Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

noviembre de 2011

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

November 27, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 70. Negociar

Negociar: discutir as condicións nas que se vai realizar un asunto. É complicado negociar con alguén tan estreito de miras.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Vigo nacera feliz, notábaselle no sorriso que lle poñía as dificultades. Quizáis por iso non tomou en serio o alzamento. Non tiña en demasiada estima ó primeiro líder e tampouco lle vía madeira de permanencia. Enganouse. Non só na duración, senón na pouca estima que lle ía merecer.

 

Comezara a traballar na fábrica de moi novo, non tiña ganas de estudiar e os seus pais non tiñan gana de mantelo. O traballo conseguírallo o seu pai. Era case unha tradición, os fillos dos pais entraban a traballar con preparación ou sen ela. Vigo non a tiña, pero aprendía rápido, integrábase sen dificultade e o de ter os seus propios cartos para gastar en festas ó final de mes, motivábao para facer un bo traballo. Ascendiu na medida que os seus coñecementos llo permitían e aínda comezou a ter a necesidade de volver a estudiar para dar un paso máis na súa carreira.

 

Conseguiu estar presente cando comezaron a negociar os cambios no suministro. Elexírano os compañeiros para representalos, confiaban nel aínda que non fixera campaña, bastáballes con saber que nos peores momentos estivera da súa parte, cando algo fallaba, cando alguén fallaba, cando non había a quen botarlle a culpa.

 

Quizáis polo seu optimismo, quizáis pola súa inocente maneira de ver o mellor de cada quen, quizáis pola súa xuventude ou pola súa inexperiencia... nin botando a vista atrás sabendo o que sabía daba atopado o momento no que lle pasara por diante o primeiro sinal de cambio e non se decatara.

 

Ó redor da mesa estaba o presidente da compañía, o representante oficial dos traballadores, a conselleira delegada da compañía na cidade, o encargado da producción, a do suministro, varios representantes da cidade, alguén da prensa, alguén do goberno.

 

Intentou prestar atención todo o tempo que lle permitiu aquel nocello envolto por un zapato tan sofisticado como elegante. Viuno nun momento que torciu a cabeza para non cruzar a mirada co representante oficial dos traballadores. Non lle caía ben, fartábase de restregarlle que lle debía a seu pai todo o que tiña; el xa o sabía. O seu pai dicíalle que non lle fixera caso, que a el tamén o enchufaran, non seu pai, senón un do Consello de Dirección. Pero Vigo non era desa clase de xente de botar as cousas en cara, el sabía quen era e onde estaba, facía o seu traballo e iso debería chegar.

 

O nocello movíase de maneira delicada de arriba abaixo, só uns centímetros, despois paraba, despois movíase outra vez.

 

-     Os cambios van ser grandes, pero o novo suministro garante unha producción dez veces superior ó actual, non cabe dúbida de que a mellora é clara – dixo o presidente da compañía.

 

Vigo escoitou o dos grandes cambios sen relacionalo cun futuro tenebroso, asociouno co que lle contaran naquel curso de formación de había uns meses. Os cambios prometían un traballo máis confortable, quendas máis axustadas, menos perigosidade, menos penosidade. Con el coincidían os compañeiros, aínda que algúns temían recortes non da maneira que foron, senón deses que levan a non ter traballo. Pero nunca lle viran aquel lado perverso que despois se mostrou.

 

-     Sobra dicir que a cidade apoia esta iniciativa na maneira en que supón un pulo importante para o noso desenvolvemento, o máis importante – dicía unha das representantes da cidade mentres o nocello estaba quieto, pousado o pé no chan.

 

Vigo decatouse daquela a quen pertencía aquel obxecto do seu desexo. Non era aquela a única parte da anotomía feminina que lle chamaba a atención, era con todas as consecuencias un gran amante das mulleres, de calquera tipo, de calquera clase. Non era, porén, un depredador, era un amante, non un coleccionista, non un cazador. As mulleres para el non eran un obxectivo, eran algo polo que pagaba a pena vivir, sorrir e disfrutar. E como gran observador daquel misterio da natureza coñecido como muller, decatouse de que aquel nocello estaba enfundado nun zapato demasiado elegante e demasiado sofisticado para ser dunha representante da cidade. Tiña entendido que a xente da administración era aburrida, sen imaxinación, que era xente gris.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

November 27, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 69. Marraxo

Marraxo: quenlla de cor azul no lombo e branca no ventre, que pode alcanzar os catro metros de lonxitude. Nunca probei a caldeirada de marraxo.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-     ¡Non o ides crer! Vin un marraxo preto dos cantís - dixo unha rapaza con voz emocionada ó entrar pola porta.

 

Tanto o home como a muller mirárona serios, case pedíndolle que non entrase, coma se quixesen que eu non a vise. Pero vina.

 

-     ¿Que pasa? – preguntou a moza sen entrar de todo.

 

-     Nada, tranquila, queda na tenda, estamos “reunidos” – respondiu o home incomodado.

 

-     ¡Ah! Vale, pero era un marraxo seguro; era enorme e tiña o lombo azul – rosmaba a rapaza obedecendo de mala gana.

 

“É a nosa filla” dixo a muller tratando de non darlle importancia. Despois o home achegouse ó chinero, abriu a porta de arriba e sacou un pequeno aparello de radio do interior dunha pota cor granate. Non falou, sintonizou un canal, achegou un tocadiscos pequeno, que tiña forma de maletín de fin de semana, e puxo unha canción. Cando rematou, pechou o tocadiscos, apagou a radio e volviuna gardar na pota grande granate; pechou o chinero e saiu falar ca rapaza. Non se escoitaba o que falaban.

 

-     É un sinal – dixo a muller sinalando ó chinero, tratando de distraerme da conversa da tenda – van chegar nun momento, a ver se entre todos sacamos algo en claro, non pode ser que esto dure trinta anos, é que non pode ser.

 

Sentei por fin, xa a muller me pedira varias veces que o fixera pero non o fixen crendo que ía ser unha conversa breve. O home veu da tenda cunha bolsa de mazás vermellas brillantes e púxoa enriba da mesa.

 

-     Collede, tróuxoas a nena – convidou o home.

Pero non collemos. A muller mordía as unllas de maneira compulsiva, eu esperaba.

 

-     Os que van vir ¿son da resistencia? – preguntei sen reparar no delicado do tema.

 

Miráronse.

 

-     Non, deso non sabemos nada – dixo o home serio.

 

-     Non confiamos neles, andan a dúas bandas – aclarou a muller.

 

-     Nin sabemos a que andan, van por aí dicindo o que hai que facer, o que hai que pensar, parece que queren ser os seguintes no goberno – espetou o home sen mirarnos, lavando unha mazá.

 

Non era que eles me ofrecesen máis confianza, ou si, acababan de facer o seu sinal de socorro diante de min, cando menos tiña que darlles o beneficio da reciprocidade.

 

-     Vigo hai estar a punto de chegar – dixo o home mirando o reloxo.

 

-     ¿E ti que vas facer? – preguntoume a muller.

 

-     ¿Como que “que vai facer”? – respondiu o home.

 

-     Algo terá que facer, para algo estará aquí, isto non pode durar trinta anos – esixiu a muller.

 

-     Non sei, teño unha idea, pero non sei – dubidei.

 

-     ¿Que idea é esa? – insistía a muller.

 

-     ¿Queres tranquilizarte? Espera a que veñan todos, non vai repetir as cousas mil veces – dixo o home – tes que perdoarnos, é que nos acabas de dar unha noticia devastadora.

 

-     Devastadora – repetiu a muller.

 

Ninguén volviu falar ate que chegou o tal Vigo, tal como dixera o home non tardou moito e foi o primeiro en chegar.

 

-     Non pasou nada ¿non? - dixo aínda na tenda.

-     Ai, non sei, a min non me contan nada – rosmou a rapaza facéndose a interesante.

 

O home saiu buscalo e presentoumo como “Vigo do que xa che faláramos” aínda que pouco me contaran. Era un home novo dabondo para ser fillo deles, é máis, tiña máis pinta de fillo deles que a rapaza da tenda. Non demasiado alto, de porte elegante e rosto sereno. Tiña unha voz profunda.

 

-     Ola – dixo estendéndome a man - ¿vas ser ti o motivo da chamada? – preguntou cun sorriso cómplice.

 

-     Si, creo que si – respondín.

 

-     Si, é ela, xa verás, xa verás – desesperaba a muller.

 

Vigo miroume de arriba abaixo, fíxolle un movemento de cellas ó home e sorriu dun xeito estrano.

 

-     Non te me fas coñecida – dixo.

 

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)