Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

agosto de 2011

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

August 21, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 64. Falsear

Falsear: alterar voluntariamente unha cousa de xeito que deixe de ser auténtica ou verdadeira. Falsear a realidade dos feitos.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

- Pois aquí non creo que haxa nada de comer – dixo Froilán mirando cara o interior do piso.

A verdade é que non tiña moita pinta de haber nada nin de comer nin de non comer e aínda así fun ver, máis que nada para sacar de enriba a presión de Froilán. El dicía que non me estaba botando a bronca con voz comprensiva pero a súa cara sofría a contención.

- Vou ás casas de pedra – dixen abrindo a porta.

- Estás mal da cabeza ¿ou? ¡que hai toque de queda! – medio berrou.

- ¡Ah! ¿Aquí tamén? – preguntei con inocencia.

Imaxinar, imaxinaba que si, pero tampouco tiña porque ser. Igual o impuxeran os do goberno amarelo, alí a cidade parecía tan pacífica e tranquila.

- Imaxino ¿ti ves alguén na rúa? – preguntou con retórica.

- A xente durme – respondín, cada vez con máis ansia por marchar.

- Mira, imos supor que hai toque de queda, quedamos aquí ata pola mañá, ben podes aguantar ata entón – cortou polo san.

- Si – respondín.

- Si ¿que? – preguntou en plan xefe.

Non lle respondín, si ía quedar alí toda a noite, agardando a que quedase durmido ou a que se fixese de día, ou ás dúas cousas.

- ¡Déitate! – medio ordeou.

- Dóenme os cadrís de estar tirada no chan – respondín poñendo a man nos mesmísimos.

- Pois eu vou sentar, non sei porque estou tan canso – dixo sinalando á fiestra.

Estaba esgotado, estábamos esgotados, porque andivéramos uns trinta anos, e aínda que fora cara atrás o esforzo era o mesmo. Eu tratei de aguantar máis ca el pero ó verlle pechar os ollos relaxeime e foi o sol quen me despertou, xa de mañá, soa. Tratei de non emocionarme, había estar noutro cuarto, facendo nada, esperando a que eu puxera a man na porta para dicirme que non facía falta que saíse. Erguinme sen facer moito barullo, camiñei a modo, rexistrei unha a unha cada habitación. ¡Non estaba! O corazón latexou con forza, abrín a porta, corrín escaleiras abaixo, saín á rúa.

- ¡Rita! – berraron detrás de min.

Parei en seco, a piques de botar a correr. Reflexionei. Collín azos. “Ninguén me coñece” “aínda non nacín”. Dei a volta.

- ¿A onde vas? – preguntou Froilán sorrindo.

- Buscar algo de comer, morro ca fame. Despertei e ti non estabas, e eu teño fame... moita – deixeillo ben claro.

Dándolle explicacións que non precisaba, falseando unha xustificación ca verdade. Tiña fame. Quería fuxir, pero fame tiña. Ademais nin estaba presa nin me tiña atacada cun cordel. Non tiña que parar sequera a falar con el. Ía a onde me petase.

- Eu traio algo, subimos e almorzamos, se queres – dixo con bo ánimo.

- É que eu ía dar unha volta – rectifiquei.

- Non, se eu o dicía máis ben porque non creo que teñas cartos do goberno azul – nin do outro en realidade – e porque...

- ¿E ti tiñas cartos? – interroguei.

- Fun a un dos nosos pisos – respondiu baixando a voz – pero mellor diso falamos dentro.

Subín con el porque me picaba a curiosidade ¿Como poidera atopar un piso franco tantos anos antes? ¿Tan pouco cambiara todo?

- ¿Subes? – chamoume polo brazo.

- ¿Como os deches atopado? – preguntei subindo.

- Teño boa memoria – zanxou en plan discreto.

- Eu como algo e baixo ver como é todo, que hai de distinto, como é a xente... ui, os coches son iguais – lamentei vendo pasar un pola rúa.

- Non me parece demasiado boa idea que baixes soa, isto non é coma na vila, non podes quedar mirando con cara de alelada – interropeuse a si mesmo, imaxino que decatándose de que un estranxeiro non lle podía explicar a unha nativa como era a cidade.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

August 7, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 63. Engado

Engado: comida que se emprega para atraer os peixes e animais na pesca e na caza. Podes usar miñocas como engado.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

Pechei os ollos e desexei con forza ir ó comezo de todo. Con semellante desexo ben podíamos aparecer na prehistoria, pero así era como o facía sempre; “uns meses adiante” “uns meses adiante” repetía mentres pechaba os ollos buscando concentración, para abrilos despois e empurrar o sofá con forza. Nese momento en que pechaba os ollos fixaba na miña mente unha imaxe do que eu supoñía que serían uns meses despois; foi máis difícil fixar unha imaxe de como era a cidade antes, poida que ese fora o punto feble do meu plan. Un de tantos, probablemente.

Abrín os ollos porque cansei de estar deitada sen sentir que pasara nada, non sabía que tiña que sentir, nunca viaxara, pero estaba segura de que algo habería que sentir, unha non podía atravesar o tempo e o espacio coma quen pestanexa para hidratar os ollos. Ó meu carón seguía estando Froilán, tranquilo e relaxado, cos ollos pechados coma durmido. Respiraba, comprobeino. Era de noite, facía frío, estábamos deitados no chan. Erguinme, mirei de redor, parecía un piso baldeiro, non o mesmo, outro; pola fiestra víanse ó lonxe as casas de pedra, nas rúas silencio. Pensei que acertara, as farolas iluminaban as beirarrúas limpas e coidadas, de verdade que o pensei.

- ¿Como é que están as farolas prendidas? ¿Que hora é? – preguntou Froilán detrás de min mirando o reloxo.

- Non sei – dixen sen miralo.

Facendo tempo para disimular a balea que acababa de pescar cun engado tan pequeno.

- Xa pasa, deberían estar apagadas, aquí pasa algo raro – sospeitou Froilán.

- Igual non tes a hora correcta – dixen referíndome a que o reloxo podía marcar calquera cousa despois do que acabábamos de vivir.

- ¿Onde estamos? – preguntou Foilán ó tempo que miraba de redor tratando de identificar o piso.

Doulle con insistencia ó interruptor pero non había luz. No descanso non se escoitaba nada, tampouco había auga.

- ¡A porta é azul! – berrou coma se descubrise a pólvora.

Apurou o paso cara min, agarroume do brazo para que o mirase.

- ¡A porta é azul! – repetiu.

- ¿Que tes contra o azul? Éche unha cor ben bonita – dixen por vacilalo, sen saber realmente o que significaba que a porta fose azul.

Significaba que me enganara, que non conseguira chegar ó principio de todo, que estábamos nalgún punto entre o comezo de todo e punto de partida.

- A ver se temos sorte e é un edificio abandoado do que ninguén fixo caso – suplicou Froilán.

Acaparou toda a fiestra sacando medio corpo por fóra coma se fose limpar os cristais.

- ¡As casas tamén son azuis! – berrou alarmado meténdose dentro – ¿onde estaremos?

- Na cidade, obviamente – dixen seguindo co disimulo, esta vez da decepción.

Froilán miroume mal, serio.

- A ver, antes do amarelo foi o vermello, e antes... – exprimía na súa memoria Froilán - ¿cal foi antes?

- Creo que o negro, e antes si, debiu ser o azul – rosmei profundamente decepcionada.

- Joder ¿e agora que facemos? Tes que devolvernos ó noso tempo – suplicou agarándome polos brazos.

- Non, agora non, estou moi cansa – dixen quitándolle as mans de enriba.

- Si, claro, referíame a cando te recuperes – balbuceou nervioso.

- Xa vos dixen que igual non era capaz de facer o que me pedíades, agora a aguantarse – enfadeime.

- Non che estaba botando a bronca, perdoa, só me puxen un pouco nervioso – desculpouse.

El só se puxera un pouco nervioso e eu miraba pola fiestra con morriña do case acerto. Valoraba a posibilidade dun segundo intento, esta vez soa; a distancia era menor, e cun pouco de sorte desfacerme de Froilán non había ser difícil, seguro que había querer saír de expedición, seguro que non se había fiar de min para acompañalo. Tiña que recuperar forzas axiña para retomar a miña particular volta ó comezo.

- Teño fame.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)