Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

octubre de 2011

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 68

October 16, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 68. Lama



Lama: masa branda que se forma ó mesturarse terra, area, follas, etc. Non pasou porque había lama e non quería luxar os zapatos.



Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...





Mirou á muller, miroume a min e non dixo palabra.



-    ¡Sabíao! – repetiu mirando ó home.



-    ¿Que pasa? – preguntou el por fin.



-    Soña – afirmou a muller sinalándome.



-    ¡Ah! – restou importancia o home e volviu para adentro.



-    Bueno, el non lle da importancia porque tamén soña, pero eu sabíao, noteicho en canto entraches, pero non te me fas coñecida, non ves moito por aquí ¿non si? – preguntou.



-    Antes aínda viña, pero xa hai... – dixen.



A muller miroume dun xeito raro.



-    ¿Antes? ¿Cando? – preguntou seria.



-    É unha historia un pouco longa, precisaba de alguén a quen poidera facerlle unhas preguntas...



-    ¿Que preguntas? – interrogou seria.



-    Antes, hai uns trinta anos, cando viña por aquí...



A muller sorprendíase cada vez máis.



-    Ademais de soñar, facía, bueno facíamos unhas pequenas viaxes...



-    Non, non, non, non, non... non, aquí non – esaxerou a muller.



“Non, non, non” rosmaba indo cara a trastenda. Un silencio.



-    ¡Pasa para adentro! – ordeou a muller aparecendo de novo toda apurada.



Seguina, a orde non deixaba lugar a dúbidas, tampouco lle vía o problema, as casas de pedra seguían tendo aquel espíritu acolledor onde me sentía a salvo.



-    A ver como era o que dicías – dixo nerviosa diante do home que estaba facendo a comida.



-    Pois dicíalle que facíamos unhas viaxes mandando xente fóra...



O home deixou o coitelo enriba da mesa, erguiuse e, por fin, prestoume atención.



-    ¿Ó futuro? – preguntou - ¿e como fas?



Expliqueille como facía, máis ou menos, tampouco era que o soubese.



-    Extraordinario – dixo o home.



-    Se o escoita Vigo dalle algo – dixo a muller – el está convencido de que o que ti dis que fas é posible, pero ninguén sabe como facelo. Dos nosos quero dicir. Porque ti sabes, claro está.



-    Pero nós non te coñecemos... – dixo o home.



-    É que ven do pasado, díxomo, hai trinta anos ¿non? – explicoulle a muller.



O home suspirou e mirou á muller indicándolle que se fixase un pouco.



-    Esa pinta non é de hai trinta anos – sinaloulle.



-    En realidade si, pero non de trinta anos cara atrás, senón de trinta anos cara adiante – expliqueilles.



Os dous a un tempo colleron cadansúa cadeira e sentaron. Miráronme con asombro, incluso diría que fascinación.



-    Pero ¿queres dicir que isto vai durar trinta anos? – preguntou a muller con desesperación.



-    Isto exactamente non, hai varios cambios, endurécese un pouco cos anos – conteilles.



E non lles dixen a crúa verdade porque vía a decepción caéndolle enriba dos ombreiros, pesándolle nás pálpebras.



-    Non vale de nada – dixo por fin o home – todo o que estamos facendo non vale de nada.



-    Si que vale – consolei – claro que vale, nós non nacemos da nada, a min axudoume a xente á que axudastes vós.



-    Pero isto vai seguir así trinta anos... – dixo a muller afogando nun pozo de lama.










comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

October 2, 2011 por Raquel Couto Antelo  

 

Capítulo 67. Igual

Igual: se cadra, ó mellor. Igual mo dicía igual non.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

Pero a mirada fixa de Marta non lle permitiu facelo, sen contar todo díxolle unha verdade aproximada que pasaba por admitir que nos seus comezos profesionais os traballos que facía para o goberno non foran tan amables coma o de gardacostas.

Oriol medrara nunha familia de importantes membros da garda; era, por consecuencia, case obvio que acabaría sendo un deles. Consecuencia incrementada pola fascinación que as armas despertaban nun novo e inmaduro Oriol. De convivir con elas a diario non se deixaba impresionar facilmente, o que os demais entendían coma un valor sobresaínte. Tiña medo igual que o resto, corría nas fuxidas coma o resto, e asegurábase de levar o traxe antibalas igual que o resto; pero a súa frialdade daba a entender que non sentía.

Ó primeiro pensou que as atencións que recibía, que os privilexios que disfrutaba, se debían á boa posición do seu pai dentro da garda, así llo daba a entender cada vez que tiña ocasión. Porén, non gozaba de tan boa posición nin de tan boa consideración coma para influír sobre a carreira do seu fillo. O pai de Oriol falaba moito, de máis, en realidade. O xefe da garda amarela mantíñao entretido encargándolle labores de pouca importancia disfrazadas de misións segredas. O home aplícabase a fondo e de irse da lingua non facía dano.

Oriol formara parte das campañas de limpeza do primeiro goberno amarelo, o máis violento de todos. A primeira vez que matou a unha persoa non sentiu nada. Foi o primeiro sinal de alarma. Esperaba sentir euforia, esperaba durmir co descanso do deber cumprido; pero non sentiu nada. Tampouco lle mirou ós ollos. Non o consideraba nin digno deso. Foi un da cúpula do goberno anterior, un de aqueles que había que eliminar porque si, aínda que houbese moitos peor ca el, que con cambiar de cor resolveran o problema. Moitos dos que azuzaban para eliminalo.

Ganou medallas a base de tempo e falta de emoción; pero no seu interior o sinal de alarma cada vez soaba máis forte ata que lle fixo mirar ós ollos a unha das súas víctimas. Non lle tivo máis compaixón por ser muller, levaba dabondo para non deixarse guiar pola bágoa fácil. Tívolla porque non vía na resignación da muller o que lle contaban que tiña que ver. E mantendo o silencio, a discrección, a indiferencia, estudiou a maneira de alonxarse do goberno sen convertirse na súa víctima.

Non dixo que estaba queimado, nin que precisaba un descanso, nin unhas vacacións. Tan só mencionou que notara un baixón de actividade nos últimos meses e que comezaba a precisar algo para descargar adrenalina. O xefe comprendiuno, era a sensación des que estaba no cargo, si os cartos eran máis, pero o baldeiro da acción ás veces removíao.

- Igual te podemos asignar a un corpo que faga máis saídas – díxolle o seu xefe.

Oriol esperaba que non houbese un corpo segredo que fose matando xente a domicilio ou que secuestrase nenos nas garderías ou torturase prisioneiros nalgures onde se supoñía que non os había.

Por sorte para el, non o había, a primeira etapa fora tan cruenta que non quedara a quen facerlle ese tipo de cousas. Trasladárono á patrulla da fronteira. Se quedaba algo de acción tiña que ser alí. Non quedaba. Oriol respirou aliviado. Saía escoltando os envíos, ou buscando suministros. Unha daquelas saídas serviu para levar o pai de Marta lonxe. Oriol non lle tiña respecto. Sabía da súa historia, da muller e da filla abandoadas. Vía a súa felicidade, a súa inconsciencia e dábanlle noxo. Ó remate da viaxe chegou ate inspirarlle compaixón; polo menos el tivera a intelixencia suficiente para recoñecer a importancia das cousas. Non ía ser aquela a última vez en velo, con periodicidade matemática levoulle documentación para asinar ate que a rapaza cumpriu a maoiría de idade. Oriol non sabía que había no interior dos sobres, nunca se atreviu a abrilos, imaxinaba que información sobre a evolución da nena, o permiso para deixar marchar á muller, quen sabe, a cara non lle cambiaba lese o que lese, nos últimos anos nin sequera lía, tan só se limitaba a asinar.

Despois, xa de gardacostas dos líderes tivo oportunidade de contactar con el algunha vez máis, pero non en misións oficiais do goberno coma nas anteriores ocasións. Eran asuntos particulares dos líderes. Asuntos que non facían máis que abrirlle os ollos. Nas ocasións nas que estivera fóra da cidade, que tivera obrigatoriamente que tratar con xente allea ó goberno, ca suposta resistencia, non vira a perversidade que pregonaban os líderes. Non vira que fóra se vivía peor, ó contrario, sentía a inxustiza da necesidade obrigada polos intereses dun goberno avaricioso.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)