Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

abril de 2011

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

April 23, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 54. Terna

Terna: relación de tres persoas propostas para que unha delas sexa elixida. Presentáronlle á presidenta a terna de candidatos á vicesecretaría.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Priscila, que era de natural tranquila, non tomou demasiado en serio a visión de Clara. Estaba segura de que vira o que contara, estaba segura de que era certo que eu andaba cun garda amarelo e que entrara nunha casa con el; pero sabía que tiña que haber unha explicación razoable. Non tiña por costume facer caso máis que da súa intuición, dos feitos tamén, pero seguindo as indicacións da súa intuición.

 

Nacera soa, non realmente soa, abandoárana ó nacer, así que descubriu de primeira man o que era o goberno. Viviu as miserias da dependencia dos caprichos de gobernantes egoístas. Tivo claro desde moi nova que non ía deixar que aquela xente decidira a súa vida máis do que o fixera. Ós catorce anos covenciu ás psicólogas do internado de que era unha persoa adulta e responsable para levar a cabo un traballo remunerado e ser útil á sociedade. A través do concerto con Super Gangas asignáronlle un posto de axudanta de dependenta que defendiu con interese, non polo traballo nin pola empresa ou o goberno, polo interese de sobrevivir.

 

Das casas de pedra escoitara nas historias para non durmir do internado. Sabendo que era unha lenda quixo comprobalo por si mesma en canto tivo o seu primeiro día libre sen supervisión. Tiña dezaoito anos e sentiu decepción. Si tiña feita unha idea doutra cousa, ó fin aquelas non eran máis que casas vellas, cunha construción antiga e xente escura detrás das cortinas. Aínda así sentiu que chegara á casa. Deixou de ter aquela ansia, aquela angustia.

 

Naquela primeira toma de contacto non falou con ninguén, pero chegou á casa cunha ilusión que nunca sentira. Na soidade do seu apartamento pensouno friamente, tiña que soterrar aquela ilusión, non lla notaran, non botara por terra os catro anos de conduta impecable.

 

O das viaxes veulle despois, notoullo Sal, nada máis a viu.

 

-     ¿E non me vas mercar nada? – preguntou Sal con aire lastimeiro.

 

-     Vendes moi caro, no economato está tres veces máis barato – respondiulle Priscila.

 

-     Non, estas non as tes no economato – díxolle Sal facéndose valer.

 

Sal tiña un talento especial para notalo, en canto lle botou a man ó paquete de roscas percibiu aquel espíritu libre. Non tivo moito que traballar para convencela; fíxolle unha rebaixa e metiuna para o saco. Coñecéronse antes de Fran, antes de que Hugo se reconvertira. Foi a primeira de nós en viaxar. Foi a primeira a que coñecín.

 

-     Sei que ten que haber unha explicación – contáballe a Sal diante dun café.

 

Sal miraba a Fran de reollo, ca mirada culpable, non por traicionarme, senón pola falta de sinceridade ca súa amiga. Priscila escoitáralle as súas penas, as súas alegrías, todo. Porén Priscila non lle dou tanto traballo, levaba unha vida tranquila.

 

-     Non lle deas máis voltas, Clara interpretou mal o que viu – consolou Sal sen querer dicir que fora a elixida da terna maldita.

 

Priscila non tiña a habilidade de Clara para adiviñar as malas intencións da xente. Se a tivese veríalle a falsidade que lle saía polos poros. Fran escoitábaos desde a habitación. A el non lle interesaban aquelas chorradas de amigas, era unha persoa práctica, traballo por un lado, amizade por outro. Así éralle máis fácil tomar certo tipo de decisións, non tiña que mentir nin, por suposto, consolar a ninguén.

 

-     Hoxe vou falar con ela – dixo Priscila.

 

Sal botoulle outro pouco de café evitanto ter que falar. Sabía de sobra que non o había poder facer. A mudanza xustificouna pola orientación Sur do piso novo.

 

-     Atopamos este baleiro, mira ven ver esta habitación – ensináballe Sal feliz – e está un pouco máis alto que o outro.

 

Soubo que metera o zoco tan pronto o dixo, Clara había notalo pero confiaba na discrección de Priscila. Puxérase nervioso e só lle viñan tópicos á cabeza. Fran non vía a necesidade de dar explicacións, ou de mentir; podía dicir, sen complicarse tanto, que se mudaban porque precisaban facelo.

 

-     Díxonos Hugo del – seguiu xustificando.

 

Fran mirouno a ver se paraba de falar.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

April 17, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 53. Sabichón



Sabichón: que fala de calquera cousa ou calquera tema, convencido de que sabe e entende de todo. Que cho explique el, que é un sabichón.



Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...





Cando abrín os ollos había unha temperatura agradable, o sol entraba polas fiestras e da cociña saía un ulido delicioso a comida fresca e leite quente.



-    Xa despertaches – dixo Froilán ó verme entrar na cociña.



Díxome que sentara e que comese o que quixera, mentres el desapareciu ate que rematei. Recolliu as cousas mentres me ía dando as primeiras indicacións.



-    Vai para a habitación baldeira e conta as baldosas enteiras que hai – dixo.



Pensei que me vacilaba, era sen dúbida unha tontería salvo que precisase cambialas por outras; aínda que non me dixera nada de facer reformas, dixérame que me ía axudar co tema das viaxes, e sen sofá, polo que debía ser tamén sen baldosas.



-    As que están cortadas non, aínda que sexan case do mesmo tamaño só me valen as enteiras – seguiu dicindo.



Sen dúbida as instruccións eran precisas, seguíame parecendo unha tontería pero como tampouco tiña máis que facer conteinas.



-    ¿Cantas hai? – preguntou.



-    Setenta e dúas – respondín.



-    Non, vólveas contar – ordeou.

-    ¿Como que non? Hai setenta e dúas, o resto non están enteiras – defendín.



-    Non, vólveas contar – insistiu.



-    Non as volvo contar, hai setenta e dúas e punto – sentenciei.



-    Non, non hai setenta e dúas e non te vas decatar do erro ate que as volvas contar – volviu insistir en plan sabichón.



-    Está ben – dixen e púxenme a contalas de novo.



Froilán miroume atentamente cun sorriso socarrón na cara.



-    ¡Setenta e dúas! – demostrei.



-    Xa, pero se estabas tan segura non debeches volver a facelo – dixo.



Por sorte para el a habitación estaba baldeira e non había con que arrearlle.



-    Non podes deixar que te manipule ninguén, se cres que unha cousa é unha cousa, éo e punto – dixo.



-    ¿E volver a contar é deixar que me manipules? Quería demostrarche que estabas enganado, eu xa sabía as que había, sabía que non me enganara – expliquei.



-    Pero volveches contalas – dixo.



-    ¿E todo o entrenamento vai ser así, puteándome? – preguntei.



Non respondiu. Díxome que fose á habitación poñer unha roupa de deporte que deixara e saímos a rúa correr. Quilómetros e quilómetros.



-    Pero non imos parar nunca... – supliquei.



-    Non fales, aforra enerxía – ordeou.



Falta me fixo, quilómetros e quilómetros despois tivo compaixón e volvemos á casa, non para descansar, por desgracia, había que facer exercicio para enfriar, dis que.



-    ¿Cando nos van botar? – preguntei.



-    Non sei, espero que nos dea tempo – dixo.



-    ¿A que? ¿a matarme? – preguntei.



Díxome que estaba en moi baixa forma, que por iso notaba ese esgotamento despois de cada viaxe, por iso precisaba do sofá e por iso non podía controlalo.



-    Agora descansa un pouco mentres fago algo de comer – dixo sen inmutarse.



Acababa de facer o mesmo esforzo ca min e nin se inmutaba o tío.



-    ¿Por que? ¿imos facer máis exercicio despois? – preguntei asustada.



-    Non, por hoxe é dabondo, mañá seguiremos con iso. Hoxe imos  traballar o da confianza que che contei pola mañá – explicou.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 52

April 10, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 52. Radar



Radar: Aparello que permite descubrir a presencia de obxectos distantes, e determinar a súa natureza, dirección e distancia á que se atopan, mediante a emisión de ondas electromagnéticas que ó seren reflectidas por estes obxectos volven ó punto de emisión. O radar do submarino detectou unha balea branca.



Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...





Non tiña por costume rezar e non o fixen, aínda así non fixo falta tirar ningún dos bidóns de combustible. O primeiro depósito rematámolo de noite, non foi cómodo, a compensación dos pesos foi complicada, máis se a xuntamos co meu pánico; Froilán tiraba as cousas con total confianza, impasible ante os abaneos bruscos da lancha. Díxome que me puxera no sitio do bidón que ía utilizar, pero sen deixarme demasiado tempo para prepararme, a lancha moviuse, cheguei a tocar a auga, asusteime.



-    Mariñeira de auga doce – rosmou Froilán en ton de chiste.



Co segundo bidón foi máis sinxelo, era de día, víase terra ó lónxe e Froilán estaba agardando a miña cara de pánico, non lle quixen dar o gusto.



O amanecer víase distinto desde ningures, máis preto.



-    Xa falta pouco – dixo Foilán – fixo boa noite ¿non?



-    Si – respondín.



-    Agora temos que entrar polo embarcadoiro da aduana, solicitamos asilo e no que tardan en dicirnos que non espero que teñamos resolto o outro tema – explicou.



-    ¿E se non? – preguntei.



-    Se non, botareite de menos – riu.



-    ¿E que imos facer alí? – preguntei.



-    Xa veremos – respondiu sen dicir nada.





Chegamos ó mediodía. No embarcadoiro esperábanos unha comitiva de seguridade que saudou a Froilán con cordialidade. El respondiulles ca mesma naturalidade, coma se fosen antigos coñecidos, explicoulles porriba a miña historia e eles sinaláronlle un edificio que había máis arriba. Alí cubriu unha serie de papeles e cos resgardos marchamos pola vila adiante.



A vila era unha cidade en si mesma, o embarcadoiro non era máis que unha pequena parte dun porto inmenso, un peirao de tantos. Os edificios eran altos e modernos, os coches case non facían ruído ó andar e iso que había unha chea deles, a xente camiñaba apurada e todo, todo era de cor. Chamoume a atención unha fachada luminosa, con anuncios publicitarios que alternaba varias campañas, chamoume a atención a cantidade de árbores que había nas beirarúas, as flores dividindo a estrada, unha campá anunciando as doce.



-    Imos ir a un piso franco que temos por aquí, non deberías ver onde está, pero tampouco é cuestión de taparche os ollos, a ver se pensan que te secuestrei ou algo – dixo.



Paramos de andar diante dun portal branco que se abriu ante nós, collemos o ascensor e paramos no andar número 13. Pasou unha tarxeta diante da porta C e tamén se abriu. O piso estaba baldeiro.



-    Non hai moito, unhas cadeiras na cociña e unha cama, tampouco é un hotel, só é para os apuros – explicou.



-    Ti es da resistencia ¿non si? – preguntei.



Miroume serio, pero non respondiu. Desta tampouco se fixo o ofendido, simplemente non respondiu.



-    Hoxe imos descansar, mañá comezaremos a traballar – dixo.



-    ¿Será fácil atopar traballo aquí? – preguntei.



-    Non esa clase de traballo, traballaremos na solución do teu problema.



-    Si, esa tamén é unha opción – dixen.



-    Imos traballar a túa habilidade, mellorala, bueno ampliala cando menos  - seguiu explicando.



-    ¿A de soñar? – preguntei.



-    Non, eu non che podo axudar con iso, imos traballar o das viaxes – aclarou.



-    Pensei que era o mesmo – dixen.



-    Supoño que terán relación, pero eu vouche axudar a que viaxes ti e sen a axuda dun sofá ¿vós empregades un sofá, non? – fixo unha pausa – bueno, en realidade imos viaxar os dous, ti e máis eu. Déitate, eu vou mercar algo para mañá, vas precisar moita enerxía.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 51

April 2, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 51. Quedar



Quedar: chegar ó acordo ou adquirir o compromiso con alguén de facer algo. Quedou en facer a compra.



Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...







-    E se hai unha fisura na garda amarela ¿que? – dixen con desgana – máis víboras para o niño.



-    ¡Non! – atallou Froilán con entusiasmo – divide e vencerás, se están ocupados pelexando entre si dannos marxe para colarnos na cidade.



-    ¿E que che interesa a ti da cidade? ¿cambiar as cousas de cor? – preguntei con noxo.



Non me respondiu, tampouco lle gustaron as preguntas, diría incluso que se ofendiu.



-    Repítoche o ofrecemento: lévote a onde queiras – dixo seco.



Desta, que fun eu a que calou. Seguía sen saber a onde ir. Pousei a cunca e erguinme. Mireino, case arrepentida das preguntas impertinentes, parecía que tiña unha habilidade especial para facerlle dano sen querer, sen ter intención, sen que o merecese. O de que non o merecese aínda estaba por ver, igual era el o que tiña unha especial habilidade para facerme sentir mal. Erguinme e fun cara a porta.



-    ¿Marchas? – preguntou.



-    Si – respondín mentres trataba de lembrar cara que lado do corredor se saía.



Miroume sen dicir nada, con olliños tristes. Eu mireino con ollos doces, non sabía que dicirlle.



-    Cara a esquerda – dixo mirando ó chan.



-    Gracias – dixen mirándoo.



Como non me devolviu a mirada botei a andar cara a esquerda como me indicara. El erguiuse, sentía o seus pasos detrás. De súpeto comezou a soar unha serea. Un son molesto e insistente. Froilán corriu pasando a carón, ignorándome. Vin como se metía dentro da emisora e falaba con nerviosismo co outro home. O resto saía doutra porta tamén a toda velocidade. Entraron na emisora. O home que estaba sentado sinalaba a pantalla, os outros puxéronse de redor mirando o que lles marcaba. Froilán erguiu a vista e ó verme saiu acelerado cara min.



-    Andando – dixo aparentando tranquilidade.



Agarroume do brazo e botou a andar tirando de min.



-    Xa che dixen que andaban preto, por sorte veñen por mar – dixo mirándome – iso danos uns minutos.



-    ¿A onde imos? – preguntei.



-    Temos que cruzar o estreito – dixo.



-    ¿Volvemos á vila? – preguntei.



-    Non ese estreito, o de verdade, hai que saír do país – dixo.



Non o vía claro, soaba demasiado profundo, tanto o do estreito, como o de saír do país.



-    ¿E podemos? – volvín preguntar.



-    Quedei cos compañeiros en que levaba unha das lanchas do corpo, ó xefe non lle importa; mentres, eles tratarán de retelos, ata onde poidan, se traen os permisos non vai ser moito, se viñeron apurados e non os traen daquela aínda temos un par de días – explicou.



Froilán contoume que os permisos tardaban un par de meses, a maioría das incursións da garda fóra da cidade fracasaban pola pouca planificación, saían á brava e case nunca pasaban do posto de Garda Costas. Un par de días de detención e un convite amable a volver por onde viñeran. Ó comezo pensei que me vacilaba, pero tendo en conta o historial da garda igual tiña razón. Damián tivera que marchar de súpeto cando parecía que o tiña todo estudiado.



-    Por helicóptero había ser máis complicado, teríamos que detectalos onde aterrasen, e tampouco é que dispoñamos de moitas forzas para desplegar.



Falaba con afogamento, tirando de min, apurando o paso, baixamos polo embarcadoiro; díxome que fora desatando unha das lanchas, el colliu dous bidóns de combustible e metiunos dentro, mandoume subir e empurrou a lancha ate ter calado. Metiuse dentro, puxo en marcha o motor e fixémonos ó mar.



-    Igual poideches botar algún bidón máis – suxerín.



Arqueou unha daquelas cellas de malo que tiña e díxome que rezase para non ter que tirar un, ou incluso os dous, para ganar velocidade.










comentarios (0)



0/5 (0 votos)