Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

febrero de 2011

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

February 27, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 46. Laverca



Laverca: moi espelida, moi faladora e que se mete en todo. ¡Que laverco é este rapaz!



Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...







O xefe ben lle notou que andaba distraído. León pensaba en que tiña que lembrar levar os trescentos aquela noite como quedara co home dos tres distritos máis ó Sur. Non era cuestión de cartos, pensaba el que tiña de sobra para agobiarse por tres centos. O que realmente lle daba voltas na cabeza era que ninguén mencionara a cuestión monetaria ata aquel home distraído. Tiña medo de que o estivesen timando e pasou toda a xornada debatíndose entre o “por tres centos ben paga a pena arriscarse” e o “vaia panda de estafadores”.



Pero non todo lle foi tan fácil como tomar unha decisión entre dúas divagacións. No banco dou ca mirada despectiva dunha caixeira que vía na súa pantalla números vermellos.





-    ¿Como que non teño saldo? – berrou León con esixencia.



-    Pois non, non ten – respondiu a caixeira.



-    Ten que haber un erro – dixo León.



-    Si, claro, seguro que hai un erro – respondiu a laverca da caixeira.



-    ¿Pero quen se cre vostede que é para falarme así? – preguntou León.



León escandalizouse, non estaba afeito ó trato despótico dos funcionarios; era, en realidade, o trato que lle dispensaban a todo o mundo; a todo o mundo agás ós membros do goberno, pola conta que lles tiña. Custáballe asumir que xa non era nada e despois de que a caixeira ameazara con chamar a seguridade se non deixaba o mostrador libre tivo que abandoar o banco, porque crédito non había.



E de camiño á casa foise tranquilizando, respirou fondo e con alivio ó lembrar a caixa de zapatos que gardaba no faiado, unha caixa da que ninguén sabía, nin sequera a súa muller. Naquela caixa ían aumentando os cartos a base se sisas e baixo consello da súa nai. Repetíalle unha e outra vez que tiña que ter un seguro por se a Adina se lle cruzaba un cable e o poñía na rúa. Que se lle daban a patada non habería nin amigos, nin traballo, nin contas bancarias ás que agarrarse. Que o amor tiña que ir por un lado e os cartos por outro, aínda que en realidade a nai de León non crese que houbese amor entre eles.



A nai de León pensaba que o seu fillo era unha persoa cómoda para Adina, unha persoa que non se complicaba e que era fácil de levar. Demasiado fácil para o seu gusto, que soñara cun fillo líder, que soñara con ser a nai á que emocionado o seu fillo líder do goberno lle agradecía telo parido.



Volviu respirar fondo diante da caixa, conxurándoa para que non se baleirase nos meses que había desde a última vez que lembrara comprobar que todo estaba ben. Erguiu a tapa cos ollos pechados e, ó abrilos, viu con alivio que os billetes seguían alí, en pefecto estado, enrollados en lotes de cen para que ocupasen menos. Ó primeiro colliu só tres atados, despois pensouno mellor e colliu outro máis, polo que puidera pasar.



Quedara co home no mesmo sitio e á mesma hora que a noite anterior. Esperaba que desta vez todo fose como debía. Non quixera adiantarlle nada do que ía facer por el. O home limitárase a pedirlle os cartos e a mandalo volver ó día seguinte con eles. Nin unha pista, nada.



-    ¿Traes os cartos? – preguntou o home.



Pese a estar avisado da cita do día antes; pese a saber que ía ter que estar no mesmo sitio e á mesma hora do día anterior levaba a mesma pinta de desaliño, de acabar de erguerse da cama e por suposto chegou tarde e pasoulle por diante, coma se non o vise igual que a noite anterior.



-    ¿Que se traes os cartos? – repetiu o home cansado.



-    Traio – dixo León en plan enigmático.



-    ¿Os catro centos? – regateou o home.



-    ¡Os tres centos! – espetou León.



O home sorriu levemente, estaba poñendo a proba a León, quería saber se era un pardillo do que podía tirar proveito. Íalle axudar de todas maneiras, pero tampouco podía deixar pasar a oportunidade dunha pequena recompensa, o seu traballo non lle traía moitas coma aquelas, non lle pasaba polas mans xente con cartos a miúdo.



-    Si, si, o que sexa, dame a pasta – ordeoulle o home estendéndolle a man para que León puxese os cartos.



León sacou os tres paquetes de billetes e púxollos na man ó home. O home mirounos con certa indififerencia e metiunos no peto do pantalón sen contalos sequera.



-    ¿Non os vas contar? – preguntou León.



-    Non, tranquilo, xa cobraremos a diferencia se falta algo – dixo o home.












comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

February 20, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 45. Ilusión



Ilusión: erro dos sentidos ou da mente que consiste en tomar como real, ou posible no futuro, algo que non o é. Pensou que era rica e famosa pero foi só unha ilusión.



Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...





Os homes déronlle instruccións claras, ás 3:00 a.m. tiña que estar debaixo da ponte Sur, cunha nota chea de palabras homógrafas sen sentido que debían servir como salvoconducto ante calquera contratempo.



O corazón non lle cabía no peito, miraba furtivamente tras as cortinas as patrullas da garda pasando diante da súa casa, facendo aquela pequena parada que a el lle parecía de desafío. Cronometaba o intervalo entre cada visita e entre a seguinte, pensaba coma un metrónomo os pasos que precisaba para cruzar ó outro lado da rúa e desaparecer entre as árbores do xardín.



Esperou con impaciencia a que a patrulla das 2:00 pasara, contou ate trinta, tempo dabondo para que o coche dese a volta á esquina. Levaríalle uns corenta minutos chegar ate a ponte. Pechou a porta con coidado de non facer ruído, cun pequeno suspiro ó lembrar que deixaba a súa filla durmindo na habitación de arriba. O xardín, ca única iluminación da lúa valiulle de refuxio ó seu medo, e permitiulle camiñar tranquilamente ate o outro lado da cidade.



Viu a ponte desde a distancia tivo a ilusión de ver a súa muller esperando por el aínda que ó achegarse viu que a muller non era a súa. Era unha muller alta, bastante atractiva pero cunha mirada distante e severa. O certo era que si estaba esperando por el. León mirou o reloxo e ó ver que aínda non era a hora estivo a piques de dar volta, faltaban dez minutos e podía ser unha trampa.



Non era, a muller achegouse e extendiu a man pedíndolle a nota que lle deran os homes. Non dixo unha palabra e aínda así León entendiu o que quería. Sacou a nota do peto da chaqueta, doulla e a muller liuna en segundos. Dobrouna e gardouna nun bolso que colgaba do seu ombreiro.



-    A partir de agora non vai haber máis notas – dixo a muller.



-    ¿Que ímos facer? – preguntou León pensando que a muller o ía levar dereito con Adina.



-    Tes que ir con coidado – respondiu con misterio.



Pero León comezaba a estar farto de tanto misterio, e non lle puxo moi boa cara. A muller notoullo.



-    Imaxino que xa che explicarían como vai isto – sentenciou.



Sentenciouno claramente, de feito León non volviu poñer cara de nada. Seguiu ó pé da letra as indicacións da muller. E pola mañá, unha vez levantado o toque de queda, volvíu á casa ver a súa filla. Estaba canso, pero non podía faltar outro día máis ó traballo, non sabía que ía ser da súa vida, pero sabía que tiña que ter traballo.



Estaba canso porque a muller o mandara tres distritos ó Sur para falar con outro home. Ela fixéralle catro preguntas antes de darlle o enderezo do segundo encontro.



-    ¿Para que contactaches con nós?



-    ¿Quen che dixo que o fixeras?



-    ¿Quen che dou a nota?



-    ¿Como viñeches ate aquí?



León respondiu directamente ás dúas primeiras preguntas, vagamente á terceira e con exactitude á cuarta. A muller, que o miraba fixamente tratando de ver o cambio que unha mentira provocaría nas súas pupilas.



Tres distritos ó Sur agardaba por el un home con mirada perdida, vestido con certo desaliño coma se acabase de erguerse da cama nun apuro. Achegouse con coidado e pasoulle por diante; o home non volviu do seu trance, nin dou a entender que era quen tiña que ser. León, nun primeiro momento pensou en pasar de largo e volver á casa antes de que unha patrulla o mandara ó calabozo. Pero veulle a imaxe da nena durmindo e da muller e decidiu dar unha última pasada.



-    Xa te vin a primeira vez, non me tes que facer un desfile – soltoulle o home sen moverse.



León dubidou se dicirlle o que lle estaba pasando pola cabeza, é dicir, un “pois non se nota” ou algo peor; pero o home non lle dou tempo.



-    Veña, ó gran ¿traes a pasta?



A León doulle unha volta o corazón, cartos non levaba.



-    ¿Pasta? – preguntou León.



-    Si, pasta ¿non che dixeron que tiñas que traer dous centos? – dixo o home, enfadado.



-    Non, ninguén me dixo nada de cartos – respondiu León.



-    ¿E que pensabas? ¿que isto non che ía custar? – alterouse máis o home – pois mañá traes tres centos, por listo.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

February 13, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 44. Homógrafo



Homógrafo: que se escribe igual pero que ten unha significación distinta, unha palabra con respecto a outra, ou ambas entre si. Podo do verbo podar é homógrafa de podo do verbo poder.



Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...





As galadas que incipientemente aparecían tras as orellas retraéronse e pouco a pouco a humidade evaporouse e o frío esvaeceuse. Froilán díxome que sentara nunha daquelas cadeiras de plástico mentres el botaba chocolate en dúas cuncas grandes, unha para min e a outra para el.



-    ¿Sabes? Despois do noso primeiro “encontro” pensei en deixarte á deriva; pero andas tan perdida que me estás comezando a provocar remorsos – dixo con distancia.



-    ¡Pero se só estaba a uns metros da costa! – exclamei escandalizada.



El sorriu e fixo un aceno para que probase o chocolate.



-    Non me refería ó perdida que estabas físicamente, que por certo, non foron uns metros, estabas chegando a augas internacionais – botou en cara con moita sorna.



Quedóuseme mirando medio sorrindo, véndome perdida na miña inocencia, pensando que se non fora por el acabaría no fin do mundo, petando contra a parede do remate. Despois tomamos en silencio os chocolates e cando vin que rematara preguntei:



-    ¿Ti es deses que chaman cazadores?



Non se sorprendiu pola pregunta, miroume fixamente ós ollos. Non tiña pinta de asasino despiadado, non tiña mirar de homicida.



-    Vexo que os da casa de Torroal siguen coma sempre – respondiu sorrindo – pero tamén vexo que non estás con eles, así que ou non creches o que che contaron, polo que non comprendo a pregunta ou pensabas que ías sacar máis do que che ofreceron, polo que sigo sen entender a pregunta.



-    A pregunta é clara, respóndese cun si ou cun non – argumentei.



-    Pois daquela responderei que eu non cazo, así que supoño que non son deses que chaman cazadores – dixo serio.



-    Dixéchesme que só estabas interesado na garda amarela – espetei.



-    ¿E? – dixo finxindo indiferencia.



-    ¿E para que estás interesado na garda? ¿gústanche os homes de uniforme, seica? – preguntei alterada.



El sorriu coma se lle fixese gracia o que acababa de dicir e sen responder a pregunta achegouse para que o vise ben:



-    A ver, non é que me deas moita confianza, ninquén que veña da cidade ma da, e se me utilizan menos – dixo mirándome mal – pero como vexo que vas escapando de toda a xente que che pode axudar e ata da a impresión de que eras máis feliz na cidade, imaxino que é porque estás perdida, non porque sexas tonta.



Soltouno así, tan dereito. Non respondín, ¿que ía responder? por tonta non me tiña.



-    Tal como o vexo eu – seguiu dicindo – se viñeches da man dun garda amarelo é porque lle axudaches en algo – parece que iso o tiñan todos claro – non digo que o fixeras a propósito. Claro que tamén me estraña que se molestaran en axudarche por moi útil que lles foras. O normal é que deixaran que as cousas seguisen o seu curso. Así que, igual te van precisar máis adiante. Claro que ti non pareces moi disposta a axudar a ninguén.



-    ¿Por? – preguntei.



-    Porque os de Torroal só axudan a quen soña para eles – sentenciou – e ti non estarías navegando á deriva se aceptases, habías estar durmindo a perna solta nunha habitación confortable. Son boa xente ¿porque lles dixeches que non? – preguntou con certa retranca.



-    ¿E ti porque dis que son boa xente se non os tragas? – respondín preguntando.



El sorriu con picardía, descubríndose.



-    Se queres, axúdoche a marchar, a onde queiras – ofreciuse sinceramente.



-    Non sei a onde ir, non sei sequera porque teño que fuxir – dixen sen ganas.



-    Dame a impresión de que che veñen pisando o calcañar e non van tardar en pillarte, o que nos leva ó outro tema.



-    ¿Que outro tema? – preguntei.



-    Que se por un lado che axuda a garda amarela e por outro te quere matar, hai unha fisura na garda e iso si que é interesante – dixo.



-    É que todos pensades o mesmo ¿ou? – dixen – iso tamén o dixeron os de Torral.



-    Non, é que a parte de ser algo evidente é algo moi esperado – explicou Froilán – o goberno é un niño de víboras, pero a garda sempre foi un corpo unido e leal ó goberno fose cal fose.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

February 6, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 43. Galada



Galada: órgano respiratorio dos animais acuáticos constituído por uns filamentos, a través dos que absorbe o osíxeno disolto na auga. Quítalle as galadas ó peixe.



Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...





Erguín as mans, claro que as erguín, o helicóptero dos meus pesadelos aparecíaseme para despertarme. A voz que mandaba era de home, e aínda que non se parecía a de Damián dei por suposto que o pilotaba el, e que nos asientos de atrás viña disposta a arrastrarme cunha soa man a muller con pinta de personaxe de cómic de culto.



-    ¡Aquí os Garda Costas! ¡Identifíquese! – berraron desde arriba.



E berrárrono ca intención de que o fixese, pero non sabía como.



-    ¡Identifíquese! – berraron de novo.



-    Chámome Rita – dixen timidamente.



E tan pronto o dixen, caiu do ceo unha especie de corda cunha especie de asiento.



Supuxen que era para que me atase a ela e subirme ó helicóptero. Mentres o facía dáballe voltas a como pese ó ruído que estaba facendo aquela máquina infernal e o lonxe que, pese ó preto que parecía, estaba me escoitaran; e que lles valese como identificación o meu nome. Con todo entendín que viñan en son de paz e ateime a corda para que me subisen. Sentía frío coma no soño, pero esta vez xa o tiña antes de subir ó aparello e non era precisamente debido á indefensión senón ó frío da noite, da auga e dos ósos.



Dentro agardaban tres persoas, dúas diante ás que só lles vin a parte posterior do casco; e detrás, un home, intuía debaixo de toda a parafernalia de cascos, uniforme, gafas e chaleques. Este foi o que me agarrou en canto asomei pola porta, o que me sentou no asiento e o que, a continuación, me desenganchou da corda.



Púxome uns cascos nas orellas e unha especie de manta porriba, que fixo que entrase en calor por fin des que me aventurara ó mar.



-    ¿Que facías tan lonxe de terra? – preguntou.



¿Lonxe? ¿Chamábanlle lonxe a uns cuantos metros? Pois si que gardaban a costa.



-    Menos mal que avisaron da túa desaparición, ías dereita cara unha das correntes do Sur. Vaia sorpresa ías levar mañá ó espertar – dixo medio sorrindo.



Lembrei que me tirara no chan e que quedara durmida, iso non o lembraba, deducíao polo resultado.



-    ¿E quen avisou? – preguntei tratando de tantear en que parámetros me movía.



Tratando de saber se os meus salvadores o eran realmente ou ía rematar ó borde dun acantilado nunha canteira abandoada cunha pistola na cabeza.



-    O teu mozo – dixo con naturalidade o home.



Ben, non era a resposta que esperaba, porque mozo non tiña. Trataba, mentres vía as primeiras luces no horizonte de ver se o home falaba en clave, ou alguén dos da casa de Torroal decidira que lles sería útil aínda sen darlles a exclusiva; ou se Froilán arrepentido por non me convidar a cear pasara polo porto e se alarmara ó non ver a lancha;     ou se Damián volvera pese ó medo que lle tiña á “resistencia”.



-    Está agardando por ti na base – engadiu con certa sorna.



As bombilliñas do pobo achegábanse máis e por detrás do porto o helicóptero pousouse. O home díxome que quitara os cascos e cas hélices paradas baixamos do aparello. Diante viñan un home e unha muller que tamén me miraban ca sorna do que ía ó meu lado.



-    Ven, nas oficinas podes tomar un chocolate con manteiga que é o mellor para entrar en calor – convidou o home que viñera sentado ó meu carón.



Dentro, cada un colliu polo seu lado e eu vinme soa nun corredor silencioso. O ruído dunha radio ó fondo orientoume cara o que debía ser a emisora. De pé estaba o que viña diante ca muller, e sentado podía ver o ombreiro inconfundible de Froilán. Inconfundible sen ter nada especial que o distinguise, pero era o seu, como puiden comprobar ó achegarme. Non demasiado. En canto sentiron os meus pasos Froilán erguiuse e deixou os cascos na mesa, o home que estaba de pé sentou e púxose a atender a radio.



Froilán saíu da emisora antes de que me dese tempo a entrar sequera.



-    Vaia mariñeira de auga doce que estás feita – soltou a modo de saúdo.



Con certa retranca sen dúbida, pero en ton amable.



Indicoume ca man o sitio cara onde ir, era unha saliña pequena cunha cafeteira fumeante e un reconfortante ulido a chocolate espeso.


comentarios (0)



0/5 (0 votos)