Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

enero de 2011

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

January 29, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 42. Fenomenal



Fenomenal: que sorprende pola súa singularidade, por ter un tamaño desmesurado, ou por presentar unhas calidades extraordinarias, fóra do normal. Ten unha memoria fenomenal.



Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...





Eu mirábaos sen dicir palabra, sen saber que facer, tratando de elaborar un plan fenomenal que me devolvese á pseudopaz que vivía na cidade.



-    Bueno, ¿e daquela que dis? – preguntou Lorenzo.



-    Non digo nada, non me interesa o tema – respondín con inseguridade.



-    Bah, nada, estaba visto, ábrelle a porta Toño ¡que noxo de xente! – soltou o vello con voz cansa.



Toño era o que ata de aquela non tiña nome, e aínda que as indicacións eran precisas o Toño nin se moviu do sitio, nin me quitou o ollo de enriba.



-    Se iso é o que queres vai ser mellor que marches, nós non che podemos axudar – dixo Lorenzo perdoándome a vida.



Tampouco o pensei, fun cara a porta, abrinlle os fechos como puiden e marchei. Na rúa o silencio quebrouse por un portazo ás miñas costas. E sentíndome perdida de novo volvín á praia ca esperanza de que a lancha aínda estivese alí.



As rúas facíanseme máis coñecidas e a soidade tranquilizoume. Reflexionei sobre que facer a continuación, o plan fenomenal non daba aparecido e cada vez tiña menos en quen confiar. Ou quizáis nunca tivera, de feito valorara volver para a cidade, se conseguía chegar onda o meu sofá pediríalle a unha das rapazas que o empurraran ben lonxe.



-    Non é unha opción – dixen para min, chegando ó mar.



A garda amarela detectaríame deseguido e acabaría con máis buracos no corpo que un colador. Sentíame coma se estivese xogando ó das cadeiras con música e dera co cú no chan sen contar. Sen sitio a onde ir cando xa contaba cun “fogar”. As miñas expectativas respecto da de Torroal eran grandes, pensaba en primeiro lugar que me desvelarían todos os misterios da cidade, todo aquelo que sempre quixera saber e que nunca me atrevera a preguntar. Despois pensaba en atopar algo coma as rapazas, alguén a carón de quen loitar, a carón de quen ganar. E por último esperaba unha cea deliciosa que o meu estómago reclamaba desde había horas.



Pasando por un restaurante vin a Froilán cos que debían ser aqueles amigos. Comían con ganas e sorrían a xeito. O local parecía confortable e ninguén tiña pinta de ter o frío que chegaba ate o máis dentro do meu ser.



Non me viu, case foi de agradecer, como el dixera non lle apetecía convidarme e eu non tiña ánimos de impoñerme.



No paseo marítimo seguía ulindo a sabores exóticos e a xente seguía tendo moi boa pinta. Eu pasaba a modo por cada local probando a sorte das sardiñas gratis. Sorte que non tiven, por suposto. Nin de sardiñas nin de ningunha outra cousa comestible ou bebible, ou realizable en calquera das dúas cousas.



-    A lancha – seguín falando conmigo.



Tiña que buscar a lancha, o máis inmediato sería volver á pensión, comer e durmir. Non, volver á pensión, darme un baño ben quente e revitalizante, comer e durmir.



A lancha estaba, efectivamente, na praia, no medio da auga, abaneando placidamente. A distancia non parecía moita, a suficiente para que non dese chegado quizáis. De calquera xeito era a miña única opción, as lanchas de aquel peirao non tiñan unha humilde asa como medio de suxección. Para chegar a elas había que pasar por unha porta pechada con chave e con algo parecido a un detector de metais do outro lado.



Intentar, intenteino, pero estaba pechada. Pechada a cal e canto, iso xunto co vixiante con lanterna daba poucas esperanzas de roubar unha, nin con facilidade nin sen ela.



Véndome diante da auga fría, vendo tan difícil as outras lanchas e tan lonxe a “miña” collín azos e dun chimpo metinme na auga. Nadei con todas as forzas das que puiden botar man e despois dunha eternidade a miña man entalada tocou a madeira do bote que me salvaba a vida.



Un pequeno esforzo máis e vinme dentro, a salvo e sen máis auga tocando o meu corpo que a que saía da miña roupa. Do cansanzo deiteime ó carón, e co choqueleo da taza de zinc na madeira e o suave vaivén das ondas durmín.



Un ¡Erga as mans! despertoume violentamente. E un ruído espantoso e unha luz cegadora obrigáronme a abrir os ollos.








comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 41

January 23, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 41. Elaborar



Elaborar: realizar unha actividade que ten como resultado a producción dunha cousa a partir dunha materia prima. Á elaboración das filloas haille que botar moita paciencia.



Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...





-    ¿Despistados? – berrou o vello dando un golpe na mesa - ¿que despistados nin que gaitas? En calquera momento petan na porta.



Inevitablemente os ollos fóronseme cara a porta, esperando quizáis que aparecesen dunha vez e rematase tanta reviravolta.



-    É un dicir, muller – díxome Lorenzo.



-    Si ho, andan os “outros” detrás deles así que tampouco é que teñan moitas facilidades – dixo un dos homes, o tal Xosé.



Iso sí cando dixo os “outros” empregou un ton un tanto despectivo, e ó resto púxoselles un sorriso malicioso.



-    Os “cazadores” – explicoume a muller – eu son Soa, que non che dixen nada e aquí modais non é que haxa moitos – dixo sinalando ó resto.



-    ¿Cazadores? – atacou o vello – non quero nin saber o que fai esa xente, cazadores ou asasinos, ven sendo o mesmo.



Eu encaixaba mentalmente a Froilán no perfil que describían, era un dos “cazadores” diso non tiña dúbida, el mesmo deixara claro que só lle interesaba a garda amarela; pero asasino despiadado non parecía, de feito algún dos que estaban alí eran máis mal encarados ca el.



-    Ui, deses calquera se fía – dixo o outro que aínda non tiña nome.



“Ring” “Ring” “Ring” “Ring” “Ring” “Ring” “Riiiiiing” soou o teléfono con insistencia esixente. A muller, que era a única que se movía do sitio con facilidade acudiu onda el e descolgou.



-    Siiii – respondiu Soa con deixadez.



-    Vale, vale, vale – dixo con urxencia despois duns segundos de escoitar.



Colgou, achegouse a mesa con axilidade e faloulle a Lorenzo ó oído. Lorenzo abriu os ollos todo o que lle permitían as pálpebras e mandounos erguer e arrimarse a un curruncho. Ós outros, a min non. Falaban en baixo e de cando en vez un reollo viña cara min.



-    Pois aquí non pode quedar – escoitouse  a voz do avó máis alta cas outras, empurrada polo seu constante enfado.



E unha vez o vello dictou sentencia miráronme fixamente, con cara de poucos amigos. Despois volveron a debatir e, por fin, Lorenzo se achegou a min.



-    Mira, pasou algo co que non contábamos, para que poidas quedar vas ter que comprometerte ca nosa causa, son demasiados os riscos para non obter nada a cambio – vendiu Lorenzo.



-    ¿Que é iso de comprometerme ca vosa causa? – preguntei.



-    Traballar para nós e só para nós – ordeou con voz tensa.



-    Vexo – dixen en voz baixa - ¿e que implicacións ten iso?



-    Que tes que soñar para nós – espetou o vello.



-    Non sabía que se poidese soñar por encarga – dixen medio rindo.



-    ¿Iso que é? ¿Que estás de coña ou que nos tomas por tontos? – interrogou Xosé.



-    Iso significa que non sei como se fai – respondín seria coma nunca me sentira.



Non me gustaba o ton que empregaban, un ton que daba a entender que lles ocultaba algo, que era culpable e que lles debía a vida.



-    Bueno, o dos soños igual non, pero o das viaxes si ¿ou? – preguntou Lorenzo querendo arrancar un si.



Non me gustou tampouco a maneira de guiarme cara as respostas de Lorenzo. Falaba esixindo un pago por unha axuda que eu non pedira. Seguramente o inesperado da miña situación non me deixaba ver ca perspectiva necesaria para calibrar canto de valiosa tiña esa axuda.



-    ¡Que marche! – releou o vello esperando animarme a negociar.



Pero eu non estaba convencida, non sabía en que clase de augas pantanosas me movía, pero si tiña claro que a miña intuición me dicía que aquelo non era o que eu quería.



-    ¡Que marche! ¡que marche! xa chorará cando se decate da falta que lle facemos... – dixo coma unha parella despeitada.








comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

January 19, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 40. Dandi

Dandi: home que viste con moita elegancia, mesmo esaxerada, e que manifesta afectación nas súas maneiras. É un dandi.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

Soou coma o anuncio dunha sentencia. Un dos homes da porta, sen case inmutarse, botoulle a man ó fecho e abriuna. O outro vixiaba con interese quen entraba.

Moi cedo pechaches... – dicía unha muller – ui, xa vexo – dixo mirándome.

Era unha muller sofisticada, que encaixaba máis nos locais do paseo marítimo que naquel antro, porén parecía de confianza.

¡Estás empapada! – exclamou ó poñerme a man sobre o ombreiro.

Bicou ó fillo de Torroal do xeito que faría a súa muller aínda que non parecesen encaixar; quizáis el tivera pinta de dandi vestido doutra maneira sentado a unha mesa tomando un té.

¿Subes e préstoche algo para que te cambies? – convidou a muller.

Non, agora non – dixo o vello – non fai frío, non pasa mal ningún.

Non me gustou, igual non facía frío pero eu tíñao, e tamén tiña mal, notaba a humidade chegando ós ósos e non me apetecía predecir o tempo coma as vellas.

Vaia, que exquisitos estamos hoxe – respondiulle a muller con retranca – pois nada, déixovos salvar o mundo.

A muller metiuse detrás da barra, colliu unhas cousas e desapareciu pola porta da cociña.

A ver ¿ti que tes pensado? – preguntou o vello mirándome.

¿Eu? – respondín escandalizada.

¿Que ía ter pensado? ¿Como podía ter algo pensado se non me daba ubicado?

¿Pero como vai ter algo pensado? Aínda estará aterrando – dixo un dos da porta, o que falaba.

Si, iso – apurei a agarrarme ó salvavidas.

Non facedes nada ben – rosmou o avó.

O fillo de Torroal, que se chamaba Lorenzo, pediume que lle contara a miña fuxida da cidade. Conteilles de corrido todo o que pasara e cando, ó remate do relato, erguín a vista dei cas miradas de espanto dos presentes, desde o impasible da porta ó galán de novela antiga. O avó refregaba a cabeza cunha man e ca outra apertaba a boina con desesperación.

¡A puta que a fixo! – exclamou conténdose o impasible da porta.

E ti que pensabas que queimara unha bandeira do goberno amarelo – díxolle Lorenzo ó avó – que sería unha activista.

O da “activista” soltouno con moita sorna. O avó arqueou a cella ameazando con represalias se seguía o vacile.

¿E non sabes quen era a muller? – preguntou Lorenzo.

¿Quen coño vai ser? Se a trouxo un garda será a que despacharon... – dixo o avó sen querer dicir moito.

Os da porta volveron sentar, esta vez á mesa do avó.

Pois estamos ben, e porriba traémola aquí – deixou caer un deles sinalándome.

Asentiron sen aclarar se se referían a min ou á do goberno amarelo. Fose cal das dúas fose, sobráballes. Sentinme culpable, uns segundos, eu non os busquei, ben notiñas que me mandaron ate terme diante, pensaban que lles ía servir e non.

Non perdamos os papeis aínda, non creo que a seguisen ¿ti que sabes dos da externa? – preguntoulle un dos que estaban co avó a Lorenzo.

Nada Xosé, nada, non contaba con isto, e polo visto eles tampouco – respondiu Lorenzo.

O bo é que o goberno está dividido – dixo o outro dos dous homes que estaban co avó.

Pois vaia novidade – rosmou o avó.

A ver vello, xa sabemos como vai o do goberno, leva toda a vida dividido, pero nunca a divisón chegou á garda – respondiulle o home.

Xa era raro que a externa andivese tan despistada – dixo a muller entrando de novo.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

January 19, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 39. Chapar

Chapar: comer con avidez. Chapou el só todos os pasteis sen avisarnos.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios...

Encamiñeime cara a porta, a modo para non enturbiar a paz desidiosa do local, a modo para non ser vista e saír ilesa.

¿Quería vostede algo? – preguntou unha voz de home amable.

Virei cara a barra botando unha ollada ós tres homes das mesas que seguían ca cabeza baixa. Na barra, o home recompuxérase nun galán de novela antiga cun aquel de perdedor.

Non, creo que me enganei de sitio – dixen mirándoo.

É raro entrar aquí por equivocación – respondiu serio aínda que con expresión amable.

Eu buscaba “a de Torroal” – expliquei.

Esta é – confirmou o home con naturalidade, sen retranca que insinuara que había un letreiro na porta.

Si, xa, pero... – comecei a dicir.

¿Pero...? – preguntou con certa impaciencia.

Pero é que creo que me gastaron unha brincadeira – dixen por fin.

¿E logo? – volviu preguntar como guiándome a unha deducción obvia.

Sentinme atrapada entre o querer falar e non querer dicir nada. Se era unha brincadeira no mellor dos casos aqueles catro homes non pararían de rir de min. Se a cousa tiña máis consecuencias non daría saído do local por moi aletargados que estivesen os tres homes das mesas. O corazón comezou a latexar rápido e o sangue atallou deixando a cabeza a un lado.

¡Ñáñaras! – berrei coma quen berra un insulto a alguén poderoso, encamiñando a fuxida antes de rematar a palabra.

Os dous homes que compartían mesa confirmaron as miñas sospeitas, despertaron do coma etílico atrancando a porta nun pestañexo.

Benvida Rita – saudou cunha inclinación de cabeza o home de detrás da barra – son o fillo de Torroal, non lle cambiei o nome porque nos entendemos mellor así. De calquera xeito é comigo con quen tes que falar.

O outro home, o que bebía so nunha mesa, nin se inmutou. Os dous da porta, inexpresivos, tapiaban a entrada coma ó remate dun ano de adoración.

Senta – convidou sinalando unha mesa – tardaches algo máis do que esperábamos.

Xa che dixen que era mellor non lle poñer a nota en clave – dixo o da mesa sen quitarlle ollo ó vaso.

A seguridade antes que nada – dixo un dos da porta.

Estás empapada – dixo poñendo a man sobre o meu brazo – a miña muller “saiu”, pero cando chegue igual che pode prestar algo.

Vale – balbuceei.

Mentres imos adiantando traballo, nós – dixo sinalando ós compañeiros – tamén vivimos na cidade.

Ti non – volviu espetar o home so.

Eu non, meu pai, sabemos quen es, non contábamos con que marchases porque a verdade é que nos eras máis útil dentro, facías moi ben o teu traballo. Imaxino que pasou algo, tesnos que contar. De calquera xeito, a facción externa da garda amarela anda sobre a túa pista. Non é que teñan moita influencia aquí, pero se te localizan lévante de volta sen que ninguén se decate e dependendo do motivo da túa fuxida... – deixou de falar dando a entender o meu final.

Dependendo do motivo nada, vana executar – sentenciou o home so.

Sorrín, ese era o final indiscutible.

A este parécelle que a cidade é coma antes, habías pasar uns días alí, a ver se espabilabas – rifou sen compaixón.

O fillo de Torroal achegouse ó vello e doulle unhas palmadas nas costas.

Avó, non che volvo poñer callos, que os chapas e depois súbeche o ácedo – dixo con agarimo.

Ó vello suavizóuselle o xesto e pediulle máis bebida.

“Toc” “Toc” “Toc”

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

January 19, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 38. Babor

Babor: lado esquerdo dunha embarcación, mirando desde a popa cara á proa. ¡Terra a babor!.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios...

O motor facía un gran e molesto ruído, pero ninguén lle dou importancia, nin me chamaron a atención, nin me pediron explicacións. Pasado o apuro inicial concentreime no letreiro vermello e azul do horizonte e tirei para adiante. A lancha era inestable, ou polo menos máis inestable do que parecían as lanchas das bucólicas fotografías mariñeiras do bar. A brisa suave traia as pingueiras que levantaba o motor e xuntou a molladura dos pés cas da cabeza. Efectivamente non era moita a distancia, pero desexaba chegar porque non podía co frío.

Chamoume a atención que o letreiro vermello e azul estivera de revés, non lle vin explicación ate que faltou pouco para chegar, non era aquel o lado de desembarcar, era o acantilado, a parte de atrás. Bordei a liña costeira rezando para que o motor non parase, a auga era algo máis brava alí, a lancha daba algún chimpo máis e eu comezaba a lamentar as miñas ganas de cuestionar as cousas.

Dobrando o saínte cheguei a unha praia baleira. Anoitecía. A aterrizaxe, ou mellor dito, o atraque saiu daquela maneira. Non sabía onde estaba o freo do trasto flotante, nin sabía como apagalo. Unha opción era dar voltas ate que se apagase só, pero non se me ocorreu sequera. A lancha espetouse na area seca, eu acabei enfucinada a babor, a piques de meter a cabeza dentro do caldeiro. Agardei un momento a ver se o motor paraba, pero como non o fixo e non podía ca dor de cabeza que me provocaba o aleteo intermitente da hélice baixei como puiden, recompúxenme e botei a andar sen máis.

Aquel pobo tiña un aspecto un tanto máis refinado que o outro, non ulía a pescado á beira do mar e o balaustre do paseo marítimo era máis sofisticado. Non había tascas, había unhas cafeterías que arrecendían a sabores exóticos, con camareiros ben vestidos e xente refinada. Nas tendas non é que houbera roupa máis bonita que no outro pobo, é que era doutra maneira.

¿Así que viñeches a nado? – dixo Froilán na miña orella.

Mireino sorprendida, porque non contaba con el, porque levaba un traxe moi xeitoso e porque o moi cabrón estaba alí, e se estaba alí non entendía porque non me quixera levar con el e me obrigara a engadir unha liña máis ó meu historial delictivo.

Estás empapada – seguiu – claro que a roupa é mellor traela nunha bolsa impermeable.

Non o dicía con retranca, parecía incluso que o dicía en serio.

¿Pódese saber porque non me quixeches traer se estás aquí de todas maneiras? – preguntei con certa mala hostia.

Porque é máis divertido así – dixo o tío tan ancho.

¿O que é máis divertido así? – preguntei.

Non respondiu, pero puxo cara de satisfación postvinganza.

¿Que fas? – preguntei.

Vou cear cuns amigos – dixo facéndose o interesante – convidaríate, pero tampouco é que me apeteza moito, ademais terás que ir á de Torroal.

Fixo un aceno cara adiante ó mencionar “a de Torroal”.

Pois que che aproveite – dixen finxindo indiferencia.

Finxindo indiferencia e que me daba igual, e que non tiña fame e que non me daba envexa. Claro que me daba envexa, andaba que non vía, todo ulía a rico. Só esperaba que o tal Torroal tivese algo na cazola, e sobre todo, que estivese disposto a compartilo.

Desde onde estaba non se vía o letreiro luminoso, pero seguín o aceno de Froilán ate que unha sombra vermella me devolviu ó bo camiño. O bo camiño non parecía tan bo coma o resto do pobo, as rúas eran estreitas e silenciosas, non había sinais de luxo nin de sofisticación. Parecíase máis ó outro pobo. Si, se despertara alí aseguraría que non me movera do sitio.

A de Torroal era unha taberna, parecida á das sardiñas gratis, quitándolle a beira do mar e a ledicia da xente, e o ulido a comida saborosa. Nunha das mesas había dous vellos mirando un vaso de viño, na barra outro, non tan vello, pero igual de interesado na análise do vaso. Detrás da barra debía estar o tal Torroal. Era menos vello que os outros tres e aínda que non tiña un vaso ó que prestarlle atención tampouco me fixo caso.

Naquel momento entendín que a nota era unha broma, pensei que o aire de satisfacción postvinganza de Froilán non se debía só á molladura e que ía marchar do antro aquel antes de dicir unha palabra clave que resultase ser un instulto no idioma daquela xente e acabase correndo rúa abaixo diante dunha morea de vellos enfurecidos.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

January 19, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 37. Alimentar

Alimentar: dar alimento a un ser vivo. Aliméntase a base de chucherías.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios...

¿Que canto che pago? – rosmei – nada, non teño nin un can.

Daquela vexo complicado que ninguén te poida axudar – respondiu Froilán.

Bueno, intentareino – dixen mentres me erguía.

Mirei ó fronte cara onde me parecera que sinalara a casa de Torroal, ó lonxe distinguíanse uns tellados, debía ser un pobo moi parecido a aquel. A distancia por mar parecía a suficiente para que a miña resistencia física non ma permitise percorrer a nado. Por terra aínda parecía máis lonxe, pero podía ir eu soa sen grandes complicacións. Non me apetecía moito botar outro día enteiro camiñando, pero se era a única solución faríao.

Ía tendo fame e fun cara a pensión. Froilán quedou alí sentado, sen dicir nada. No porto fixeime que había unhas lanchas pequenas atadas a unhas estacas e que tiñan como único e aparente sistema de seguridade unha corda ben anoada. Non me acheguei, non quería despertar sospeitas en caso de que barallara a opción de tomar prestada unha de aquelas embarcacións. No porto non había case xente o que alimentou a ilusión de que era unha boa opción. Sentado aínda na area vin que Froilán me miraba, intuíndo quizáis as miñas intencións. Non me importou, erguíase mentres eu deixaba o porto cara o bar da señora amable. Confiaba en que a conta da miña habitación aínda admitise un par de tapas máis.

Non me fixo falta facer un gran esforzo, ía perdendo a vergoña ou cada vez tiña máis ansia por sobrevivir.

¡Ola! ¿que vai ser? – preguntou a alegre muller.

¿Que tedes hoxe? – dixen coma se levase toda a vida comendo alí.

Peixe espada, e algo de carne – respondiu con modestia.

Non tardou moito en servirme, comín con confianza e unha vez rematei marchei sen dar máis explicacións. Subín á habitación e desde a fiestra estudiei a estratexia. A verdade é que me sentía bastante máis cómoda pensando por min mesma o plan a seguir. No roupeiro había uns pantalóns ideais para a ocasións. Negros. Nunca tivera uns pantalóns negros. Non o puiden evitar, probeinos e a verdade é que me sentaban moi ben. O tema do calzado era máis complicado, quedaban divinos, pero non sei como se enfrontarían á auga, non parecían ter moita resistencia. Pensando na resistencia, ¿existiría realmente?

Non, seguro que non – dixen en alto.

¿E se a resposta era esa? ¿A que tiña que ir eu á casa de Torroal? Despois do momento de desorientación da chegada estaba comezando a sentirme coma na cidade, comezando a cuestionar as cousas por min mesma. En verdade non sabía que me esperaba do outro lado do estreito, nin se me interesaba ou estaba sendo vítima dunha broma; pero ía averigualo.

Diante da fiestra memoricei a liña que tiña que seguir para non perderme na inmensidade do océano. Había un cartel luminoso vermello e azul en dereito da pensión, ese sería o meu faro.

Será mellor que o faga de noite – pensei.

Estaba afeita a traballar de noite, non tiña moito sentido da orientación, pero se o cartel non se apagaba ben o podía seguir. A seguinte cuestión era se tomar prestada unha lancha de remos ou unha de motor, non tiña nin idea do que podían pesar aqueles remos, pero polo brazo que tiñan os que as manexaban non daba o tipo.

Non pasaban das catro cando botei a andar, si, quería esperar á noite; pero non dei aguantado. Tratei de durmir a siesta, pero non pegaba ollo. Tratei de pensar nas rapazas, pero púxenme máis nerviosa aínda. E cando comecei a sentir necesidade de comer algo doce souben que tiña que marchar. Tratei de ser natural, de non dar a entender que ía roubar unha lancha, que non ía pagar a conta da pensión, que estaba abusando da confianza de aquela boa xente. Tampouco tiña remorsos.

Baixei ó peirao, mirei cal das lanchas tiña un motor máis xeitoso, daqueles que vira arrancar tirando dunha corda. O adival que as mantiña na beira era máis resistente do que parecía ó lonxe aínda que o nó non representaba o obstáculo que parecía na distancia. O nó era firme e complexo, pero a súa única función era manter unha asa que se quitaba con facilidade da estaca.

A lancha que elixín era unha pintada de azul e branco, que tiña nun dos lados uns números cunha letra e do outro un nome de muller “Irena”. Tiña un remo pequeno pegado en cadanseu lateral, un caldeiro e unha cunca de zinc recuberta de porcelana. A hélice do motor non tocaba a auga. Ó mellor baixaba ó encender, ó mellor había pouco fondo. Respirei fondo, saquei a corda, recollina e metina dentro da lancha. Tratei de entrar na lancha sen mollarme e conseguino. Conseguín subir á lancha, pero a cousa non se movía. Baixei, empurrei a lancha ate que flotou, e volvín subir.

Igual debín ter a precaución de quitar os zapatos e remangar o pantalón antes de mollarme – razoei.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

January 19, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 36. Zuna

Zuna: desexo repentino e pasaxeiro dunha cousa. Vaia zuna tes de quereres ir á praia ¿non ves o que venta?

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios...

Son moitas letras, teño que buscar algo co que escribir – seguín pensando en alto.

Erguinme e comecei a dar voltas de redor buscando un sitio no que me poideran prestar un bolígrafo. Un lápiz tamén me valía. De redor do parque había varias tendas, todas elas tiñan unha folla de papel e un algo para escribir, e moita xente de redor. Seguramente non era nada doutro mundo pedir prestado un bolígrafo, pero a min dábame vergoña. Tamén seguía sen un can, cousa que me fixo reflexionar tanto que esquecín que buscaba algo co que escribir e comecei a mirar se había letreiros de “búscase xente para traballar”. Saín do marco do parque e botei cara o porto. O pé da rúa había un barco escorado contra unha casa e cunha porta no casco, aquela debía ser a rúa do barco, deducín.

Non atopei ningún letreiro que me poidese axudar, aínda que evitei chegar á taberna da noite anterior, tiña medo de que o camareiro me mandase a paseo por tomalo pola oficina de información. De calquera xeito non lembraba ver ningún aviso de que precisasen xente.

Dei volta cara atrás polo paseo marítimo e baixei cara a praia. Sentei na area e mirei a auga ir e vir. O mar que tanto me atraía. Derrotada. Co dedo debuxei un sol radiante, unha nube e unha casa, como facía de pequena. Sentada na area vin que podía escribir, que xa non me facía falta o bolígrafo nin o traballo.

ESTANSE0ACHEGANDO1

CRUZA0O0ESTREITO0E

0VAI0A0CASA0DE0TOR

ROAL1O0CONTRASINAL

0E21ÑAÑARAS1SASTIP

EN0TALI

“Estanse achegando cruza o estreito e vai a casa de torroal o contrasinal e ñañaras sastipen tali”. Máis ou menos téñoo, non o entendo moi ben, pero téñoo.

Claro que non sabía quen se estaba achegando nin o que significaban as últimas palabras da nota, os números eran signos de puntuación e o subliñado debían ser os tildes.

¿Que fas? ¡Borra iso! – dixo Froilán eléctrico, borrando cos pés o que acababa de escribir.

Tranquilo, non creo que sexa para tanto – rosmei mirándoo indiferente.

Froilán mirou ó paseo, seguiu a liña do valado e ó ver que non había ninguén tranquilizouse; deixou a maleta que debía pesar un quintal na area e miroume coma un director de colexio enfadado.

Non será para tanto se tiveches sorte e non te viu ninguén – rifou.

Froilán era un tipo alto, con pinta de obreiro de anuncio de bebida refrescante sen calorías e cara de malo. De malo non, de enfadado, si, era desas persoas ás que unhas cellas nos condeaban a terlles medo.

Se cho deixaron na túa habitación nunha nota dentro dun sobre será por algo – seguiu.

Visto desde abaixo era divertido.

Pero se non o viu ninguén – dixen restándolle importancia.

Porque non lle cadrou, eu vino – insistiu.

¿Ai si? ¿e que significa? – preguntei.

Significa que tes que ir á de Torroal canto antes, que se están achegando, daslles o contrasinal e xa che dirán eles – explicou mentres sentaba ó meu carón.

¿Ti sabes como chegar? – preguntei.

Claro – confirmou.

¿Lévasme? – pedín.

Non respondiu.

¿O goberno amarelo ven ata aquí? – volvín preguntar.

Claro, claro que ven ata aquí, ¿ou que pensas? Se viñeches da man dun deles – dixo con malicia.

E se non tivera aquel soño con Damián rebatiría os seus argumentos, pero non me tiña a pinta de anxo que lle vira na cidade.

Se me quixera matar faríao antes, ¿para que ía molestarse en vir andando ata aquí? – razoei.

Admito que iso tamén me despistou, ó mellor éslle útil á súa facción... ou fócheslle – soltou con veleno de víbora.

¿E que é iso de Sastipén Talí? – preguntei para non responder - ¿Lévasme?

Que zuna che entrou con que te leve – rosmou - ¿canto me pagas?

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

January 19, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 35. Quintal

Quintal: medida de peso que equivale, segundo as zonas, a unha cantidade que vai dos 50 ós 60 quilos. Mercou un quintal de patacas na feira de Paiosaco.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios...

Ó abrir a porta notou algo raro, igual que a noite anterior, soubo que había alguén na casa antes de que a criada lle dixese que o esperaban no salón. O que non escoitou foi á nena rebulir pola casa adiante.

¿E Beda? – preguntoulle á criada.

Leveina ó seu cuarto, é que esta xente... – respondiu a criada facendo un aceno despectivo cara o salón.

León entendiullo ben, era o xesto que facían cando se cruzaban con alguén coma nós. Armouse de valor e abriu a porta, a habitación estaba a escuras, as cortinas medio pechadas e unhas sombras de pé a carón da mesiña de centro. El prendiu a luz.

Apague a luz – ordeoulle unha voz, non metálica, pero que se lle parecía bastante.

Desculpe, pero esta é a miña casa e eu quero ver con quen falo – dixo con seguridade por primeira vez na súa vida.

Daquela peche as cortinas e prenda só esta – dixo a figura siniestra sinalando á lampara de lectura.

Eran dous homes grandes, vestidos de escuro, con cara de pouca saúde e xesto rigoroso. León fixo o que lle mandaron. Apagou a luz, prendiu a lámpara e pechou as cortinas. Ó dar a volta e velos de costas figurouselle que igual non eran os do teléfono senón do goberno, tiñan un porte militar que lle lembraba ós altos cargos da garda amarela. Decidiu non dicir nin un “si” de máis.

¿En que lles podo axudar? – preguntou con voz dubitativa.

A pregunta é ¿en que o podemos axudar nós? – dixo o home da voz que se parecía á do teléfono.

¿Pero quen son vostedes? – preguntou máis asustado aínda.

Nós non damos explicacións, vostede contactou con nós, saberá a que aterse, imaxino – respondiu o outro home cunha voz máis amable.

Máis amable pero igual de rigorosa. León seguía temendo que fora unha trampa.

Non sei de que me falan – dixo.

Os homes miráronse entre si, entenderon a postura de León, sabían que todas precaucións eran poucas tanto por parte de León coma pola súa parte.

Repítolle que foi vostede o que contactou con nós – dixo o da voz que se parecía á do teléfono.

Non, eu non – dixo León.

Mire, as cousas están así – dixo o da voz un pouco máis amable – vostede non contactou con nós e nós non somos ninguén; así que se vostede non precisa a nosa axuda marchamos e listo.

León quedou paralizado. Non sabía que facer, viuse diante dunha ponte colgante feita de táboas atadas con cordas a piques de romper; non sabía se botar a correr para acabar antes ou ir a modo para que tardase máis en romper.

Andando – dixo o da voz severa.

Non, agarden – suplicou León.

Ía facer algo que vira facer nalgunha das negociacións da súa muller.

Imos supoñer que eu fixen unha chamada, que non a fixen – comezou a expoñer – e supoñamos tamén que vostedes veñen porque eu os chamei, que non ten porque ser así. Nese caso o que eu querería, que é un supoñer, pero querería que miña muller volva, ou volver eu con ela, hipoteticamente.

Os homes volveron mirarse entre si.

Hainos que aguantar – dixo o da voz severa – ben, supoñendo que iso fose así, igual nós lle poderíamos axudar, se vostede está disposto a arriscar máis do que o está facendo, hipoteticamente, claro.

¿Arriscarme? ¿A que? ¿E se me pillan? ¿E se...? – preguntaba León sen descanso.

Mira meu, para pescar hai que mollar o cú – dixo o da voz máis amable.

A León valiulle a resposta, era unha linguaxe que nunca empregarían os da garda amarela, nin os de incógnito, nin os altos cargos, nin sequera os máis arrastrados do goberno.

Está ben – dixo León – que teño que facer.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

January 19, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 34. Vadiar

Vadiar: levar unha vida ociosa, sen traballar. Xa non son unha nena para andar por aí vadiando aínda que se me da moi ben.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios...

Erguiuse do sillón e buscou no escritorio un papel sobre o que pegar a tarxeta. Sentou de novo, untouno ca cola que lle trouxera a criada e deixou caer os anacos que puido recuperar do lixo. Só botou en falta o anaco dun número, podía ser un cero, un tres, un seis ou un oito. Marcou con calma o número as catro veces que lle requería a falta do anaco. Das catro errou. Volviu o escritorio por outro papel e un bolígrafo, escribiu os dez números nunha carreira.

¡Tamén pode ser un cinco! – berrou coma se acabase de descubrir a pólvora.

Marcou co cinco e tampouco respondiu ninguén. Mirou o papel tratando de descubrir onde estaba o erro, se faltaba algún anaco ou se pegara mal os anacos. Parecía que sentaba, parecía que pegara o quebracabezas tal como debía, parecía que o fixera ben.

Pensou que igual tardara moito, quizáis aquelas redes clandestinas só podían estar ó pé do teléfono en determinado momento, non terían liña habitualmente por evitar que os rastrexasen.

Quen sabe – dixo en voz alta.

E a derrota tentouno co sono e durmiu apoiado nunha das orellas do sofá. Despertárono as mans pequenas e frías da súa filla, vadiara todo o día sen saber en que se lle foran as horas e só se percatou do tempo que pasara ó ver a noite na fiestra e á nena co pixama posto. Levouna á cama e asegurouse de que pechaba os ollos antes de deixala soa.

El non durmiu, volviu para o sofá e chamou de novo ó número co cinco. Non lle respondiu ninguén. Colguou. Tratou de durmir de novo. Tratou de coller azos para retomar a súa vida cotián, para volver ó traballo. Pechou os ollos e non facía máis que vírselle á cabeza a última vez que falou ca súa muller.

Erguiuse e foi á cociña a escuras, non quería despertar a Beda. Cruzando o vestíbulo sentiu algo raro, unha presencia, un alguén a maiores. Ó abrir o frigorífico pareciulle ver unha silueta reflexada no cristal da fiestra, unha silueta que non era a súa. Dou a volta tan axiña como puido pero non viu nada e sentiu que o medo se estaba apoderando unha vez máis del. Prendiu a luz. Pensou que igual era a serventa que esquecera algo, ou que entraba polas noites para sisarlle da neveira. Pensou que igual entraran roubar, non necesariamente a serventa. Pensou en correr cara o salón, ou cara a entrada para chamar por teléfono.

Con todas as luces encendidas sentiuse ridículo. Non había nada fóra do normal; o silencio era sepulcral pero o terror esfumárase. Descolgou o teléfono para asegurarse de que tiña liña. Tiña. Respirou con alivio e, aínda que un bo pai iría comprobar que a súa filla estaba a salvo, el volviu ó sofá para tratar de durmir. Pensou en volver marcar antes de pechar os ollos, pero apagou a lámpara sen facelo.

Ó día seguinte a criada entrou no salón e, ó velo aínda no mesmo sitio, pensou que non se movera desde que marchara o día anterior. Foi ver a nena, pensando atopala entre os xoguetes vestida ca mesma roupa, sen cear. Por sorte a nena durmía placidamente, vestida co pixama de lazos rosa e con cara de felicidade. O cuarto estaba ordenado, tal como o deixara ela, subiu a persiana e abriu a fiestra. Recolliu a roupa da nena que estaba tirada ó pé da cama e baixouna ó cuarto da lavadora.

Beda, érguete, vamos... – díxolle a criada con voz doce.

A nena erguiuse sen rechistar, colliu da man á criada e foron para o cuarto de baño. O ruído da auga despertou a León. Ó primeiro pensou que chovía e acurrucouse. A dor no xeonllo dunha mala postura fíxolle dar a volta e caiu no chan. Abriu os ollos e viu o sol que se coaba entre as cortinas. Daquela decatouse de que non chovía, era de día e alguén estaba na casa. Erguiuse rapidamente e saiu ó vestíbulo, escoitou o ruído, viña de arriba. Corriu polas escaleiras temendo que algo lle pasara a súa filla. Abriu sen chamar sorprendendo á criada e recibindo un sorriso feliz da nena. Respirou aliviado. Foi ó seu cuarto e, sen ánimo, preparou a roupa do día, duchouse e baixou almorzar.

Na mesa mirou tranquilo a Beda como comía as galletas sen preocupación, esquecendo que súa nai acababa de morrer; León sentiu unha mezcla de odio e envexa cara a pequena. A nena sentía a morte da súa nai, por suposto. Non o sabía expresar; pero unha persoa cun pouco de axilidade ben o podía ver na tristura dos seus ollos. O seu pai non, estaba obsesionado ca súa propia traxedia e só vía nos demais a felicidade que el perdera.

No traballo a xente tivo o detalle de non facer un espectáculo de pésames e sentires, máis que nada porque non o sentían nin lles apetecía darlle o pésame ó encargado. Aquel encargado que lles organizaba turnos imposibles e horas de traballo excesivas. León non os organizaba en realidade, organizábaos a empresa, el transmitíao con tanta enerxía que mesmo parecía que levaba comisión. Tampouco tiña León demasiado interese nas normas da empresa, só quería estar á altura da muller.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

January 19, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 33. Xabre

Xabre: fenda que se realiza en certos obxectos para inserir nela algunha peza destes, como a que se practica na madira dos zocos para cravar nela a pel, a que levan os bocois preto dos bordos para asentar as táboas das tampas. A cuba ten unha perda por xunta o xabre.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios...

¿Pódenme axudar? – preguntou León.

Xa veremos – respondiu a voz – mantemos o contacto.

León colgou ó escoitar o son de liña libre. Non lle gustou ter tratos cunha voz descoñecida, nin andar xogando a andar por fóra do goberno amarelo; aínda sabendo que eles mataran á súa muller sentíase agradecido de seguir mantendo a súa vida. Sen erguerse do sillón volviu marcar, chamou ó traballo para dicir que non iría traballar. Non dou máis explicacións, non era o correcto pero precisaba tempo para labrar un xabre no que asentar a súa felicidade. Sabía que en minutos habería unha chamada de volta que lle pediría explicacións, chamada que non pensaba responder.

O teléfono soou insistentemente durante quince minutos ate que chegou a criada de facer os recados e o descolgou sen preguntar.

¿Si? – dixo a criada.

¿Quen é vostede? – preguntou a voz metálica.

Desculpe ¿que quere? – dixo a criada a berros.

¿Que pasa? ¿Que berros son eses? – preguntou León saíndo do salón.

Uns que non teñen máis que facer que andar molestando ás familias decentes... – respondiu a criada mentres colgaba o teléfono.

León tratou de disimular a punzada no corazón que lle supoñía, quizáis, acabar de perder a última oportunidade de recuperar a muller volvéndose a meter no salón. Cas cortinas pechadas e na escuridade rezou para que o teléfono volvera soar, e soou.

León ¿que é iso de que non ves traballar? tíñasnos que avisar con máis antelación, hoxe contábamos contigo – rosmoulle o xefe.

León escoitou a bronca con certa distancia, sabía de sobra que nin era imprescindible nin ía pasar nada por non ir traballar, se o apuraban, ningún día. Alonxou o auricular da orella o suficiente para que non lle molestasen os berros pero so o necesario para adiviñar cando tiña que facer un rosmado de sumisión. Non durou moito, rematou cando o xefe cansou de venderlle o favor de darlle un día libre polo falecemento da súa muller, aínda que agora xa non lle poidese facer nada á pobre muller. Colgou.

Acaban de botar este sobre polo buzón da porta, non dei chegado para ven quen foi – dixo a criada con voz de que non apurara porque non lle tiña máis interese.

Deixoullo enriba da mesiña de centro e marchou deixando a porta aberta, cousa que molestou sobremaneira a León; a muller entrara sen chamar e deixaba a porta aberta, pensaba, a paraonia dicíalle que quería saber. Erguiuse, colliu a carta primeiro e con ela na man foi cara a porta, abriuna pensando en descubrir á criada detrás. Non estaba, a muller non tiña nin o máis mínimo interese en saber da vida do seu xefe, nin en cartas sen remitente, nin en chamadas de chiste. Pechou a porta e abriu a carta. Dentro había unha tarxeta parecida á que lle dera o gardacostas na casa da secretaria da súa muller. Ó primeiro pensou que era a mesma, non memorizara o número e os teléfonos parecíanse todos. Rompiuna en anacos e tirouna na papeleira, despois colliu a chaqueta para darlla á criada para que a levase ó tinte. Ó collela, a tarxeta que lle dera o garda caiu ó chan. Mirouna sen moito entusiasmo.

¿Onde está o fiso? – preguntaba nervioso mentres se movía sen lóxica por toda a casa buscando con desesperación unha cinta de pegar que lle permitise recompoñer a tarxeta destruída.

De súpeto deixou a busca e volviu ó salón, baleirou o contido da papeleira enriba da mesiña de centro, mezclando os anacos que antes estaban por enriba facilmente recoñecibles co lixo do día anterior que a criada aínda non recollera. Estirou a mezcla nervioso buscando anacos brancos que cadrasen.

O fiso ¿aparece ou que? – berrou.

A criada non lle respondiu, andaba pola cociña poñendo as cousas no frigorífico antes de que se perdesen; de todos os xeitos non pensaba que un home feito e dereito precisase da súa axuda para semellante tarefa.

- ¡O fiso! – ordeou.

Desta vez si que lle fixo caso, era a primeira vez des que traballaba naquela casa que lle escoitara pedir algo con tal interese que ate parecía real.

Non hai fiso, atopei isto entre as cousas da nena – dixo dándolle un bote de cola branca – non sei se lle vale.

León colliuno sen mirala; a ela estrañoulle a ansia por remexer no lixo, e botou contas do caras que lle saían no seu traballo os caprichos dos xefes.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)