Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 158

October 15, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 158. Molete

Molete: peza de pan máis ben grande e con moito miolo. Trouxen dous moletes de Suso de Paiosaco contando que sobrase e non quedaron nin as migallas.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

No resto de departamentos non vimos gran diferencia, grandes instalacións con pouco persoal que nos deixou revisar o que a nosa curiosidade alcanzou e que respondiu o que a súa ignorancia lles permitiu.

 

Froilán calculaba de cabeza a extensión da área completa do que eu denominaba a “fábrica” mentres lle botaba a man a un molete no autoservicio baldeiro.

 

-   Isto non pode ser só unha fábrica. A fábrica orixinal debe ser o edificio que está máis preto da cidade, ten unha estructura distinta a estes, é máis pequeno e, ademais, está máis preto da cidade – razoaba.

 

-   Si, iso xa o dixeches – sen facerlle demasiado caso - ¿Sabes o que me preocupa a min? Que vimos todo o que había que ver e estamos nas mesmas.

 

-   Muller, algo máis sabemos; eu creo que ocuparon o pobo do lado, esta extensión non podía estar dentro dos límites da cidade, eu creo que é moito máis grande que a cidade, tería que miralo nun mapa – el seguía ó seu.

 

-   As lonxas – eu seguía ó meu.

 

-   Si, as lonxas tamén – seguía buscando o sitio no mapa - ¿que lle pasa ás lonxas?

 

-   Non había camións – respondín.

 

-   Pois se estás pensando en facer garda ata que apareza algún vaino sacando da cabeza – devoraba o pan – conforma co que nos ensinan, parece obvio que non imos chegar ó importante; aínda que por outra parte igual é interesante... ¿que che parece se en lugar de volver ó cuarto quedamos agachados polos campos?

 

Dicíao sen interese, coma se acabar co molete fose máis importante  que averiguar o que realmente fóramos averiguar.

 

-      ¿Tanta fame tes? Non hai cinco horas que comeches – rosmei.

 

-      Está moi bo – dixo.

 

-      Seguro que o envelenaron – díxenlle a ver se paraba.

 

-      Da igual, está moi bo – dixo ca boca chea.

 

De verdade que lle dou igual, non se erguiu da mesa ate que non quedou migalla, no sentido literal, arrepañou todos e cada un dos pequenos restos deixando na mesa as pegadas húmidas do seu índice ansioso. Saímos sen preocupacións, non volvéramos ver a garda vermella des que chegáramos, ninguén nos puxera impedimento. Froilán, porén, parecía agardar un ataque, non con medo, senón con esperanza. Miraba desde a distancia os altos muros que definían as instalacións. Eu miraba os cultivos extensos ante nós.

 

-      Non vaias tan lonxe – detívome Froilán – pouco imos ver desde aló. ¿Lembras onde estaba o almacén?

 

Certo que o obxectivo era ver se entraban camións e de onde viñan, cara onde ían, que transportaban. No departamento de Ventas ensinárannos unhas cifras marabillosas de ventas, pero non souberan dicirnos a onde ía a mercancía. O de loxística fora un pesadelo, ensináronnos as lonxas, os quilómetros de lonxas; os carrís polos que circulaban os pequenos vagóns transportadores, os quilómetros de carrís; pero a partir de aí ninguén sabía nada.

 

-      Por aquí – tirei del cara onde me parecía que podía estar o almacén, aínda que non estaba segura.

 

Non estaba segura pero acertei, desde a humidade do resío e desde a escuridade da noite vimos os primeiros camións chegar ó almacén. En silencio. Os conductores metían os camións marcha atrás na lonxa atravesando unha película escura que non deixaba ver o interior, a cabina quedaba fóra e baixaban fumar a un lateral da nave.

 

-      ¿Ves a matrícula? – preguntoume Froilán.

 

Mireino mal. O exterior da nave estaba iluminado, pero a distancia era considerable.

 

-      Temos que achegarnos, vendo a matrícula podemos saber de onde veñen – razoaba.

 

Achegámonos con coidado.

 

-      Un, dous, tres... cinco de fóra, os outros son de aquí – explicaba Froilán.

 

-      ¿Cal che gusta máis? – pregunteille.

 

-      ¿Queres roubar un camión? – preguntou de volta.

 

-      Eu pensaba só en ir de polizóns nun deles, parece a única maneira de saber o destino da mercancía – dixen.

 

Mirou ós camións como valorándoos, como tratando de elixir o mellor para averiguar a máxima información posible.

 

-      Mira – dixo tirando de min – alí hai máis.

 

Andivemos bordeando as naves e si, efectivamente, había máis, había unha extensión de cabinas de camións afundidas noutra extensión de edificios cunha pequena reunión de fumadores ó carón de cada un deles.

 

-      Nunca imos saber o que pasa aquí – lamentei.

 

-      Mira, aquel – emocionouse en baixo sinalando a un camión azul metalizado – ten a cabina máis ancha e un pouco máis alta, nalgunhas cabinas hai un pequeno sitio para durmir detrás dos asientos, aquel parece un deses. ¡Vamos!

 

Camiñamos a modo, tratando de evitar as luces que podían delatarnos, era imposible fixarse nas cámaras, só desexar que non se decatasen da nosa presencia ou que non lle desen importancia. A porta do camión estaba aberta, e tal como dixera Froilán, había unha especie de estante detrás dos asientos cunha manta e unha colchoneta. Encaixámonos como puidemos e agardamos.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 157

October 1, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 157. Logreiro

Logreiro: que fai préstamos cun xuro excesivamente alto e, xeralmente, ilegal. Por extensión, que se aproveita doutras persoas economicamente ou de calquera outra forma. Sentía a solución moi lonxe porque vía que só os logreiros recibían apoio.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      ¿E como o queren facer? – tremáballe a voz ó home.

 

-      Vostedes vaian contándonos o que fan e como o fan, despois xa veremos – esixín con voz de xefa logreira.

 

Non lle fixo falta máis explicación, nin realizou outra comprobación, tan só botou unha ollada de corroboración á xente que entrara detrás del e comezou a contartos ate o máis mínimo detalle o que facían na, ata daquela, misteriosa fábrica.

 

“Como xa saben, esta ala adícase á investigación no campo alimentario, fundamentalmente referida ós cultivos, clima, tempo de maduración, etc. Desde esta unidade – dixo o home achegándose ás máquinas que estaban no extremo da sala – contrólanse os campos, a temperatura ambiente, a luz, a humidade, as pragas... Nesta de aquí – a que estaba ó carón – contrólase o produto, o medre, a maduración...”

 

E así foi describindo as funcións de cada un dos bloques de máquinas que decoraban as paredes da sala de control e eu plantexábame se facer preguntas poría demasiado en evidencia que non tiña nin idea e tiraría por terra a tapadeira da inspección.

 

-      ¿Que tipo de cultivos? – preguntou Froilán sen complexos.

 

-      De todo tipo, según demande o mercado, os autóctonos facémolos nos campos, no exterior, quero dicir; os foráneos, cultivámolos no interior ate que conseguimos que a especie sobreviva – explicou o home.

 

-      ¿No laboratorio? – insistiu Froilán.

 

-      Si, claro – respondiu o home – despois, xa se comeza o seu cultivo no exterior.

 

-      ¿E que tal responde o mercado? – preguntei.

 

-      Non temos datos, iso terano que consultar no departamento económico – dixo o home.

 

-      Bueno, se estamos aquí será porque funciona ben – dixo a rapaza das gafas.

 

-      Si, claro – confirmou o home avergoñado por dubidar do sistema.

 

-      Non se preocupe, co departamento económico xa nos reuniremos máis tarde – soltei para restar tensión - ¿Desde cando traballa vostede aquí?

 

-      ¿Eu? – púxose nervioso – hai uns trinta anos, non sei, máis ou menos, non sei, comecei cando tiña vinte anos, os meus pais traballaban aquí...

 

-      ¿Que estudios cursou antes de entrar? – seguín co interrogatorio.

 

-      ¿Estudios? – case sofrendo un ataque de pánico - ¿como estudios? Fun aprendendo aquí, coma o resto.

 

-      Ben – zanxei, con ton de que iso era o que quería escoitar – revisemos o resto das instalacións.

 

O home sorriu aliviado, tanto que non dubidou un segundo en abrirnos toda canta porta atopou polo camiño. Polo que se deducía das vagas explicacións do home en bata branca, aquelas instalacións albergaban ó persoal que cultivaba os alimentos que abastecían a cidade, e con bastante probabilidade as exportacións, porque era imposible que obtivesen beneficios abondo da cidade para manter semellante despregue. Era interesante que as persoas con bata branca practicamente non abandoaban o recinto, nin parecían sequera botar de menos o exterior. Non parecían sentir, quizáis a xente máis nova, quen sabe, fóra non había moito máis, seguramente aínda menos.

 

Entrando na sala de control parecérame moita xente en bata branca, paseando polas instalacións, porén, era pouca. Á luz dos días os terreos cultivados eran inmensos e perdíanse no horizonte, a maquinaria era pesada; os laboratorios mantiñan a proporción, salas inmensas, algunhas con terreos e cultivos dentro con todo o que iso conlevaba en maquinaria, iluminación e espazo.

 

-      ¿Non hai máis persoal? – preguntei.

 

-      Non – dixo o home, desorientado de novo – nós, a doutora, o bedel...

 

-      Bueno, Íñigo... – medio riu entre dentes a rapaza das gafas.

 

-      Íñigo é o bedel – aclarou o home – leva moitos anos na fábrica, non ten unha tarefa específica, pero é importante para o desenvolvemento da actividade.

 

A rapaza volviu facer o xesto de risa entrecortada. O home non lle dou importancia.

 

-      ¿O resto do traballo faise de maneira mecánica? – preguntei.

 

-      Si, é un traballo bastante rutinario – dixo o home.

 

-      Non, referíame a se o desenvolven as máquinas – aclarei.

 

-      Claro, desde a sala de control como lles expliquei antes – púxose en plan profesor enfadado.

 

Froilán riu.

 

-      ¿A comida e a limpeza tamén? – subín o ton porque me pareciu mal que rira de min por meter a pata.

 

-      Si – dixo con timidez.

 

-      Nós non o facemos desde logo – rematou a frase a rapaza con gafas.

 

Curioso, asumían que todo o que non facían de por si o facían as máquinas.

 

-      Está ben, non ten maior importancia, ¿con que departamentos traballan máis directamente? – seguín.

 

Miráronse uns a outros, un barullo de preguntas polo baixo dou paso a un silencio sepulcral. O home que ía a cabeza miroume movendo as cellas nervioso.

 

-      ¡Cos que vos acabamos de ensinar! – enfurruñouse o home.

 

-      Referíase ó envasado, transporte, comercio – anticipouse Froilán.

 

-      Ah, claro, non sei, recibimos informes da consistencia dos produtos e tal, pero non sei, será o de envasado ese que dis...

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 156

September 24, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 156. Imperioso

Imperioso: que non se pode atrasar máis. Sentía unha necesidade imperisosa de velo.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      ¿Ves? Por algo non puxeron carteis, xa nos avisa a muller – díxenlle.

 

-      Estás moi subida ti ¿non? Creo que estás tan empachada de ego pola historia esta de que te recoñeza o sistema que non te decatas do perigo que estamos correndo – rifou un Froilán paternalista.

 

-      Igual é que xa estou afeita e comezo a disfrutar dun pouco de calma – rosmei mentres entraba na sala de control.

 

Froilán pensouno uns segundos, apurou o paso antes de que as portas se pechasen diante del.

 

Na sala de control tampouco había xente. Só silencio. De novo silencio.

 

-      ¿Onde está a xente? – preguntei en alto falando con Froilán.

 

-      ¿Que xente? – preguntou a voz de muller.

 

-      Hostia, a tipa esta outra vez – díxenlle en baixo a Froilán.

 

Froilán contivo a risa.

 

-      O nivel de electricidade estática é moi elevado, pode perxudicar ós seus organismos – dixo a muller.

 

Froilán fixo un esforzo por non rir.

 

-      ¿De que vas? Antes dixéchesme que non era perigoso e que viñese aquí se quería facer comprobacións – ladreille.

 

-      Antes ¿cando? – respondiu a voz de muller.

 

Desespereime, sentín unha necesidade imperiosa de golpear aquela masa electrónica ca única cadeira que había en toda a sala ate que os cables quedasen a vista e tirar deles para desactivar cas miñas propias mans toda aquela merda.

 

Froilán partíase, non dicía nada, pero partíase; nin para min miraba porque non aguantaba ca risa.

 

-      O meu nome é Rita – dixen de mal xenio.

 

-      Rita, ten que abandoar a sala á maior brevidade, o nivel de electricidade estática pode afectar ó seu organismo – repetía a condenada voz.

 

-      ¿Non me digas que non é para matala? – desespereime.

 

Froilán miraba de redor, buscaba algo, achegouse a mesa onde estaba a cadeira, mirou con atención os botóns.

 

-      Creo que é este – dixo en alto mentres lle botaba a man a un pequeno interruptor.

 

Pero tampouco lle fixo falta confirmación, en canto a pequena tecla baixou comezou a soar unha alarma enxordecedora e irritante. De súpeto os pasos e o barullo de xente que botáramos de menos des que nos erguéramos viña cara nós, máis como ameaza que coma idílica melodía de fondo.

 

-      ¿Que fixeches? – abalanceime sobre o escritorio para ver que era aquela tecla malvada.

 

-      Darlle un pouco de vida a isto, era demasiado “fácil” – soltou un Froilán terrorífico.

 

-      ¿Que é esa tecla? ¿Non dicías que non sabías máis que de emisoras e lanchas? ¿Que coño fixeches? – eu, histérica.

 

Froilán non ría, pero tampouco representaba arrepentimento. Achegueime máis para ler o que poñía no letreiro. Non o entendín, estaba escrito no mesmo idioma estranxeiro da outra sala, ou iso me pareciu.

 

-      Ti entendes esta lingua ¿verdade? – pregunteille.

 

O barullo achegábase.

 

-      Si – dixo tan tranquilo.

 

-      ¿Que pon aí? – interroguei.

 

-      Pon “control automático” – respondiu – desactivei o control automático. A maquinaria pode ser sofisticada, pero a programación non o é, cada vez que a máquina atopa unha resposta non rexistrada entra nun bucle. Con este despregue tecnolóxico debería interactuar case coma unha persoa...

 

-      Home, igual dentro duns anos... – xustifiquei.

 

-      As máquinas son modernas, estoucho dicindo eu, o eu do futuro; a programación tamén debería ser – insistía Froilán.

 

-      Seguramente mataron a quen o tiña que programar antes de que rematase, coñecéndoos – deducín.

 

-      Bueno, pois agora imos comprobar que tan vai a túa inmunidade no goberno vermello – rindo claramente.

 

Diante da porta detivose o ruído atronador que resoaba no corredor. Agardei aterrada contendo a respiración a que as portas abrisen, a punto de agarrarme do brazo de Froilán, case querendo agacharme detrás del, case queréndoo de escudo. El notouno, contiña a risa.

 

-      ¿Que fan vostedes aquí? – preguntou un home esixente.

 

Froilán arrimouse a un lado para deixarme soa fronte as respostas.

 

-      Inspeccionando as instalacións – respondiu a miña inseguridade.

 

E así volviu o silencio. A horda de xente con bata branca que seguía ó primeiro home en cruzar a porta calou. Os pasos deixaron de soar e o silencio volviu de novo.

 

-      Ten sentido, por iso desactivaron o control automático – díxolle unha rapaza con gafas ó home esixente.

 

-      Non se nos informou de ningunha inspección – investigaba o home.

 

-      Por suposto que non – dixen.

 

Froilán mirábame vendo unha gata renovar as sete vidas.

 

-      Home, é unha inspección – díxolle a rapaza.

 

-      Claro, claro – claudicou o home.

 

Froilán case me admiraba.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 155

September 17, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 155. Hecatombe

Hecatombe: fig. Esaxeradamente, suceso desastroso, que sae moi mal ou ten graves consecuencias. Foi unha hecatombe, en lugar de aprobarnos o proxecto riron de nós.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      ¿Queres deixar de arrastrarme? Quería mirar o que eran esas máquinas ¿a que ven tanto apuro? – rosmei apurando o paso.

 

-      ¿Querías quedar alí pechada? O máis seguro é que as portas pechen herméticamente, que quedáramos sen aire, sen contar que a a tipa dixese a verdade sobre a electricidade estática, claro – explicaba un Froilán cabreado tirando de min.

 

-      Si, bueno, seica esqueceches que eu abro todas as portas – deixeille claro.

 

Froilán parou en seco. Soltou a miña man.

 

-      Vai – dixo sen ton.

 

-      Pois vou – dando a volta.

 

Froilán quedou prantado no corredor, mirándome avanzar cara a porta da sala das computadoras, predecindo unha hecatombe.

 

-      ¿Ves como abre? – díxenlle, aínda que era obvio, ben se vía.

 

Entrei satisfeita por lle levar a contraria e ter razón, vino desaparecer detrás da porta que se pechaba.

 

-      Benvida Rita – dixo a voz de muller.

 

-      ¿Como que “benvida”? Xa me viches antes – solteille sen reparar en que me chamase polo nome.

 

-      Antes ¿cando? – preguntou a muller.

 

-      ¿Que pasa o nivel de electricidade estática esa afectouche máis a ti do que se supoñía que me ía afectar a min? – rin da muller.

 

-      A min non me afecta a electricidade estática, eu prodúzoa – dixo a muller.

 

Sen que lle prestase atención, lía con coidado os letreiros que antes apuraban ante os nosos ollos aquel idioma estranxeiro.

 

-      A ti si que che afecta, pero non hai perigo – dixo a muller.

 

-      Antes dixeches que era moi perigosa – solteille.

 

-      Antes ¿cando? – volviu preguntar.

 

-      Ai, que carallo – desesperoume a máquina e saín da sala.

 

Sen problema, por suposto; sen averiguar nada das máquinas, por suposto. Froilán agardaba por min do outro lado. Sen expresión.

 

-      ¿Que pasou? – preguntou.

 

-      ¿Que é a electricidade estática? – pregunteille de volta.

 

-      A que deixan os aparatos eléctricos no ambiente – respondiu - ¿por que? ¿douche unha descarga?

 

-      Non ¿que dis? Non me dou nada, pero a tipa esa está mal – díxenlle.

 

-      Díxoche que saíses que te ía frixir – riu Froilán.

 

-      ¡Que non! Que me recoñeciu e todo, o que pasa é que non se lembra de que estiven antes contigo... ou se fai a tonta, a min púxome dos nervios, foille máis efectivo que a ameaza da electricidade estática – razoaba comigo mesma.

 

A Froilán non lle pareciu tan irritante coma a min.

 

-      Daquela non se trata dunha muller, é unha computadora – afirmou – e polo que se ve só te recoñece coma parte do sistema se estás soa. Cando entramos xuntos non te recoñeciu, debiunos tomar por un só ente, analízanos coma un todo, curioso ¿non?

 

Non lle respondín, non tiña moita experiencia en tecnoloxía, a min parecíame curioso todo, desde o comezo ate o final.

 

-      Iso explicaría as súas lagoas de memoria, pero é inconsistente o de que se abran as portas aínda que esteas ti, e co da garda vermella e tal – dixen, por levarlle a contraria máis que nada, porque estaba de non.

 

-      Si, efectivamente non o explica – zanxou - ¿Averiguaches o que querías averiguar dos ordenadores?

 

-      Claro – mentín.

 

-      Claro – notoumo, era obvio.

 

-      ¿Que tal se imos á sala de control, a ver que atopamos alí? – suxerín e ordeei.

 

Froilán accediu e botamos a andar, foinos máis difícil decidir por que corredor botar a andar unha vez tivemos opcións nas dúas mans, e moito máis determinar cal das múltiples portas eran as da sala de control.

 

-      E a min que me sigue parecendo unha boa idea o de poñer indicadores... – bromeaba Froilán.

 

-      Si, sería un detalle pola súa parte – respondín sen lle prestar demasiada atención - ¿e se estiven antes aquí? Noutra viaxe, pero noutra que fixen despois de agora, porque antes lembraríao ¿non?

 

-      Pode ser unha explicación, aínda que nese caso imaxino que serías espabilada dabondo como para deixar as cousas solucionadas para este momento, se non ¿que sentido tería? Imaxino que o deixarías preparado para que nada máis puxeses o pé aquí te levase ó punto onde se solucionan as cousas, ¿que sentido tería que tiveches o poder de programar o sitio este para recoñecerte e guiarte polo bo camiño e se limitase a darche a benvida?

 

-      Igual é que non son tan espabilada – dixen véndolle o sentido ó seu razoamento.

 

-      Esa tamén pode ser unha explicación, pero igual ten máis sentido que o programador fose outra persoa que te coñecese – dixo el.

 

-      Igual de pouco espabilada claro, porque ¿que sentido tería...? – rin.

 

Froilán arqueou a cella.

 

-      Sala de control – dixo a voz de muller abrindo a porta ó pasar por diante.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 154

September 10, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 154. Garlopa

Garlopa: ferramenta de carpintería máis longa que o cepillo e con puño, que serve para labrar ou tornar lisas as superficies de madeira. Pasoulle a garlopa ás táboas cas que ía facer un banco.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Suave coma se unha garlopa lle pasara porriba, así sentía ó novo Froilán. E por moito medo a que a garda vermella volvese que dicía ter quedou durmido antes ca min. Igual era que mo pasara a min, porque por moita despreocupación que aparentase sentía unha certa angustia ó mirar para a porta, durou ate que esquecín o que me preocupaba e quedei durmida.

 

As luces prenderon soas antes do amencer, imaxino que a modo de indirecta para erguernos. Quizais levaban máis tempo acesas do que eu acordei pero dábame a impresión de que non.

 

-      ¿Que hora é? – removíase Froilán.

 

-      Non teño nin idea, debe estar a piques de amencer – trataba de buscar unha fiestra para comprobalo.

 

Debía ser o instinto, el tamén se erguiu buscándoa.

 

-      Isto parece un cárcere – concluíu.

 

-      É unha fábrica, non un hotel – rebatín.

 

-      E nos somos escravos, non turistas – zanxou.

 

E tería razón, mais un ulido apetitoso nubrounos a razón e fíxonos apurar máis do que o fixera a insistente luz branca que nos ameazaba desde o teito. Saímos da habitación sen notar diferencia ca noite anterior, supuxéramos que debería haber actividade, xente correndo dun lado ó outro, barullo, e non, silencio, corredores baleiros e brillantes.

 

-      Creo que o ulido ven de aquí – tirou de min Froilán.

 

Era un comedor grande, cunha área de autoservicio con vitrinas cheas de comida apetecible, ulía a café, a chocolate, a zume de laranxa; e, porén, ninguén.

 

-      ¿Que facemos? – preguntou Froilán.

 

-      Eu morro ca fame ¿intentámolo? – respondín.

 

Respondín referíndome a intentar achegarnos á liña de servizo e coller algo para comer, había de sobra e nós tampouco éramos de tanto comer que botasen de menos a nosa parte. Non o pensei máis, Froilán tratou de resistir un pouco pero xa tiña a bandexa na man cando eu me abalanzaba sobre os bolos de leite. E non pasou nada. Nin pasou nada cando rematamos e deixamos os restos na papeleira e os pratos no fregadeiro. Tan só silencio e unha luz potente que nos seguía ó longo do corredor baleiro.

 

-      Isto é un laberinto, deberían poñer sinais indicando polo menos a saída – miraba de redor Froilán.

 

-      Creo que este é un corredor distinto, aquí non hai portas – dixen.

 

-      Xa, o que non vexo tan claro é cara onde imos – rosmou.

 

Íamos cara adiante, tampouco tiñamos máis traballo que facer. As instalacións debían ser inmensas, andivemos máis de cen metros ó longo, torcemos e andivemos outro tanto, superada a segunda curva vimos un cambio de textura.

 

-      ¿Seguimos? – preguntou Froilán.

 

-      Si – case ordeei – bueno, eu si.

 

A cella de Froilán díxome que igual me debería cortar un pouco, pero non lle fixen caso. Seguín cara adiante, el tamén.

 

-      Case da medo averiguar o que é isto – dixo.

 

-      O que queiras, pero iso non nos vai deter ¿non? – arqueei eu a cella que tamén sabía.

 

Froilán sorriu.

 

A porta que nos esperaba ó remate do corredor abriuse nada máis nos aproximamos.

 

-      Temos que darlle voltas a iso de que a programación deste sitio te recoñeza – dixo no meu oído Froilán.

 

-      Si, pero noutro momento – reubiqueino, estábamos cruzando unha porta cara o descoñecido, non era aquel o momento oportuno.

 

Tampouco había moito. Unha sala de máquinas, ou iso parecía, a estancia estaba baldeira, pero nas paredes había centos de miles de luces que escintilaban en diferentes cores. E silencio, tamén había silencio.

 

-      ¿Ti entendes disto? – pregunteille a Froilán.

 

-      Non, a verdade; se me quitas das emisoras e os motores fora borda... – dixo medio rindo de min por semellante pregunta.

 

Avanzamos tratando de ler nalgunha etiqueta escrita en estranxeiro o significado daquela tecnoloxía.

 

-      Bo día – dixo unha voz de muller.

 

-      Bo día – respondemos dando voltas para localizala.

 

-      O nivel de electricidade estática da sala non é óptimo para o seus organismos, deberían saír á maior brevidade – dixo a voz de muller.

 

-      Tiñamos que comprobar uns datos – dixen – pero non localizamos a máquina...

 

-      Veñan á oficina de control, desde aquí poden realizar as comprobacións que desexen – dixo a muller.

 

-      Está ben – dixo Froilán tirando de min.

 

-      Non, nós queremos ver as máquinas... – resistíame aínda sen ter nin idea de para que valían aqueles trastes.

 

-      Fagan o favor de abandoar a sala, as portas pecharanse automáticamente en vinte segundos, é pola súa seguridade – ameazaba a voz.

 

-      ¡Está ben! – berrou Froilán arrastrándome.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 153

August 6, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 153. Fatalidade

Fatalidade: forza que determina os acontecementos, particularmente no sentido da desgracia. A fatalidade quixo que se atopasen con cadanseu amante no mesmo hotel.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Quixo a fatalidade que unha explosión na fábrica lle aforrase o traballo, caeron dun plumazo, a cuñada do seu ex-xefe, o seu ex-xefe, o xefe do seu ex-xefe e, cun pouco de axuda do segundo líder, o primeiro líder do goberno amarelo. Porén, a alegría non foi máxima, o seu pai foi unha das víctimas inexistentes e nin a súa fría ambición foi capaz de pasalo por alto. Tampouco se pode dicir que o ascenso mercara o silencio, o silencio era inevitable, salvo que quixeran acompañar a Íñigo, claro. O ascenso merecíao, pensaba ela. Merecíao polo traballo, merecíao pola pena, merecíao pola pena da súa nai.

 

-      ¿Sabes que che estou facendo un favor dándoche este posto? – vendía o antigo segundo líder.

 

-      Si – mentía Adina.

 

-      Pois espero que mo devolvas cando a situación o requira – esixía o novo líder do goberno amarelo.

 

-      Por suposto – mentía Adina.

 

Adina facía, coma sempre, os seus cálculos, ó mínimo sinal de debilidade daríalle as voltas da morte do seu pai; non estaba convencida, sequera, de que a explosión fose accidental.

 

-      Como ves, aquí os erros asúmense – vendía a súa xestión o novo líder – procura non cometer ningún.

 

Pouco lle importaban a ela os discursos; agora de xefa, ía cometer os erros que considerase oportunos e procuraría ocultalos nas cadeas de mando dos seus enimigos, aqueles que mentalmente aniquilaba de costureira.

 

-      Asignámoche unha casa, pensamos na da túa xefa, ó final era muller coma ti, teredes gustos parecidos – ata aí chegaba a súa simpleza.

 

-      Moitas gracias – mentía Adina.

 

Horrorizábase pensando en sentar nun sofá e ver aquela figura xigantesca ameazando con baleirarlle un cántaro de auga enriba da cabeza.

 

-      Ímosche asignar tamén, unha axudante; secretaria chamábanlle os outros – trataba de mostrarse como máis considerado o novo líder.

 

-      Perfecto – mentía Adina.

 

Non estaba segura de poder confiar en alguén, e menos en alguén que viñese da man de semellante depredador. Lembrábase a si mesma facendo plans para desfacerse dos seus xefes, e non vía a necesidade de correr o risco, ela era bastante autosuficiente.

 

-      Terás a túa disposición un coche, un escolta e, ben, calquera outra que consideres terás que detraela do teu presuposto – explicaba o novo líder.

 

-      Seguro que non me fai falta máis – xogaba á humildade Adina.

 

O novo líder mirouna sabendo que, ó mellor, daquela era así; pero nuns meses, igual en menos, todo sería pouco. Adina tamén o sabía, víraos medrar, sabía a que conducía o lecer; pero ela tiña un plan B, lembraba a foto da cuñadísima, aquel luxo esaxerado; lembraba o rapaz do supermercado; preguntábase se sabería manexarse dabondo para acceder a un de aqueles mercados nos que se atopaban antigüidades fóra.

 

-      Señora, desculpe, eu non teño nin idea do que me fala – falaba un León confuso sen erguer a cabeza.

 

-      ¿Non es ti o encargado da mercancía? – poñíase esixente unha Adina que medraba por segundos.

 

-      Si, señora; pero da que entra na lonxa, de antigüidades non lle sei – León miraba de redor buscando ó superior para desembarazarse de aquela moza insistente que sabía poderosa – igual o meu xefe...

 

-      Nin se che ocorra comentar isto con ninguén – ameazou Adina – Sabes o que che pode pasar se me contrarías ¿non?

 

-      Si, señora – baixaba a cabeza León desexando que os caprichos non lle complicasen máis a existencia.

 

-      Temos que falar con máis calma, cando remates pasa pola miña casa – doulle unha tarxeta co enderezo Adina.

 

León colliuna porque viu que Adina non apartaba a man por moito que se demorase e ela asegurouse de que entedese a importancia da visita. León lamentaba o estraño encanto que chamara a atención dunha lideresa do goberno amarelo, a el gustáballe a vida fácil que levaba, nin sequera encarar ó seu xefe lle gustaba. Escoitábanse cousas, ser o capricho dunha muller poderosa podía ser moi custoso.

 

-      Pasa – convidouno a pasar Adina.

 

León entrou sen querer, miraba espantado os teitos altos e a decoración recargada, imaxinando un sótano húmido e escuro cheo de instrumentos de tortura.

 

-      ¿Ves todo isto? – daba voltas de redor Adina.

 

León asentiu.

 

-      Quero desfacerme de todo, quero vendelo, preciso cartos – soltou unha Adina que aínda non entendía que ese tipo de cousas non se lle podían dicir a calquera.

 

-      Señora, xa lle dixen que eu non sabía... – case respiraba aliviado León.

 

-      Pero ti podes preguntar e eu non – dicía unha Adina fóra do seu papel de mando – eu non me quero arriscar a que alguén empregue isto na miña contra, acaban de darme o cargo e non quero mostrar debilidades.

 

-      Señora, non é debilidade querer decorar a casa, digo eu – collía confianzas León.

 

-      Non é unha cuestión de decoración, é que os novos queren aparentar que son distintos e van aproveitar isto, seino – confesaba Adina.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 152

July 30, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 152. Ébano

Ébano: árbore propia de África ecuatorial, de 10 a 12 metros de altura, de tronco groso, copa ancha, froitos en forma de baga e madeira de cor negra. Onte merquei unha figura de ébano na feira das Marabillas.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

A cuñada resultoulle máis fácil do que esperaba; aínda que, como lle dixera o seu xefe, facía o que el lle mandaba, non se complicaba demasiado; mellor dito, non traballaba demasiado. Descansou, sen complexos, en Adina; a súa indiferencia dáballe total liberdade e a liberdade doulle poder.

 

Comezou delegando nela os informes, despois as reunións, despois as festas informais e despois as festas formais tamén. Adina soupo aproveitar ben cada oportunidade e o seu ex-xefe non protestou porque os resultados eran os correctos e temía que ca súa cuñada non chegasen a iso. Non lle quitou o cargo, nin ascendiu a Adina, ¿para que? ¿para poñerlle o seguinte chanzo máis fácil? Tampouco era tan tonto, os resultados eran bos e a súa cuñada o cortalumes perfecto.

 

Adina foi o suficiente lista como para non reclamar o que era seu por dereito, igual non por dereito pero si por traballo. Pero tampouco era tan tonta, non só traballaba, acumulaba apoios.

 

-      Adina, vin o outro día unha figura de ébano preciosa – comentáballe a cuñadísima.

 

Adina non sabía que era o ébano, un material seguro, pero non que tipo de material; non llo dixo, seguiulle a corrente ate ter un momento no que poder consultalo.

 

-      Case a merco, pero é demasiado grande para traer no coche oficial, e claro, o meu cuñado ponse tonto cando fleto un camiñón para as miñas cousas, nin que o pagase el, para as súas non ten tantos reparos – falaba con confianza a muller.

 

Adina calaba, non tiña alternativa, falar mal do seu ex-xefe poñeríaa en serios apuros; a cuñada podíase queixar, pero se o facía ela, cada palabra inoportuna chegaría ó peor sitio posible. Falar ben do seu ex-xefe e levarlle a contraria á cuñada suporíalle perder as facilidades cas que contaba neses momentos. Non eran xente de admitir ideas intelixentes, tan só confirmación e aceptación.

 

Pero calar e conter a rabia producía unha reacción en cadea non demasiado recomendable. Durante días non paraba de darlle voltas no estómago, utilizaban o transporte para traer unha figura grande dabondo para non caber nun coche oficial e polo tanto cara, e ela case tiña que lavar a roupa pola noite para poder usala ó día seguinte. Pero, tamén, calar diante da cuñada non significaba que tivese que calar diante de todo o mundo, só que tiña que buscar a xente axeitada a quen contarllo. Nas horas perdidas de insomnio confeccionou a lista de líderes máis manipulables, e ocupouse de que lles chegara polo camiño correcto a nova de que o seu ex-xefe empregaba de maneira habitual os transportes de mercancías do goberno para os seus fins particulares, recalcando que estes fins particulares cinxíanse a traer de fóra luxosas figuras innecesarias.

 

Non era un rumor mortal, quen máis quen menos facía o mesmo, non igual co transporte, pero cos coches oficiais, ou simplemente ca man de obra.

 

-      ¡Que torpe es! – falaba consigo mesma – tes que buscar algo máis.

 

Había abondo. Só tiña que atopar algo que os outros non fixeran.

 

-      ¡León! ¡León! – berraba o encargado do supermercado - ¿onde está a mercancía?

 

-      Non o sei, señor – baixaba a cabeza un León novo.

 

-      ¿Como que non o sabes? O teu traballo é colocar a mercancía nas estanterías e non está, saberás onde a deixaches ¿non? – berraba abondo o encargado, para que na tenda todo o mundo soubese que a culpa era do rapaz e non del.

 

-      Non sei, señor – parecía que era o único que sabía dicir.

 

-      ¡Non o sabe! ¡Estou rodeado de inútiles! – berraba o encargado – a ver, o camión chegou e deixou a mercancía, ¿onde a deixaches? ¿no almacén?

 

-      Non, señor – respondía León ca cabeza baixa.

 

Adina observaba a escena con atención, desde que deixara a casa dos pais vivía nun pequeno piso preto das grandes casas dos líderes do goberno amarelo; desde aquel momento, o sitio máis próximo para mercar era aquel almacén, e nunca prestara atención á xente que traballaba alí. Normalmente eran fantasmas silenciosos que recollían as cousas que caían, cobraban na caixa e limpaban o chan nos días de choiva.

 

-   Non, señor ¿que? – berraba máis, se era posible, o encargado.

 

-   Non, señor, non chegou o camión – dixo con timidez o rapaz.

 

-   ¿Non veu o camión? ¿Outra vez? – baixou o volume de maneira significativa o encargado.

 

León asentía ca cabeza aínda baixa.

 

O encargado deixou ó rapaz recompoñendo a vergoña no medio dunha superficie baldeira e dirixiuse ás oficinas. Adina quixo dividirse para preguntarlle ó rapaz se iso pasaba a miúdo e pegar a orella á porta do despacho do encargado para saber a quen ía chamar. Viu que o rapaz era un obxectivo máis asequible así que aproveitou para escoitar a conversa do encargado, con el falaría en calquera outro momento.

 

-      Si, outra vez – dicía case sen voz – non, non se queixou ninguén aínda... mandareilles estender a mercancía que hai, coma das outras veces, os mércores non ven moita xente, non creo que se note... vale, vale, farémolo así... espero que así sexa... si, aquelas vacacións das que faláramos, por exemplo.

 

 

Non, non esperaba que aquela fose a última vez; Adina recoñecía pefectamente aquelas “esperanzas”, esperaba unha recompensa; ela, só tiña que averiguar de quen.

 

-      Mira, Adina ¿a que queda monísima no salón? – a súa xefa ensináballe unha foto dunha figura feminina de ébano suxeitando un xarrón que chegaba case ó teito dun salón recargado de cousas esaxeradamente luxosas.

 

Baixou a cabeza coma o rapaz dos grandes almacéns.

 

-      Si, é preciosa – dixo ca súa falsa humildade.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 151

July 23, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 151. Dominó

Dominó: xogo composto por vinteoito fichas divididas en dous cadrados, cada un dos cales leva marcados entre un e seis puntos ou ben está en branco, e no que gana o xogador que, mediante diversas combinacións, se desfai antes das súas pezas ou ben acaba con menos puntos cando se cerra o xogo. Chegou tarde porque estaba botando unha partida de dominó na taberna.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Adina vía caer na súa imaxinación as cabezas dos seus inimigos coma fichas de dominó no chan dun polideportivo. Aínda non mandaba, aínda os inimigos non o eran de verdade. Pasou a súa infancia baixo a influencia do goberno vermello, quizais foi iso o que a convertiu nunha máquina política precisa. O seu pai, Íñigo, traballaba día e noite na fábrica; a súa nai, Esperanza, cosía día e noite para conseguir a liquidez que lle faltaba á familia. Non facía unha costura en serie coma a que se vendía no meu Super Gangas, non, ela cosía a medida para os grandes líderes do goberno vermello que non podían lucir igual que o resto por moito que o predicasen. Entraba nos rincóns máis íntimos das altas esferas, e con ela a pequena Adina, que ó comezo miraba a aqueles homes e mulleres que aparecían nos grandes carteis de propaganda coma ídolos que só dicían cousas importantes.

 

-      Esperanza, querida, este ollal está media centésima máis pechado que o resto, tes que corrixilo inmediatamente – aleteaba un home alto e forte con pinta de xeneral implacable.

 

E a pequena Adina vía a súa nai buscar con nerviosismo entre as súas cousas un pequeno gancho afiado para cumprir as ordes de aquel home grande.

 

Co tempo aqueles ídolos importantes transformáronselle en seres caprichosos e extremadamente vulnerables. A máis mínima inconveniencia alterábaos, ó máis mínimo detalle sacábaos do seu ser. Acompañaba a súa nai, non xa como o pequeno estorbo que non tiñan onde deixar, senón como a axudante dilixente que estudaba os ocos na estructura e as posiblidades de coarse por eles. Non lle foi difícil, coma nada des que se decatou da insignificancia das cousas. Dun lado, vía á súa pobre nai cos ollos encollidos de afinar a agulla nos tecidos caros que viñan de fóra para non estropealos, porque arruinar unha de aquelas pezas podíalle supor a morte, ben o sabía, substituía á última que o fixera. Do outro, vía a aquelas mulleres e homes en roupa interior, cas súas graxas e as súas miserias. Non fui capaz de gardarlles a mesma pelitesía que súa nai, porén foi intelixente dabondo como para non demostrarllo, abaixaba a cabeza cando correspondía e finxía un pulso inestable cando a voz subía de ton.

 

O paso adiante douno de xeito natural, finxindo interese polas frivolidades que os mantiñan ocupados. Non era difícil impresionalos, na súa desidia eran incapaces de lembrar un nome dunha vez para outra, incapaces de memorizar unha cara, e resultáballes marabilloso que alguén lembrase os miles e miles de detalles das súas apaixoantes vidas, que lles preguntase polas súas cousas, non llo tomaron por atrevemento como lle advertía a nai, tomáronllo por iniciativa.

 

Con pouco máis de vinte anos comezaba a súa carreira dentro da organización do goberno vermello, á suficiente distancia para percibir a tensión e a ameaza; á suficiente distancia para parecer un dos motores do cambio sen acabar condenada por traidora.

 

Comezou cun cargo pequeno, valorábana, pero eran demasiados a repartir, demasiados a berrar, demasiados máis fortes.

 

-      Adina, tes que entender que hai xente que leva moito máis tempo ca ti traballando – dicíalle o novo líder.

 

-      Ademais, seguro que te sintes máis cómoda nun posto menor, ó final non facías gran cousa no anterior goberno, é mellor que te vaias afianzando con tranquilidade – dicía o segundo de a bordo – facémolo por ti, a xente pensa que isto é andar de leria todo o día, pero acaban queimándose ¿sabes?

 

-      Exacto, é o mellor para ti – concluíu o líder na súa grandilocuencia.

 

Ela conformou, aprendera a paciencia do seu pai. Tamén aprendera da súa nai a rematar ben as costuras e a non deixar cabos soltos e, do goberno vermello, aprendiu o que non se debía facer. A ansia non era boa conselleira, mellor era ser considerada coma un moble insignificante que coma un perigo real. Non duraría nin tres horas sentada á súa cadeira tapizada de amarelo se o gran líder e o seu parásito se decataban das súas intencións.

 

Só tivo que agardar a que os que a precedían se precipitasen, a que se lles escapase un pensamento discordante, e tampouco foi moito. O novo líder do goberno amarelo deixou de existir en dous anos, foi o seu segundo quen se encargou del. Mentres, a esfera de Adina ampliábase, comezaba a ser aquela moza-muller simpática que se levaba ben con todo o mundo porque non representaba perigo. Comezaba a encargarse de tarefas máis complexas e a ter acceso a xente máis influínte. Non acceso no sentido físico, de sempre andivera mezclada con eles; acceso no sentido de poder.

 

-      Pronto vou deixar de ser o teu xefe – explicoulle.

 

-      ¿E iso? – preguntou ela mostranto interese, preoucupación, consideración.

 

Pero non demasiada, era fundamental conter a alegría que lle supoñía librarse do máis grande cacique que se lle cruzara por diante, e iso era moito dicir tendo en conta os parámetros nos que se movían.

 

-      Vou formar parte do goberno central – tratou de falar con modestia o home.

 

Pero non lle serviu de moito, notábaselle que desbordaba fachenda.

 

-      Ah, vaia; pois parabéns, aínda que lamento perderte como xefe – mentiu – deixa a alguén bo no sitio.

 

-      Claro muller, xa a coñeces, vai ser a miña cuñada – destrozou as súas expectativas con dúas palabras – non vas notar cambios, deixo o cargo porque non pode haber duplicidade, pero ela fai todo o que eu lle mando...

 

Deixou a frase sen rematar porque o fin obvio era “por iso a eliximos”.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 150

July 16, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 150. Claudicar

Claudicar: darse por vencida nunha empresa ou proxecto que non se é quen de realizar, e deixar de realizar o esforzo que se lle dedicaba. Non tivo máis opción que claudicar antes de que a bola de neve o levase por diante.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      ¿Era así de fácil? – riu Froilán na miña orella.

 

-      Vese que si – rin de volta.

 

Aínda que sabía de sobra que non podía ser, claro que, a dicir verdade, nunca o intentara, quizais si era así de fácil.

 

-      Volven, teñen que volver, non poñades esa cara de satisfacción, seguro que foron por reforzos – a doutora non claudicaba.

 

-      Claro, teñen que ir por eles, non hai teléfonos – rin da médica con descaro.

 

Con tanto descaro que o cóbado de Froilán me chamou a capítulo, el que fora o primeiro en rir.

 

-      De calquera xeito, non tes de que preocuparte, non fan falta reforzos, non vimos facer dano, como dixo Íñigo “somos de dentro” – tratei de tranquilizala, non por ela, senón porque quería avanzar.

 

Quería ver a fábrica, quería entender que era aquela magnífica instalación.

 

-      O que pasa é que non nos coñeces porque somos dunha división especial á que a xente coma ti non ten acceso – a cara de Froilán non tiña xeito.

 

-      Si, eso ten sentido – dixo a doutora.

 

Froilán abriu a boca máis aínda que cando marcharon os gardas e repetía en silencio a mesma pregunta “¿era así de fácil?” e case diría que me miraba con admiración.

 

-      Temos que revisar as instalacións, non quería dicilo diante de Íñigo para que non se puxera nervioso, a xente tende a pensar que o está facendo mal cando alguén fai unha inspección e ponse a defensiva, por iso vimos de incógnito – Froilán torcía a cabeza para que a doutora non lle vise escarallarse – andábamos revisando os cultivos e o demais xa o sabes.

 

-      Daquela teño que comprobar que o golpe non sexa perigoso – preocupouse en serio por primeira vez a doutora.

 

-      Non te preocupes, non levamos golpe ningún, arrolamos ó dar un paso atrás cando baixou a barreira, había lama no camiño – e o mellor de todo é que me saía sen pensar, sen que me tremase a voz, sen dubidar.

 

-      Ah, vale ¿daquela estades ben? – asegurábase a doutora.

 

-      Si, bueno, xa ves – dixen facendo un aceno de desgusto polo estado da nosa roupa, como se iso fose o realmente importante.

 

-      Esas cousas é mellor facelas de día, nos campos non poñen iluminación artificial para non distorsionar os resultados, xa sabedes – explicou a doutora.

 

-      Si, sabémolo, o que pasa é que queríamos adiantar traballo, aínda non traíamos sono e... bueno, se nos dicides onde podemos descansar... hai habitacións para o persoal ¿verdade? Haberá algunha libre ¿non? – preguntaba coma se controlase.

 

-      Claro, claro, xa lle digo a Íñigo que vos leve – dixo saíndo da habitación.

 

En poucos minutos tíñamos a Íñigo cun sorriso encantador disposto a aloxarnos na mellor habitación que a misteriosa fábrica podía prover, actuaba da mesma maneira que nos campos, pero desta vez podíamos escoitar o que dicía.

 

-      Aquí están as habitacións de non sei quen, aquí os vestuarios, aquí... – igual lle debera prestar atención, pero estaba cansa – todas estas están baldeiras, elixide as que queirades, ou a que queirades, que tampouco vou eu... – sorriu con picardía.

 

-      Esta mesma – sinalou Froilán unha porta.

 

-      Achégate máis – indicou Íñigo – parece que non te recoñece, debería abrirse, igual estás lonxe.

 

Froilán aguantou a respiración, miroume non sabendo que facer.

 

-      Perdóanos Íñigo, é que estamos algo atontadas aínda – adianteime a tocar a porta.

 

Non cheguei a facelo, cando estaba á altura de Froilán a porta abriu, tal como dixera Íñigo que debía facer. Eles respiraron, ambos tiñan medo, un porque sempre andábamos no fío dunha navalla moi afiada, o outro porque seguramente a doutora se fora da lingua. Entrei, era unha habitación sinxela cunha cama amplia e un par de portas que pechaban un armario pequeno e un cuarto de baño completo aínda que pequeno tamén. A porta pechou en canto Froilán se decidiu a entrar, sen darnos oportunidade de despedirnos de Íñigo, tampouco el dixo nada.

 

-      Non me jodas que era así de fácil – dicía un Froilán incrédulo sentando na cama.

 

-      Parece que si – sentei ó seu carón.

 

-      ¿E como che dou por aí? – mirábame coma aquel día no Chipirón.

 

-      Medrei escoitando que os do goberno vermello eran tontos de remate – dixen.

 

-      Iso é o que se di dos que viñeron antes, pero igual durmimos cun ollo aberto, polo que poida chegar por esa porta pola noite – volviu o Froilán rosmón.

 

-      Ti durme como queiras, eu simplemente vou durmir – crucei para o outro lado por enriba da cama – pero se ven alguén a matarnos despértame e intentamos o de viaxar e tal... ¿por que me viría semellante cousa á cabeza? Chego a facelo cos do goberno amarelo e non o conto ¿ou si? Mira que se era o único que había facer...

 

-      ¿Canto tempo hai que nos coñecemos? – preguntou sen vir ó caso.

 

-      Non sei, unha semana ou dúas ou... – botaba contas - ¿por?

 

-      Non, por nada, voume duchar – erguiuse e foi cara o cuarto de baño - ¿ves?

 

Non, non volvera o Froilán rosmón.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 149

July 9, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 149. Bucólica

Bucólica: que fai referencia ou evoca a vida do campo e dos pastores e, por extensión, que fai referencia á natureza ou á vida en contacto ca natureza. Verdes si que é unha paisaxe bucólica.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

A doutora saíu dunha porta que había ó fondo da sala ó tempo que nós entrábamos pola que daba ó corredor.

 

-      ¿Que pasou Íñigo? Ves moi apurado ¿ou? – dicía a doutora colocando a bata.

 

En canto rematou de abrochar o último botón e erguiu a vista para mirar ó vello abriu os ollos coma pratos.

 

-      Levaron un golpe – explicou Íñigo con voz de neno bo.

 

A doutora mirábanos máis coma se tivésemos a peste que se levásemos un golpe. Tardou en achegarse para comprobar o que lle dicía o vello e cando o fixo non nos tocou, analizábamos coma se fósemos unhas bacterias atrapadas nun portaobxectos debaixo da lente do microscopio.

 

-      Atopeinos nos campos – Íñigo fixo un aceno ca cabeza cara fóra.

 

-      Xa vexo, xa – dixo a doutora mirando o barro da nosa roupa.

 

-      Ela aínda lembra algo, pero el non, claro, caiu de máis alto – Íñigo insistía na súa teoría.

 

Froilán volviu a conter a risa e a doutora mirou ó pobre vello con cara de poucos amigos.

 

-      ¿De máis alto? – reprochou – tes cada cousa. Sentade por aí – ordeou sinalando a unhas cadeiras que había a carón da porta pola que saíra.

 

Sen quitarnos o ollo de enriba achegouse a Íñigo e falou en voz baixa con el aínda que podíamos escoitar con claridade o que dicían.

 

-      ¿Quen son? Eu non as coñezo ¿pasaron por seguridade? – preguntaba a médica.

 

-      Pasaron – Íñigo non entendía o interrogatorio, aínda que el tamén tivera as súas dúbidas.

 

-      ¿Con quen falaches? – a doutora estaba cada vez máis nerviosa.

 

-      ¿Con quen ía falar? De noite non hai ninguén, ben o sabes, pasamos polo arco e non dou aviso ningún, daquela son de dentro ¿non? – Íñigo falaba en serio, coma se fose unha proba irrefutable.

 

-      Si, en principio si; pero, é que todo isto é moi raro ¿como ían contratar xente nova sen avisarnos? Todo isto é moi raro – repetía a muller.

 

-      Raro ou non haberá que mirar se teñen algo, mira que se lles da unha embolia e morren... – Íñigo aínda seguía empregando a voz de inocente.

 

-      Pois igual nos viña ben... – dixo a doutora con voz tétrica.

 

Froilán e máis eu mirámonos.

 

-      Calquera deixa que nos toque – díxenlle polo baixo.

 

-      Tranquila, non parece moi decidida a facelo – rosmou Froilán con retranca.

 

-      ¿Quen sodes? – espetou a doutora de súpeto mirándonos en fite.

 

Froilán erguiuse coma se acabase de falarlle un almirante. Eu non lle quitaba ollo á doutora e trataba de pensar nunha resposta que salvase o noso pescozo.

 

-      Eu son Rita – dixen esquivando ó Froilán escudo.

 

-      ¿E ti? – preguntoulle a Froilán.

 

-      Eu Froilán – respondiu desafiante.

 

A doutora agarrou a Íñigo do brazo e saíron da consulta pechando a porta detrás de si.

 

-      ¿Podes ir espabilando? Deberíamos estar de camiño de volta a algún dos sitios dos que vimos, tes abondo onde elixir, non facemos máis que saltar de aquí para acolá e agora a tipa nin se move – Froilán enfurruñado axitaba os brazos e contiña as ganas de berrar esta vez.

 

-      Non, ten que haber unha razón pola que estamos aquí – púxenme firme.

 

-      Claro que a hai, é a mesma razón pola que imos ós outros sitios, o que pasa é que non sabemos cal é, e non deberíamos correr o risco de averiguala, moito menos tendo do outro lado da porta á doutora psicópata – Froilán alzaba un pouco máis a voz.

 

-      Joder tío, esta é a fábrica, aquí está a orixe de todo ¿non lembras o que dixeron Hana máis Raúl e os outros? – erguinme tamén para poder miralo un pouco máis á par.

 

-      Conócese que teño o instinto de supervivencia más a flor de pel ca ti, a estampa bucólica da luz das estrelas sobre os prados debiuche adormecer o sentido – seguía rosmando.

 

Pero a porta interrompeu o seu discurso, a doutora entrou acompañada de dous gardas vestidos dun granate impecable, con cara de poucos amigos e algo de sono.

 

-      Aquí están – sinalounos.

 

-      Vémolos. Gracias – díxolle un dos gardas con bastante malos modos.

 

-      As súas credenciais – esixiunos o outro garda.

 

-      É que non as levamos enriba – dixen.

 

-      Daquela van ter que vir con nós – dixo.

 

-      Non – espetei con forza.

 

Os gardas quedaron paralizados, Froilán agarraba o corazón non sei se para sentilo ou para que non lle escapase, a doutora dou un paso atrás.

 

-      Desculpe, non é unha petición, é unha orde – dixo o outro garda.

 

-      Desculpen vostedes, non acepto ordes, quedamos aquí – ataquei de novo.

 

Os gardas miráronse, saudaron á doutora e retiráronse, sen mediar máis palabras, sen máis insistencia, sen máis violencia. A doutora víaos marchar perplexa, mirábanos a nós, miraba á porta aberta e baleira con desesperación.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)