vas? – volviu preguntar, agora con ton paternalista - ¿comeches? ¿de que vas vivir?

 

-     Estiven pensando – eu.

 

-     Así se explica – rosmou Orazo con retranca.

 

-     Se podo viaxar no tempo, creo que tamén no espazo; se roubo no futuro non me poden perseguir no pasado... porque está claro que aínda non saben que son unha delincuente...

 

-     Xenial, vai deixando pistas; non, mellor aínda, ¿por que non vas e matas a cada un dos dirixentes do goberno, un por un? ¿eh? – berrou Froilán.

 

-     ¿E non era para iso para o que quería saber cando comezou todo? – comentou Victoria en baixo - ¿como pensaba este que o ía arranxar desde o comezo? ¿facéndolle cóxegas?

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 78

February 25, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 78. Vélaro

Vélaro: conxunto de la, que resulta de rapar unha ovella, carneiro, etc. Tocoume recoller todo o vélaro e lavalo.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-     O de Elías Ismael Lorenzo – dixo Hana.

 

-     Xa, pero ¿aquí? – insistín.

 

-     Non, aquí non había – dixo unha voz severa de home desde a porta.

 

A xente alí reunida mirouno sorprendida, a min doume unha volta no corazón.

 

-     Perdoade que chegue tarde, pero é que alguén se debiu esquecer de avisarme – deixou caer con segundas – este é Froilán – dixo mentres tiraba dun brazo que se me facía coñecido.

 

Fíxose un silencio tenso, sentín coma se un feixe de vélaro me atoase a gorxa impedíndome respirar, impedíndome falar, impedíndome fuxir aínda temendo un desenlace fatal.

 

-     Tardabas... – díxome arqueando unha de aquelas cellas de malvado.

 

Vigo mirouno con curiosidade, torcendo a cabeza cara el, sorrindo con malicia ó recoñecer o seu nome e ver a miña cara de pánico.

 

-     Se non te avisamos igual foi por algo – atacou Victoria.

 

-     Fixemos coma sempre, avisamos á primeira liña -  dixo Raúl – aínda non sabíamos moi ben de que se trataba, non queríamos mobilizarvos para nada.

 

-     De todos os xeitos ti tamén traes unha sorpresa – curioseou Vigo - ¿este é o Froilán do que nos falabas? – cara min.

 

Asentín ca cabeza, sen poder falar aínda. Foi coma unha labazada no nariz, doiu moito e case me deixou sen sentido. Pensei que atopara o apoio que precisaba para poñer en marcha o meu plan e evitara as seccións interesadas, e resulta que me acaba de meter de cheo na mesma lama da que fuxía.

 

-     ¿Ela é a Rita da que me falaches? – preguntou o home seguindo a retranca de Vigo.

 

-     Si, a mesma – respondiu Froilán, serio – ten ese costume de estar no medio, pero normalmente fala máis.

 

-     Bueno Orazo, xa que viñéchedes acomodádevos e seguimos – convidou Hana.

 

-     Non me entendades mal, non vin fiscalizarvos, viñemos porque Froilán pensou que lle pasara algo, como dixo cando entrou “tardaba” – explicou Orazo facendo un xesto cara Froilán.

 

-     Xa será un pouco de todo – apuntou Vigo sorrindo.

 

Orazo devolviulle o sorriso engadindo un punto de sorna.

 

-     Iso non ten importancia neste momento, canto máis se alongue a reunión peor para nós, máis risco corremos – reconduciu Raúl – Rita estábanos contando o seu plan.

 

Tiven que lanzarlle unha mirada asasina. Pensei que lles deixara claro que aínda non sabía se podía confiar en Froilán. Pensei que eles tampouco o tiñan claro.

 

-     ¿O seu plan? – Froilán atravesoume ca pregunta - ¿que plan? Non sabía que tiveses un plan.

 

Todos os ollos se cravaron en min.

 

-     ¿Por que non me dixeches nada dun plan? Non podo crer que teñas máis confianza nunha recua de descoñecidos ca en quen te axudou a fuxir da garda amarela, eu axudeiche ¿que fixeron eles por ti? – Froilán excesivo.

 

-     ¿É impresión miña ou entre estes dous hai algo máis que unha fuxida? – riu Vigo.

 

-     Non, non só é impresión túa – dixo unha das mulleres achegándose a el.

 

-     Rita dicía de ir ó comezo de todo e ver de solucionalo desde alí – interrompeu o debate Raúl.

 

-     Como plan ten algunhas lagoas – riu Orazo.

 

-     ¿Ir ó comezo? ¿Iso era o que querías? Claro, daquela chegar aquí foi un erro de cálculo pero por defecto non por exceso ¡Ti estás mal! – mirando a Orazo – non hai plan, volvemos; en canto recupere forzas volvemos.

 

-     Non imos volver – sentenciei.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 76

February 5, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 76. Tacto

Tacto: habilidade para tratar persoas ou asuntos delicados de maneira axeitada, sabendo o que se debe facer e o que cómpre evitar. É unha situación delicada que hay que manexar con tacto.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

E foi, paseando a modo pola beirarrúa para non chamar a atención, para que non parecese que esperaba, para que non parecese o que era, unha emboscada.

 

Sal saíu distraído, sen prestar atención a quen rondaba pola rúa. Quedara na casa de Romo e tiña o tempo xusto para chegar antes do toque de queda. Nin o viu. Nin lle dou ansia. A Fran non lle gustou, pensou en deixar o tema, aínda traballando cos “outros” a perseverancia non era unha das súas fortalezas. Pero recoñeciu o edificio onde vivía Romo, era dos outros, pero non dos “outros” del, senón dos outros para el. De novo asaltouno aquela pregunta ¿que tan importante tiña Sal para despertar tanto interese?

 

-     Se traballa en Correos terá acceso ás cartas – explicou Tito – andarán detrás de algo.

 

-     ¿Algo que vaia pola oficina? – preguntou Fran con retranca.

 

Tito ben sabía a que se refería, ninguén enviaba cousas importantes a través da oficina de Correos, ninguén cun papel importante dentro do goberno e do non goberno empregaba ese medio de comunicación. Tan só os inocentes crédulos súbditos do amarelo. Todo pasaba unha inspección rigurosa, absolutamente todo, ningún regalo chegaba ó seu destino, o que non se requisaba no posto de seguridade extraviávase no de distribución.

 

-     ¿Quen sabe? Algo hai de ser – imaxinou Tito.

 

-     ¡Exacto! Aí vou eu – insistiu Fran.

 

-     Joder, se vas ter razón – caiu da burra Tito.

 

Sen ter en que caer, Sal non tiña demasiada importancia estivese na parte do proceso na estivese, dese cas cartas que dese; interceptase o que quixese interceptar. Fóra unha das idas de pinza de Hugo. No seu entramado meticuloso planexara interceptar as comunicacións do goberno, el, por fora da rede dos de fóra; máis aínda despois da visita de Siena. El tíñase por unha persoa intelixente que non precisaba dos consellos censores de ninguén, e menos dunha muller. Se un home lle dixera o mesmo que lle dixo Siena simplemente pasaría del, non lle daría importancia e, nin moito menos, a razón. Pero sendo muller había que engadirlle a rabia e a impotencia.

 

Supuxo, na súa grandeza, que controlando o correo controlaría o goberno. Supuxo na súa inocencia que el era o goberno e que o goberno era el.

 

-     Romo é deles – razoou Tito – o tal Sal tamén será, non creo que che interese arrimarte a el.

 

-     Non é iso, non me gusta, só quero saber saber que andan – explicou Fran.

 

Mentindo, ou non. Nin el mesmo sabía, despois duns días, se lle gustaba ou só era un paso máis para conseguir o seu obxectivo.

 

-     Pois se tanto interese tes vai polo almacén – cediu Tito.

 

-     ¿Ti cres? – preguntou Fran buscando apoio - ¿e irá el por alí?

 

-     Non cho sei, pero vai ser o único sitio onde o poidas ver con naturalidade; ou o asaltas no medio da rúa e te arriscas a que che monte un número e lle teñas que dar explicacións á garda – puxo na mesa Tito.

 

A idea de volver ó almacén non lle facía demasiada gracia a Tito, pero a seguridade de Fran facíao dubidar, e sabía que era o único sitio onde podía averiguar algo sen levantar demasiadas sospeitas. Conviñeran había tempo que aquel fora un sitio neutral de esparcemento, nalgún sitio se tiñan que xuntar e que Hugo tivese as chaves de aquel almacén brindoulle a oportunidade, ó seu ver, de ir captando ós do outro lado. Pouco lle interesaba a confraternización e o xogo limpo, el tiña a razón e punto.

 

-     ¿Ves comigo? – pediu Fran – non me parece correcto ir so, non creo poder responder a certas preguntas con tacto.

 

-     Fran ¿e non será mellor que vaias ca túa amiga? Se vas comigo igual pensan que estamos xuntos – intentou escaquearse Tito.

 

Non lle custou moito convencela, aínda que a ela lle parecía mellor idea que fose cun home para dar fiumes.

 

-     Non, Tito non se vai prestar a tanto – lamentou Fran.

 

-     Como queiras, falo con Nico para ver cando é a próxima – organizou a rapaza referíndose a unha festa.

 

A próxima non tardou moito.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)