Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

septiembre de 2011

Operación zapatillas violeta - zapatillas violeta - bata de lunares

September 18, 2011 por Raquel Couto Antelo  

 

Capítulo 66. Habelenciosa

Habelenciosa: que ten habilidade, en particular para os traballos manuais. Aínda que di que non é o seu, é unha carpinteira moi habelenciosa.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

Marta respirou aliviada detrás da porta aberta do salón. Foi cara a fiestra e viu como León se alonxaba.

- Xa marchou – dixo Oriol entrando no salón – deille...

- Non, non mo digas, non quero saber nada – interrompeou Marta.

- Non pasa nada, non é nada malo – intentou calmar Oriol.

- Si que o é, quero dicir, estou demasiado preto do goberno para saber certo tipo de cousas ¿non te decatas? Non quero saber nada, non – insistiu Marta preocupada.

- Está ben – claudicou Oriol abrazándoa.

- ¿Que pasará agora? – preguntouse Marta en voz alta.

- Nada, non vai pasar nada, teu pai hai de ter bo coidado – tranquilizou Oriol.

- Si, outro líder máis ¡que ganas de deixalo todo e marhar! Con Adina vivíamos ben, non me complicaba a vida, a saber quen me toca agora, e a ti ¿a ti que che vai pasar? – lamentaba Marta.

O pai de Marta era un deses herdeiros de xente rica que vivía fóra da cidade por imperativo legal e por comodidade. Ó goberno molestáballe ter preto xente que lle lembrara que o poder non daba a clase. Ó pai de Marta molestáballe vivir nun sitio aburrido no que só podía gastar cartos en cousas dunha cor, co que a el lle gustaba a alegría. Chegaran a un pacto, el vivía a vida díscola lonxe e o goberno mantiña a súa familia cun certo nivel de privilexio, sempre e cando, por suposto, fixese unha xenerosa e continua aportación ó mantemento do goberno.

Herdara unha fortuna inmensa, tivera esa quizáis sorte de que os pais morreran novos ó caer borrachos pola borda dun barco en festa e en movemento. Da soidade dos internados de luxo e das institutrices severas desenvolviu unha indiferencia cara todo o que non fose el mesmo. Casou cunha muller que o adulaba en exceso á que deixara embarazada nun descuido, tamén herdado, de alcohol. Por sorte para el, o desliz coincidiu no tempo ca proposta de exilio do goberno. Faltoulle tempo para acceder, aínda que hai que dicir que na proposta ía incluída a muller e a futura Marta.

Faltar nunca lle faltou de nada, a nai aceptou con resignación o abandoo e criou á nena con certo recelo, culpándoa involuntariamente da súa desgracia. Co tempo volviuse habelenciosa no negocio como o fixera o seu home e conseguiu saír da cidade tamén, vivir nunha casa pequena nunha illa tranquila sen máis preocupación que elixir o vestido axeitado para cada evento. Por suposto na negociación tamén se incluíu a Marta, “que non lle falte de nada”. Non lle faltou. Enchiu os baleiros con horas e horas de lectura na xigantesca biblioteca da mansión dos seus avós. Aprendiu todo o que non lle esinaban no colexio, o que non lle contaban na casa. Sabía máis da súa familia que o seu propio pai. De secretaria coñeciu de preto o interior do goberno, aínda co escepticismo natural dos seus líderes desenvolvíase con soltura nas altas esferas. Podía ser, perfectamente, a mellor e máis válida líder da organización; pero o desapego non lle criou a confianza suficiente para aproveitar a súa valía.

- Por min non te preocupes, se vexo as cousas mal, fuxo – díxolle en baixo – gustaríame que, de darse o caso, viñeses comigo.

Marta non puido contestar, as bágoas enchíanlle os ollos e a emoción atrancáballe a gorxa. Era a primeira vez que alguén quería levala na fuxida.

Adina fora a terceira ou cuarta xefa que tivera, duráralle algo máis que as anteriores. Ás outras non as mataran, retiráranlle os cargos e devolvéranas ós grandes almacéns de onde as sacaran. Adina tratábaa ben, apreciaba os pequenos xestos e des que tivera a nena volvérase máis cariñosa. Tampouco coñecía os pormenores das súas actividades, só o suficiente para non odiala.

- Fóra podemos vivir unha vida nova, haberá que comezar de cero, pero vai pagar a pena – soñaba Oriol.

- Meus pais viven fóra – dixo Marta con voz tímida.

- Seino – consolou Oriol.

- Non me gustaría ter que velos, non podo velos – chorou Marta.

- Tranquila, non tes porque, sei onde están, só temos que ir ó outro lado do mundo, non te preocupes – explicou Oriol.

- ¿Sabes onde están? ¿E como é iso? – preguntou Marta.

- É complicado de explicar – dixo Oriol ignorando o interrogatorio.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

September 4, 2011 por Raquel Couto Antelo  

 

Capítulo 65. Galleta

Galleta: instrumento que consta de tres ou máis gallos e un mango, e que serve para coller estrume, palla, leña, etc. Rompeu o mango da galleta.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

- Non digas nada – rectificou – baixa tranquila, imaxino que é o mesmo que vives cada día só que en azul. Bueno, o mesmo non hai de ser.

A verdade é que non lle estaba prestando atención, sentada no chan, ca bolsa chea de manxares, a boas horas lle ía estar prestando atención. El, vendo que non precisaba as súas instruccións e que a comida diminuía parou de falar buscou un oco entre as miñas mans acaparadoras.

- Levas moito na resistencia ¿non si? – preguntei tratando de que non se me notase que falaba ca boca chea.

- ¿Por? – respondiu sen sacarlle ollo a comida.

- Home, para coñecer ós da organización deste tempo... – deixei caer a ver se soltaba prenda.

Arqueou a cella descubrindo as miñas intencións, esbozou un sorriso socarrón e seguiu comendo. Dicir non dixo nada.

- ¡Hala! – dixen erguéndome – vou dar unha volta.

Dito e feito, non lle dei tempo a reaccionar, medio torciu a cabeza para verme marchar, ou esa impresión me dou.

Na rúa tomeino con máis calma, tratei de integrarme na multitude que o era menos conforme me achegaba ás casas de pedra. O panorama alí era máis alentador en certo sentido, nas fiestras había máis cortinas, máis roupa nos cordeles, menos tendas, distintas das que eu coñecía, gatos a carón das portas abertas, algún neno xogando, algún berro chamando a comer, máis vida, moita vida.

Desalentador igual non é o calificativo, pouco convinte quizáis se lle axusta mellor, todo era perfecto non sendo que non había ninguén que coñecese, non tiña cartos para entrar nas tendas e parece que perdera a confianza para comezar a falar como facía decote. Naquel escaparate había cousas interesantes.

- ¡Entra muller! ¡Que no escaparate non se ve nada! – convidou case ordeando unha muller.

Entrei, claro que entrei, no escaparate había cousas interesantes e se dentro tiñan máis aínda había que velas. Sentín non ter cartos porque era bastante máis barata do que eu acordaba, máis barata que as tendas de pedra que eu acordaba, quero dicir.

- ¿E isto que é? – preguntei sinalando un pequeno cubo que contiña pequenos cadradiños de cores.

A muller miroume estrañada.

- É un xogo – explicou colléndoo – trátase de darlle voltas ate que cada cara estea dunha mesma cor.

- Non parece complicado – soltei con atravemento.

- Ahí está o chiste, “non parece” – dixo a muller dándolle unhas voltas rápidas, case imperceptibles e deixando os cadrados dunha cor xuntos no seu lado, despois descompúxoo de novo e doumo - ¿por que non o intentas?

- Vale – aceptei o desafío.

Non lle fixo falta ver como me desenvolvía, notoume nas mañas que non o ía dar feito. Non, e tiña razón, non facía máis que darlle voltas a aquela maldita cousa e unha vez xuntaba os verdes descompoñíanseme os azuis.

- Tiñas razón, non era tan fácil – rendinme deixándolle o cubo de cores enriba do mostrador.

- Aínda non o intentaches moito ¿por que non o levas e practicas? – a muller sacou a vendedora que levaba dentro.

- Non teño cartos – dixen xa sen vergoña.

A muller agarrou o xoguete e rifoume cun mal mirar de segundos; despois, collendo alento para conter o enfado, ofreciume o cadrado máxico deixándoo libre enriba do mostrador.

- Veña, lévao igual, aproveita que me pillas de boas – ofreciu facendo un gran esforzo.

- Non, gracias, xa volverei cando teña cartos – respondinlle recuperando a vergoña.

Pero insistiu e volviu insistir ate que os ofrecementos soaron a ameza e decidín coller o quebracabezas irrecompoñible. En canto lle puxen a man enriba a muller cravoume a súa coma se dunha galleta se tratase.

- ¡Sabíao! – berrou a muller torcendo a cabeza cara o interior da tenda.

De dentro saíu un home alarmado polo berro da muller.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)