Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

julio de 2011

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 61

July 24, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 61. Cántara

Cántara: medida de capacidade para líquidos equivalente a dezaseis litros. Este pipote leva pouco máis de tres cántaras.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Siena nacera nunha familia humilde e traballadora da que aprendiu os valores que rexían a súa vida. Comezou a colaborar ca resistencia por estas conviccións e, aínda que había cousas que non lle agradaban, seguiu por teima propia, por non deixar algo que comezara, porque cría que había posibilidade real de cambio, aínda que a vise moi remota.

 

Entrou na órbita dos de Torroal por parte de Froilán e seguiu dentro cando el tomou outro camiño. Sentía certo respecto por eles, pensaba que actuaban de corazón e o que outros consideraban excesivo interese ela entendíao como un sistema de protección. Entendía que non se podía deixar entrar a calquera, o prezo da exclusividade  servía de criba para os oportunistas e afeccinados; de querer axudar había que estar disposta a comprometerse tal como estaba ela.

 

A súa colaboración non lle restaba moito tempo da súa vida habitual, quizáis iso era o que máis lle gustaba; algunha viaxe que outra á vila, algunha reunión no pobo e, en raras ocasións, entrar na cidade. Isto era o que menos lle gustaba, a xente da cidade era noxenta, loitaba por ela porque cría que todo o mundo debía ser libre, non porque os considerase dignos de selo. Da resistencia poucos coñecía e tampouco lle merecían máis estima. Ó contrario, aínda se fiaba menos deles, non os vía claros.

 

-     Non cho pediríamos se tivésemos a alguén máis para ir – dixo Torroal.

 

-     Os outros estanlle dando moita cancha – engadiu o vello – é un rapaz, pero ten demasiados fumes. Ti podes centralo.

 

-     Non son a nai de ninguén, deberíades escollelos mellor – dixo Siena.

 

-     Foron os outros, xa o sabes – excusou Torroal.

 

-     Os outros ou vós, da igual, o perigo é o mesmo, e mentres non o entendades non facemos nada – rifou Siena.

 

-     Xa, xa... – Torroal.

 

Siena tiña un carácter forte, ningún sentido da autoridade e desvergoña dabondo para dicir o que fose a quen fose. Era consciente, por iso limitaba os seus encontros ca xente sensible; gustáballe máis baixar fumes que adular; e, claro, á xente sensible gustáballe máis un cumprido que unha bronca. No seu traballo revisaba cada artigo ate ter a certeza de que era neutro, obxectivo, real, veraz e sinceiro. Como procuraba ela ser. Tiña esa habilidade, posicionarse e seguir sendo neutral. Entendiu o distanciamento de Froilán dos de Torroal sen deixar nin a un nin a outros. Foi el quen non comprendiu que podía querelo e aínda así pensar por si mesma.

 

-     Non Siena, ou estás con eles ou conmigo, decídeo xa – plantoulle a modo de ultimatum.

 

-     ¿Como me podes plantexar semellante tontería? Pensei que estabamos namorados... – dixo sen entender.

 

-     ¿Como estar namorado de alguén en quen non confías? – preguntou Froilán.

 

E preguntoullo intentando averiguar como podía dicir ela que o quería e non seguilo cegamente; inutilmente porque ela entendiu que era Froilán quen non se fiaba dela e con toda a dor do seu corazón borrouno da súa vida.

 

Doiulle, claro que lle doiu, pensaba que estaban preparados para ter fillos, dous quizáis. Despertou con angustia durante un tempo, erguíase ca esperanza de que el acordase e se decatase de que o ideario non tiña que ver co corazón; que se decatara de que tampouco el podía vivir sen ela. Pero nunca pasou. Co tempo e un destino de tres meses nunha guerra desas que nunca rematan nun país exótico fixéronlle entender que a vida era demasiado bonita para malgastala esperando a alguén que non ía volver.

 

Era imposible non verse, o primeiro encontro foi duro, para ela polo menos. Tratou de ver na súa cara un resquicio do que tiveran, pero el mirábaa coma se non a coñecese, faláballe polo nome pero mantiña unha frialdade cruel e inexplicable ó seu ver. Co tempo agradeciuno, non o odiaba, superárao, podía enfrontarse a el sen querelo nin odialo, sen a necesidade de ignoralo. Agradeciuno máis cando se volviu ilusionar.

 

-     Está ben, vou; pero vou á miña maneira, se vos gusta perfecto, senón ide vós – deixou claro Siena.

 

-     Por nós perfecto, polos outros xa sabes – dixo Torroal.

 

-     Ós outros poñédelle as cousas claras tamén, que non o teña que facer eu – insistiu Siena.

 

O vello asentiu ca cabeza mentres botaba unha cántara de viño no pipote, por mal que se levasen era mellor avirse  a unha conversa que crear un conflicto máis.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

July 16, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 60. Bardante



Bardante: a excepción de, fóra de, a non ser. Todos estaban de acordo bardante el que dixo que non.



Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...





A moza de Hugo deixou caer a cadeira que estaba plegando cun impulso sentenciador e marchou sen despedirse. A Hugo non lle molestou demasiado, tan só torciu un pouco a cabeza, o suficiente para ver que pasaba sen perder de vista o seu obxectivo. Ó resto tampouco lle afectou moito, nin sequera algunha das amigas se achegou a consolala, en realidade non sentían empatía; Hugo era así e ela fixérase demasiadas ilusións.



-    Así que aínda estamos a tempo – repetiu ela mantendo a indiferencia.



-    Claro muller – dixo Hugo achegando a man ó brazo da muller.



A muller mirou a man achegarse e mirouno ós ollos.



-    Así que ti es o tal Hugo, pois estamos apañados – espetou a muller.



E coma se lle espetara unha estaca no corazón esfumóuselle o encantamento. Incorporouse e botouse para atrás, serio, ofendido, avergoñado.



-    Tiña unha idea de ti de máis entregado á causa e polo que vexo o único que che interesa é o autobombo. Desde fora non estamos traballando para que ti poidas levar á cama unha cada día – rifou a muller avergoñándoo aínda máis.



Porque a muller non fixo por falar en baixo, nin por apartarse a un lado para non chamar a atención. Foi levantando a voz conforme avanzaba no discurso, conforme recalcaba os defectos de Hugo, conforme o poñía máis en evidencia. A xente que quedara, o séquito de Hugo, os fans incondicionais miraban a muller censurándoa, esperando que dun momento a outro o seu ídolo a puxera firme; pero ese momento non chegou, porén a muller seguiu co seu discurso.



-    Como non te centres ímosche retirar o apoio, non está a cousa como para perder tempo nin forzas con xente coma ti – engadiu.



-    ¿E ti quen es para vir a darnos clases? – preguntou Nico ó ver que Hugo calaba, por educación pensou.



Pero a muller ignorouno e seguiu falando con Hugo.



-    Que lle caeras en gracia a algúns dos nosos non quere dicir que teñas o beneplácito de todos; e xa che adianto que cada vez somos máis os escépticos; de agora en diante dasnos o nome dos contactos e traballamos nós directamente con eles, especialmente se son mulleres – ordeou.



-    Precisamente Sal – dixo Hugo sinalando á porta – é o que temos na oficina de correos, fixemos isto para telo contento.



-    Non hai que ter contento a ninguén, se non colaboran con nós por convencemento non nos interesa – insistiu.



-    Si pois por amor á causa non ven ninguén, hai que motivalos – dixo Nico.



-    Home, vós si - rectificou Hugo, para xustificarse máis ben.



-    Por descontando, referíame ó resto – seguiulle o rollo Nico.



-    As directrices son claras, cúmpreas – volviu ordear a muller mirando a Hugo severamente.



No almacén fíxose un silencio tenso, a muller mirou fixamente a cada unha das persoas, unha a unha. Os que tiñan fumes baixáronlle; os que non, deron un paso atrás. A muller marchou sen dar máis explicacións aínda que Hugo sabía que ía ter máis encontros coma aquel polo menos nuns días. Cando alguén de fóra viña á cidade traía unha axenda completa, a última vez foi despois do seu primeiro contacto por radio. Non era a mesma, naquela ocasión foi un home, serio tamén, de mirada severa tamén, cas directrices claras tamén.



A verdade é que Hugo pensou que nunca máis vería a un deles, tíñase por alto mando, pensou que conformaban co que el lles contaba. Non esperaba que se lle presentase unha inspección sorpresa. Non esperaba unha baixada de fumes pública. Menos mal que tiña a Nico ó seu carón para restablecer o seu estatus.



-    Vaia histérica, vese que fóra non follan moito, a ver se lle conseguimos un home e se tranquiliza – soltou con sorna.



-    Si, xa o dixo ela – engadiu Hugo.



E todos riron da muller descoñecida; bardante Hugo que se removía por dentro; por un lado víase destituído de líder da resistencia, de gran heroi que salvase á cidade da escuridade; por outro lado non entendía a relación que tiña a muller descoñecida ca súa moza e pensou que igual fóra mellor non deixala marchar tan enfadada.


comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 59

July 10, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 59. Abesullar

Abesullar: procurar saber algo doutra persoa, asexándoa, remexendo nas súas cousas, por medio de preguntas indiscretas, etc. Era moi amigo de andar abesullando.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

Mentres Nico, que convidara a máis xente da prevista, racionaba o whisky verde coma se tivese doce anos, Hugo abesullaba detrás da barra improvisada a evolución de Sal naquel coto artificial.

- ¿Que che parece? – preguntoulle a Nico sen perder de vista a Sal.

- Eu que sei, falar fala con todos – dixo sen interese.

- ¿E aquela quen é? – preguntoulle a Nico referíndose a unha loira que ía con Sal.

- Eu non a coñezo, debe ser amiga del – dixo Nico.

- Pois hai que sacala do medio, mentres teña á amiga colgando do brazo non vai haber tema – organizou Hugo.

Nico mirouno de reollo, mirou á rapaza que seguía co pé o ritmo da pandereta, mirou á última botella de whisky que quedaba e dixo:

- Se hai que sacrificarse pola causa pois hai que sacrificarse – dixo cun sorriso socarrón.

Botou unha ración xenerosa de whisky nun vaso cun anaco de xeo, bebiuno dun trago e foi cara Sal. Comezou cun alegre “Sal ¿e quen é esta beleza que te acompaña?”. Non era que a moza fose tonta, nin que estivese tan desesperada coma para amolecer por semellante discurso, era que a maioría dos homes que había alí eran gais, os outros viñeran con moza e os que quedaban non se achegaban para que non houbese confusións e pensaran que ían por Sal e non por ela. E tampouco tivo moita máis opción, Sal viuse libre para ir onda Hugo ca excusa de repoñer un zume de piña e deixouna a mercede do depredador Nico.

Sal non quixo decatarse de que os ollos tontos de Hugo non eran por el senón por unha muller que viñera ca súa moza. De primeiras non o facía por querer algo con ela, senón porque tiña que chamar a chamar a atención de todos ou íalle mal.

- Ponme outro zume, porfa – pediu Sal con voz de agobiado dando pe a uns mimos.

- Non bebas tanto que se che vai subir á cabeza – bromeou Hugo – e despois non es dono dos teus actos e sabe deus como acabas a noite.

- Boh, non me vaciles – tonteou Sal.

- Non, se non te vacilo, moito te mira aquel – moviu ficha Hugo con axilidade.

Hugo referíase a un que efectivamente non lle quitaba ollo de enriba; porque aínda que Sal andivese algo desesperado era ben xeitoso. Hugo fíxolle un aceno ó home para que se achegase.

- Toma algo ho, que non lle tomaches nin unha en toda a noite – convidou Hugo lanzando o anzol.

- Non, gracias, se eu non bebo – dixo o home.

- Aquí Sal tampouco.

E esas tres palabras serviron para que Sal e Romo comezasen unha conversa que durou toda a tarde na festa e toda a noite na casa de Romo despois do toque de queda.

Aquela noite Hugo sentiuse un pouco máis líder, polo éxito do apareamento e polo adulamento excesivo do seu séquito. Tan só aquela muller descoñecida, que viñera ca súa moza e que quedara para axudarlles a recoller, calou. Hugo pensou que era por timidez, ou quizáis porque descoñecía o obxectivo da festa.

- É que lle queríamos buscar un mozo a Sal, que o víamos moi triste ultimamente – aclaroulle.

A muller sorriu cunha certa indiferencia, sen darlle o mérito que lle correspondía.

- E parece que o conseguimos, polo menos marchou moi contento e moi acompañado – insistiu.

A muller seguiu indiferente.

A moza de Hugo observaba a insistencia da súa parella con outra desde a distancia, sen dicir nada, estudiando a situación. De vez en cando facía algún ruído máis alto para que se decatase de que estaba ó seu carón, que mantivese a compostura.

- ¿E ti que? ¿que tal o pasaches? – preguntou xa con intención.

- Ben, ben, para a próxima espero que me busques parella a min, que tamén estou moi triste ultimamente – dixo a muller cun ton neutro.

Hugo deixou o que tiña na man e apoiuse na barra poñendo máis pose de interesante aínda.

- Aínda estamos a tempo – dixo.

comentarios (2)



3/5 (1 voto)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 58

July 3, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 58. Zapa



Zapa: buraco por onde ese enchen os bocois, pipas, barrís, etc. O viño aínda ferve porque se ve zumegar pola zapa.



Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...





Sobra decir que a Hugo non lle fixeron gracia as palabras de seu pai, se se tiña que poñer a buscar o seu destino, poñíase pero era unha postura moi cómoda a del ¿non debería ensinarlle a facelo antes? O xenio saíalle coma o viño fermentando pola zapa do bocoi; pero contívose, puxo en práctica o seu talento para entrar pola porta de atrás. Mantivo a distancia co pai, facendo que madurara, e choroulle por detrás a súa nai. Convenciuna de que o traballo que tiña non era o que lle conviña e acabaron conseguíndolle un de bedel nunha dependencia do goberno. Xa no que tiña non facía moito, neste facía aínda menos. A tal dependencia do goberno era un almacén baldeiro, ó que non ía ninguén, sen teléfono nin cámaras de seguridade; é decir ¿quen sabía o que facía, ou se o facía?



Entre as sesións nocturnas de radioaficionado e as mañás de sono intermitente enriba da mesa conseguiu conquistar algunha alma inconformista que buscaba novas emocións. Unha desas almas inconformistas en busca de novas emocións era Sal; aínda que hai que dicir que as emocións que buscaba eran doutro tipo. Coñecía a Hugo de vista, dos repasos que lle daba cando o vía pasar por diante da oficina de correos onde traballaba.



Hugo, que tiña moita espabilación para saber cando gustaba viu en Sal un colaborador necesario non demasiado incómodo. Sabía seguirlle o rollo o suficiente para telo contento manténdoo na distancia. Era importante telo contento porque a través da oficina de correos podía controlar as comunicacións, podía chegar a onde a radio non lle permitía. Na oficina de correos había máis control que no almacén abandoado onde el traballaba e Sal tampouco era un alto cargo, case nin tocaba as cartas, víaas pasar pola cinta do mataselos e nunca sentira curiosidade por ver que tiñan dentro, nin a necesidade de abrir algunha delas.



-    Sal, tes que facelo, non digo con todas, as que vexas que levan o enderezo ou o remite do goberno – ordeou Hugo tratando de disfrazalo de consello.



-    Si ho, cos gardas alí de pé mirando – queixou Sal.



-    Sal ¿imaxinas o poder que tes nas túas mans? ¿o importante que es para nós? – dixo Hugo.



E díxoo poñéndolle a man enriba do xeonllo, cousa que a un Sal empachado de hormonas lle pareciu moi convincente.



-    Non te preocupes, xa pensaremos como facelo para que non se decaten – engadiu.



Hugo tamén sabía que non podería manter por moito tempo aquela complacencia, podía ser para Sal un amor platónico, pero non podía correr o risco de que se lle rebelase a medio camiño. Falou con Nicolás, un amigo da infancia co que compartía a maior parte das súas comeduras de cabeza, que lle daba consellos de dubidosa utilidade ós que raras veces facía caso, pero que coñecía bastante xente.



-    Pois Hugo, non che sei, tres ou catro – respondiu Nicolás á pregunta de Hugo.



-    Imos facer unha asamblea o venres ás sete, dilles que veñan, malo será que algún non lle encha o ollo – pediu Hugo ordeando.



-    Non ho, non os podo convidar a unha asamblea, fai unha festa ou algo – suxeriu Nico.



-    ¿Unha festa?... Non, non procede... non é serio... non, non... – reflexionaba en alto Hugo.



-    Pois a unha asamblea non che veñen, ademais ¿que lles vas contar? non sabemos de que pau van ¿queres ter a garda amarela diante da porta no outro día? – insistía Nico.



E acabouno convencendo, aproveitando que tiña o pase para o almacén organizaron o que deron en chamar a FESTA DA FELICIDADE. Non podían chamala doutra maneira,



-    ¿Día do orgullo amarelo? – suxeriu Nico.



-    Si, para que se nos plante media garda amarela – dixo Hugo.



-    Home, con non convidalos...



-    Non ¿festa da rebelión? – preguntou Hugo.



-    ¿Que queres? ¿que se nos plante aquí toda a garda amarela? – respondiu Nico con retranca.



-    ¿E coñeces a algunha tía? As amigas da miña moza non creo que queiran vir – pediu Hugo.



En tres días tíñano todo listo. O venres as sete, no almacén baleiro do goberno amarelo había tres botellas de whisky, dúas de gaseosa, catro de bebidas de froitas para combinar, un pequeno bloque de xeo, unha caixa de vasos de cristal de publicidade, unha guitarra, unha pandereta e varias cadeiras pregables.








comentarios (0)



0/5 (0 votos)