Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

marzo de 2011

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

March 27, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 50. Paciencia



Paciencia: calidade de quen realiza unha actividade que lle pode resultar molesta sen desanimarse ou desesperarse. Para ensinar hai que ter moita paciencia.



Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...





Ó seu pai, quizáis tiña intención de contarllo a máis xente, pero o seu pai recomendoulle paciencia.



O pai de Hugo, en canto viu todo aquelo, recobrou a memoria dunha infancia distinta. Aló a deixara aparcada, nun curruncho, case pensaba que a borrara. Sen decatarse comezou a contarlle cousas a Hugo, cousas que vivira, collía a radio e explicáballe os programas que escoitaban na súa casa, explicáballe para que servía cada un de aqueles botóns. Despois, cheo de morriña falaba das modas tolas e das perrenchas cada vez que a súa nai lle poñía aqueles pantalóns que lle parecían horrosos daquela e agora lembraba con nostalxia. Tamén lle dou a nostalxia vendo o aparello de televisión, o sofá de orellas, os abrigos para o frío e os mobles de madeira.



Tanta énfase lle puxo que ate o inmobilista Hugo se animou a probalo. Por se funcionaba, por ver se aínda se escoitaba, por ver se aínda se vía.



-    Non sei Hugo, non hai potencia dabondo – dixo o pai pensando no escaso suministro.



-    ¿E logo? – preguntou Hugo.



-    Estes consumen moito, non nos chega, ho – respondiu o pai.



-    Bueno, pois nada – suspirou Hugo decepcionado.



-    Claro que... – pensou o pai en alto.



Ó pai de Hugo ocorréuselle que sabía de alguén, que coñecía a outro que sabía de sabediós quen que podía conseguir un acumulador de enerxía. Rebuscou entre todas aquelas cousas algo que non ocupase moito pero que tivera valor suficiente para obter un acumulador a cambio.



-    Disto, nin palabra a ninguén. Vivindo onde vives non te vaian confundir con outra clase de xente – advertiu o pai.



Advertiullo referíndose a nós, que daquela actuábamos máis por instito que por organización, referíndose tamén á xente que daquela vivía nas casas de pedra, moita máis que agora, moito máis fóra da marxe que agora. Daquela aínda quedaba moita xente da de antes, da que non pasara polo aro do goberno, unha clase de intocables ós que o goberno non quería poñerlles a man enriba porque medio lles daba medo, medio lles daba igual. Aquela xente foi morrendo, aquelas casas foron quedando baldeiras.



Co acumulador diante Hugo comezou a sentir a chamada do poder, os fumes que tiña de natural subíronselle un pouco máis. Despois, unha vez que o seu pai lle contou como funcionaba xa non se sentiu tan poderoso. Tiña que renunciar a parte da súa enerxía para que o aparello xuntase dabondo para poñer a funcionar aquela radio chea de botóns.



-    Pois a cousa éche así – díxolle o pai.



Por uns días deixouno alí aparcado, sen facerlle caso, sen enchufalo, botou contas de que tiña que prescindir para disfrutar das fantasías que lle contara o seu pai. Pensou que seguramente esaxerara, que non había ser para tanto, que non había ser tan marabilloso. Pensou que se por aquelas tres fotos lle deran un acumulador igual podía conseguir algo realmente útil por un poco máis. Por sorte lembrou a advertencia do seu pai e o medo púxolle a precaución necesaria para non vender nada máis.



E así estivo ate que un día decidiu enchufar o condenado acumulador. Pasou unha semana vivindo na casa con seus pais porque non podía prescidir dos seus escasos luxos nin sequera por algo tan marabilloso coma unha radio antiga. Despois, co interese do seu pai por que recobrase de novo a independencia e a ansia da súa nai por consentilo, enchufou por fin a radio. E escoitou, por fin, o mundo.



O que lle contara o seu pai comparado co que mostraba a máquina chea de botóns non era nin sequera un granizo na punta dun iceberg. Non facía máis que darlle voltas as rodiñas  e premer as teclas para marabillarse co cambio de idioma e de voces e de músicas. E viu, por primeira vez que todo era unha farsa, que vivira unha mentira, que o goberno lle tomara o pelo, que lle roubara a vida.



Camiñando pola rúa miraba ó resto con aires de superioridade, sabedor da súa ignorancia, xuíz da súa desidida; maquinando como vingarse.



Pensou en volver a casa dos seus pais para acumular un poco máis, pero o vello foi máis áxil e notoulle no mirar a ansia, esa ansia que el reprimía desde que subira ó faiado, e díxolle que esa non era a maneira, que xa era unha persoa adulta, que tivera que “pasalas putas” para devolver os favores que lle custara o seu piso e que tiña que ir atopando o seu propio destino.










comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

March 20, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 49. Ousadía



Ousadía: calidade de quen non se deixa intimidar polos perigos. A ousadía do capitán custoulle a vida.



Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...





Tan pouco calculador era que deixou algúns cabos soltos, e tan pouco comprometido estaba que non lle importou. Un deses cabos soltos era eu, non sabía da miña ousadía nin da miña mala hostia, claro. En realidade non sabía nin quen era eu. Dubido que coñecera sequera a algunha de nós, de oídas igual, nos queixumes de Cira.



Sentado no seu despacho, rodeado das carpetas que contiñan toda a información sobre a organización, pensaba ca mirada perdida na porta o grande que soaba o seu nome, o grande do seu plan, no grande del.



A organización era un ente abstracto, o único referente físico era o despacho do faiado do edificio na casa de Hugo. Conseguiu non se sabe moi ben como evitar compartir edificio, manter a garda amarela lonxe e saltarse un de cada dous cortes de suministro. Gracias ese un de cada dous podía conectarse co exterior. E posiblemente gracias a iso conseguiu convertirse no líder da organización. Non lle chamaban líder, non lles gustaba esa palabra, lembráballes ó goberno amarelo e non lles ía lembrar. Nin sequera botou man dun pequeno arranque de modestia e se conformou con ser o cerebro na sombra. Non.



Contactou por primeira vez co exterior unha noite de insomnio e transformouse do día para a mañá no máis radical dos radicais. Ata daquela vivía anodina de todo o mundo. Ata daquela non lle parecía mal o goberno amarelo, nin se plantexara cuestionalo. Tan impactante foi aquel primeiro contacto.



Tivera que cambiar de casa porque a moza ca que vivía cansara de prancharlle as camisas por moito que o dixera o goberno, cansara de facerlle a comida por moito que a súa nai chamara para darlle a receita dos seus pratos favoritos. Cansara del e atopara outro igual de sumiso, pero algo máis colaborador. Tardou tres meses en atopala, seu pai tivo que falar con alguén da Comunidade de vivenda, e este co seu supervisor, e o supervisor con outro compañeiro. Non había demasiados pisos libres, non polos que aquel Hugo conformista poidese pagar. Cunha cadea de favores, que de seguro ía ter que devolver, conseguiu un segundo piso nun edificio do distrito Sur, case no límite das casas de pedra. A seu pai non lle gustou moito, o seu fillo merecía algo máis; á súa nai tampouco lle gustou, o seu fillo merecía moito máis, pero calquera cousa era mellor que aquela lurpia lacazá.



No edificio vivían tres familias máis, unha enfronte del, dúas no piso de arriba. Da primeira familia foille fácil desfacerse, tiñan un fillo ó que lle gustaba a música. Os de arriba custáronlle máis, a muller dun deles era a filla de alguén, non contara con iso ¿que facía unha filla de alguén naquel distrito? Non facía moito, é que tiña moitos fillos e tivéraos que repartir, a máis díscola, aquela que bebía de máis nas festas do goberno, a que mercaba máis fóra, aquela, uns meses preto do desterro para que espabilase. Espabilou, casou cun home do distrito dunhas casas máis abaixo.



A outra familia era a cuñada da filla de alguén, porque trapichear sabía todo o mundo. Convenciunos de que había espíritus, mercou un imán o suficientemente grande para poder mover as cousas metálicas a través da placa, e soplaba polas tuberías para facer ruídos de presencias. Crérono.



Unha vez só puxo un cartel na porta; un que espantou a toda a xente que se atreviu a aparecer por alí. Un que dicía: PISO EN ALUGUER. E do aburrimento, do completo aburrimento de non ter máis que facer que traballar, percorriu todos os pisos, cotilleando, buscando cousas que poidese empregar, aínda que hai que dicir que non atopou moitas, non era costume esquecer cousas, poucas tiñan. Cando chegou ó quinto, no oco da escaleira, viu unha porta no teito, pechada cuns aros atravesados por un candado. Intentou abrilo tirando del, intentouno co imán, tirando del, desenroscando os aros. Nada. Baixou, saiu á rúa, camiñou ate as rúas de pedra e colliu unha daquelas pezas cadradas que encaixaban nun dos ocos que facían bache. Petou con forza ate desencaixar os aros e romper o sucedáneo de madeira. A porta caiu polo seu peso e deixoulle ver a luz do día a través do cadrado. Cas mans enganchouse e fixo forza cara arriba e subiu ate conseguir sentarse na estreita placa do faiado.



E coma se entrara nun mundo encantado descubriu cousas de tempos pasados, de múltiples cores, de formas delicadas e exóticas; aparellos sofisticados e extraordinarios. Botou horas, faltou ó traballo, durmiu sentado nun sofá de orellas de tapizado floral. Miraba con avidez as caixas con teclas, as fotos de mulleres con vestidos vistosos, a roupa de abrigo encartada e os útiles domésticos varios.



Estudiou se debía dicir algo, se tiña que compartir aquel tesouro, se o seu pai sabería onde vendelo para sacar uns ingresos extra, se había alguén con máis sorte no mundo.



Decidiu calar, de primeiras, despois non aguantou e soltouno.






comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

March 14, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 48. Nasa

Nasa: aparello de pesca que consiste nunha especie de gaiola, normalmente de forma cilíndrica, feita de madeira que permite a entrada do peixe ou do marisco pero non a súa saída. A nécora era tan brava que case consigue romper a nasa.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-       Bueno... ¡e a nécora entrou na nasa! – dixo Fran con aire victorioso.

 

-       Si, e agora só nos queda pensar a quen llo empaquetamos – freou en seco Sal.

 

-       A Clara, que non fai máis que putearme – suxeriu Fran.

 

-       Pero ti estás tolo ¿ou que? – escandalizouse Sal – ven Víctor e mállanos a hostias.

 

Fran abriu os ollos coma pratos e abaneou a cabeza.

 

-       Uff, si, ca man brava que ten – dixo Fran.

 

-       Pois a Cira non llo podemos colgar, ademais dixo Hugo que andaba a ver se a trinca – respondiu Sal.

 

-       ¿Dixo? ¡Joder, todas as putas teñen sorte! – escandalizouse Fran.

 

-       Pois daquela a Rita... esa divina de todoacen... – suxeriu Sal con voz de lurpia.

 

-       Si, que se cree moita cousa – asentiu Fran co mesmo ton.

 

-       Témosllo que dicir a Hugo, a ver que lle parece – dixo Sal con voz cautelosa.

 

-       Seguro que lle parece ben, a el estas decisións... – fixo un xesto suxerindo que eran cousas sen importancia.

 

Eu nunca chegara a coñecer a Hugo, só lles escoitara falar del a Sal e a Fran nalgunha ocasión; polo que contaban debía ser “interesante”. Non me importaba demasiado, era a clase de persoa que na miña mente corría o risco de parecerse ós do goberno. A min non me gustaba saír do xugo dun goberno amarelo para someterme ó duns burócratas que non tiñan nin idea de nada. En realidade tampouco sabía se tiñan idea ou non, simplemente non vía razoable as cousas que dicían, daba a impresión de que non era dos que soñaban. A xente que non soñaba non comprendía o desgaste que supoñía, nin a concentración, nin nada.

 

-       ¿E? – preguntou Sal.

 

-       ¿E? que che pegou o preguntoiro o viúvo lastimeiro – respondiu Fran.

 

Sal riu de si mesmo ó recoñecer que a pregunta era unha copia da que acababa de responder con retranca.

 

-       E que... ¿que lle vai pasar? – preguntou Sal.

 

-       Quen o sabe Sal, iso xa non é asunto noso – respondiu Fran – se isto funciona é porque cada quen cumpre co seu sen meterse no do outro.

 

-       Bueno, iso de “sen meterse no do outro” será por que ti o digas; porque che hai moito entendido por aí...

 

-       Vaaaaaleeee, que si, pero que che dou agora ¿desde cando nos poñemos con estas preguntas? – preguntou Fran afectado.

 

-       É que isto é moi grave, Fran... Rita é unha das nosas, unha petarda, si, pero unha das nosas – respondiu Sal.

 

-       A ver, nós facemos o noso, Hugo díxonos que pensáramos en alguén e nós fixémolo, as explicacións que as dea el, que se supón que é o que sabe de que vai todo isto – dixo Fran taxante.

 

-       Igual lle tiñamos que dar outra volta, a min Úrsula ponme dos nervios – suxeriu Sal.

 

-       ¡Que non! dixemos Rita e Rita será – sentenciou Fran.

 

Erguiuse e foi falar con Hugo. Non lle discutiu a elección, a el daballe igual unha que outra. Elaborara un entramado que nin a araña máis laboriosa podería repetir e non tiña tempo para parase en nimiedades, para iso debía servir a organización.

 

O plan elaborárao el, el só, despois plantexárao diante do resto para que lle deran o visto bo. Déronllo, non había costume de discutir, todas as ideas se agradecían e todo o mundo confíaba na boa fe do resto.

 

Hugo non se podía considerar unha persoa calculadora, era ambicioso, pero non marcaba uns fins calculando todas as consecuencias. El elaborara o plan pensando no obxectivo. O obxectivo, por suposto, era derrocar ó goberno amarelo.

 

Hugo non se podía considerar unha persoa comprometida, ou si, a el ensináranlle como debía ser, non o sentira coma nós. Tampouco sabía eu se toda a xente da organización o sentira coma nós, pero sospeitaba que non.

 

 

 

 

 

 

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

March 5, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 47. Mera



Mera: néboa espesa e miúda e chuvisca que se desprende dela, moi dañina para as plantas e os froitos por favorecer a aparición de fungos. A mera mirrou as patacas.



Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...





-    ¿E agora? – preguntou León.



-    E agora gárdoos – respondiu o home o dando unha palmada no peto do pantalón.



León despesperouse, pensou que o home non acababa de erguerse nun apuro, o home era tonto. E o peor era que acababa de darlle tres centos.



-    ¿Que fas aí parado? – apurou o home, botando a andar – temos quince minutos para chegar ó... aló abaixo.



León colliu azos, non para andar senón para non partirlle a cara ó durmilón aquel, que non o ía facer, aínda que ganas tiña normalmente sempre tiña, tamén, quen llo facía por el.



-    Rápido, ho – insistía o home.



León apurou o paso tras o home que resucitara. Daba a volta ás esquinas cunha axilidade precipitada que o deixaba sen respiración. Bloques e bloques apurados cara o Norte ate que se cruzaron cunha patrulla da garda amarela.



-    ¡Coidado home! – avisou o home agarrando a León.



Tirou del por un brazo e agacháronse nun portal ate que o coche pasou.



-    Por que pouco – dixo León en voz baixa.



-    Hai que andar máis rápido e con moito coidado – advertiu o home.



-    ¿Falta moito? – preguntou o León.



-    Un pouco – respondiu o home andando apurado, case correndo.



Efectivamente non faltaba moito, dúas rúas máis abaixo o home parou con discreción diante dunha casa coma outra, amarela por suposto, pulsou o timbre, agardou a que abrise a porta e indicoulle a León que entrase. León entrou e unha vez dentro sentiu a porta pecharse detrás del e tamén un certo alivio ó ver que o home xa non estaba alí. Alivio por non ver de novo a aquel home que o sacaba de quicio; un home que esqueciu de seguido e que non tiña pensado volver lembrar se a súa muller non lle insistise tanto.



O ascensor non funcionaba, claro, e as escaleiras estaban case a escuras, orientouse por unha luz que había ó fondo; non era no primeiro piso, case ninguén vivía nos primeiros pisos, por seguridade recomendaba o goberno. En realidade era para vender os máis caros primeiro.



-    ¿Non chegou aínda? – preguntou Fran.



-    Ven subindo – dixo Sal – parece que ven canso – engadiu con moita retranca.



León escoitaba as voces no alto e notaba polo ton que rían del, o que o empurraba cada vez máis a pensar que se enganara en pasar ó outro lado.



Ó chegar ó piso que tiña a porta aberta, o único que daba luz ó oco da escaleira, parou un momento antes de cruzar o umbral. Tratou de ver dentro, pero só avistou un sofá baldeiro. Empurrou a porta ata abrila de todo.



-    Por fin – dixo Sal – tomáchelo con calma.



-    Si, xa tiñas que chegar onte – riu Fran.



León non dixo nada, non fora culpa súa, non sabía porque lle estaban botando as culpas de algo que el non controlaba.



-    Bueno, ó tema – dixo Fran – mañá, vas estar na Rúa 4, ás 2:15 e alí xa che dan máis instruccións.



-    ¿E? – preguntou León.



-    E xa che dan máis instruccións – respondiu Sal, con sorna.



-    A ver – suspirou León desesperado – teño que andar ate aquí, mareádesme dun lado para outro ¿e o único que facedes é dicirme onde será o seguinte encontro? Polo menos a muller da ponte fíxome unhas preguntas, e o home este pediume cartos.



-    Home, se queres deixar cartos, déixaos, nós non chos imos rexeitar – dixo Fran.



-    Si, porque nós non temos preguntas que facer, o único que temos para tí é o que che acabamos de dicir – explicou Sal.



-    Agora deberías marchar, retrasáchesvos un pouco, tes que apurar antes de que volva a pasar a patrulla – suxeriu Fran.



León pensaba que o estaban puteando, pensou incluso que eran do goberno, que estaba sufrindo unha especie de tortura, que igual había algún sucesor tirado no chan ca risa. O que León non sabía era que nin Fran nin Sal precisaban preguntar para saber.



Na rúa a mera fíxolle camiñar engruñado, cos ollos medio pechados e arrimado ás paredes debaixo dos voladizos.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)