Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Todos los blogs

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 123

December 30, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 123. Volátil

Volátil: que se evapora ou pasa con facilidade ó estado de vapor. Un álcali volátil.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  Tampouco creo que o busque – respondiu Froilán collendo o boneco.

 

-  O problema é que non sabe o que busca – dixo César mirando como Froilán daba voltas nunha chave diminuta que tiña por detrás.

 

-  Andará – sorriu divertido Froilán poñendo o xoguete no chan.

 

Pero non andou, aquela canción volviu soar e César palideciu ate o punto de requerir o apoio dunha parede para non esvaecer.

 

-  ¿Estás ben? – preguntou Froilán agarrándoo polo brazo.

 

César non respondiu, faltáballe a respiración, había anos que non a escoitaba. Viñéronlle a cabeza lembranzas de cancións soando con eco no vello taller do seu pai. Aqueles discos que gravaba a nai con cancións que lle gustaban para evitar as interferencias do reforzo metálico da construcción no sinal da radio.

 

-  ¡Marchamos! – ordeei entrando na habitación - ¿que fai o xoguete no chan? Tede coidado de non pisalo.

 

Recollino e volvino poñer enriba da cama onde o deixara o meu avó. Dei a volta e vin a Froilán agarrando o brazo de César coma se fose unha vella viúva nun funeral.

 

-  ¡Andando! – repetín.

 

-  Parece que o noso novo compañeiro de viaxe vai precisar algo de repouso, vese que non é tan duro como parece – medio bromeou Froilán.

 

-  Pois non podemos quedar aquí, é demasiado perigoso, se o meu avó volve... – púxenme nerviosa.

 

-  Seguro que se che ocorre unha boa explicación, saca o boneco da cama se lle tes tanto aprecio e axúdame a deitalo antes de que lle dea un ataque e se me quede nos brazos – Froilán comezaba a irritarse.

 

Apartei o xoguete para a mesiña de noite e axudeille tal como me pedira. César era un peso morto que se deixaba manexar aínda que parecía consciente.

 

-  Tráelle algo de beber – pediu Froilán nun ton máis amable.

 

Volvín facer o que me pediu.

 

-  ¿Que lle pasou? ¿Que lle fixeches? – pregunteille a Froilán mentres César bebía.

 

-  Nada, ¿que coño lle ía facer? Non sei que ten o xoguete ese, eu deille corda, pensei que andaba, por iso o puxen no chan, pero soou unha musiquiña e non sei se foi por iso ou pola viaxe, cando me decatei estaba apoiado contra a parede e tan branco como o ves – resumiu Froilán.

 

Non era capaz de sentir compaixón e menos por un César que me acababa de rexeitar con tanta frialdade, e sobre todo porque no fondo pensaba que o tiña ben merecido por non crer o que lle contaba.

 

-  ¿Estás ben? – interesouse Froilán.

 

César non respondiu, deixou o vaso enriba da mesiña e encolliuse ate xuntar a cabeza cos xeonllos. Froilán miroume buscando un pequeno signo de humanidade sen saber que en min era tan volátil que se evaporaba ó asomar. Tirou de min para fóra da habitación.

 

-  Mellor deixamos que descanse – dixo.

 

-  Como queiras, parece mentira que agora sexa eu a que che teña que explicar os riscos – rosmei.

 

-  Non mos tes que explicar, ben os sei, pero mira como está – dixo mirando a César.

 

Se fose eu cun par de berros solucionábao, pero non me dou tempo a dicirllo; un ruído na porta da entrada paralizounos.

 

-  ¡Sácanos de aquí! – suplicou en baixo Froilán agarrándome do brazo.

 

Pechei os ollos e concentreime en marchar, pero ó abrilos seguíamos alí e os ruídos na porta daban voltas ó fecho poñéndome máis nerviosa. A man de Froilán apertaba forte.

 

-  Non son capaz – asasineino ca mirada.

 

Soltoume o brazo e metiuse na habitación con César pechando a porta detrás del, deixándome soa fronte á misteriosa visita. O ruído do fecho parou e a porta comezou a abrirse. Eu mirábaa paralizada, sen capacidade para reaccionar. A modo apareciu o meu avo, canso, cos ollos case pechados e a cabeza baixa. Miroume cun leve xesto de sorpresa, doume un bico de boas noites e pechouse na súa habitación. Sen facer preguntas, sen pedir explicacións, sen falar.

 

Na habitación, Froilán miraba pola fiestra agochado detrás da cortina e César estaba sentado na cama mirando ó xoguete que me fixera o avó.

 

-  ¿A onde imos? – preguntei.

 

-  Lévame de volta – pediu César.

 

-  Si, vai ser o mellor, vese que non che sentan moi ben as viaxes – dixo Froilán sen torcer a cabeza cara nós.

 

Intenteino con forza pero non puiden, nin ó tempo de César nin a ningunha parte.

 

-  Seguramente estás demasiado cansa. Déitate e durme algo – medio ordeou Froilán.

 

-  ¿Quen entrou? – preguntou César.

 

-  O meu avó – respondín tirando das mantas para facelo erguerse.

 

Fíxoo, non se apartou moito, coma se temese que lle volvese dar un mareo e quixera ter preto algo brando sobre o que caer. Doume igual, metinme dentro e intentei durmir.

 

-  ¿Como se chama a canción? – preguntoume César.

 

-  ¿Que? – incorporeime.

 

-  A canción que toca ese xoguete ¿como se chama? – aclarou César.

 

-  Non o sei – respondín.

 

-  ¿Como se chama o teu avó? – insistiu César.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 122

December 23, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 122. Ulir

Ulir: aplicar o sentido do olfato para percibir o olor de algo. Co catarro que teño non podo ulir nada.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

Beatriz mirou a Domingo, o home da xeringa miraba a Damián parecéndolle pouco o que soltara e o outro miraba a Domingo porriba do ombreiro de Beatriz.

 

-  Si, iso ¿quen é Rita? – preguntoulle Domingo presionado pola súa corte.

 

-  Rita é unha das que soña – respondiu Damián – vina onte pola rúa, cantou unha canción. Teño que interceptala cando non estea de servizo, teño que preparalo todo canto antes. O enderezo, teño que escribilo antes de esquecelo.

 

Damián facía ademán de erguerse e movía a cabeza buscando algo para anotar.

 

-  Vaime esquecer, teño que escribilo – poñíase nervioso.

 

-  Tranquilo, xa o escribiches – díxolle o home da xeringa.

 

Damián asentou na cadeira deixando de loitar contra as cordas e tranquilizouse. O da xeringa achegouse e púxolle a man no hombreiro.

 

-  ¿Quen che dou o enderezo? – preguntou calculando que as palabras coincidisen cas de Damián.

 

-  Ninguén – respondiu Damián.

 

Domingo fíxolle un xesto para que se retirase. O home obedeciu e foi ó seu carón para que lle explicase.

 

-  Déixao que fale, se lle facemos demasiadas preguntas igual se pon a defensiva, aproveitemos agora que está tranquilo para que fale – dixo Domingo.

 

O home púxolle mala cara. Damián non volviu falar.

 

-  ¿Que é iso “das que soñan”? – preguntoulle Beatriz a Domingo.

 

-  Tonterías da xente da cidade, pensan que hai xente que poden desprazar á xente soñando – Beatriz recachaba os ollos e contiña a risa – o peor é que hai xente de fóra que o cre, non vexas que agarrada temos cos de Torroal.

 

-  Estás de coña ¿quen vai crer semellante tontería? – escandalizábase Beatriz.

 

-  É que a xente da cidade está mal, non sei se é o aire, a auga, a falta de esperanza ou o medo; pero están de psiquiátrico – falaba en baixo Domingo.

 

-  A min parecíame que Xan era tonto; pero visto o visto é do máis espabilado que hai – dicía Beatriz.

 

-  ¡Alto! – interrompeunos Damián.

 

-  ¡Hostia, que susto! – dixo o home da xeringa.

 

-  ¡Rita, saca todo o que hai no maleteiro! – ordeaba Damián.

 

-  Bueno ¿e se lle poñemos unha grabadora e imos comer algo? – dixo o home que estaba ó fondo.

 

-  Igual é boa idea, vai estar delirando durante horas – aceptou Domingo.

 

A Beatriz, porén, non lle pareciu tan boa idea. O garda aquel representábaselle máis resistente do que pensaban os seus compañeiros.

 

-  Teño que calcular ben o burato – seguía Damián.

 

-  Marchade vós, eu quedo con el; de todas maneiras o de grabar os seus delirios é boa idea – dixo rebuscando no caixón.

 

Non insistiron, pensaban que dos desvaríos de Damián non sacarían moito. A tal Rita, como era para deducir, era a muller que viñera con el. O importante era contactar comigo e desfacerse do garda, ou mellor ó revés. Pero enganábanse. Ou non. En canto os homes marcharon Damián erguiu a cabeza e despexou a mirada para fixarse en Beatriz.

 

-  ¿E ti porque queres matar a Rita? – preguntou con seguridade.

 

Beatriz non sabía a que viña a pregunta pero percibiu claramente que a actitude do preso cambiara. Decatouse de que lles estivera tomando o pelo e de que debera cazar ó único garda con cerebro que había na cidade, o que non deixaba de ser unha boa noticia para os da cidade cando menos.

 

-  Mataches a súa familia e queres matala, tenche medo – seguía Damián contándolle o meu soño – pero pensa que es máis alta.

 

-  Eu non matei ningunha familia – respondiulle Beatriz.

 

-  Pois ela pensa que si, e eu vou pilotar un helicóptero – seguía Damián – aínda non sabía que soupese.

 

Foi nese momento cando Damián deixou de ser o único garda con cerebro do goberno amarelo e volviu ser un uniforme máis que non sabía desenvolverse fóra da súa zona de seguridade.

 

-  Rita non pensa que eu a vaia matar, nin ti vas pilotar un helicóptero – atacou Beatriz – Rita estaba soñando.

 

-  Pero todo o que pensa Rita é verdade – loitaba Damián coma un neno pequeno ó que se lle quita a ilusión.

 

-  Non é de boa educación ler o que os outros están pensando, os soños son privados – rifou Beatriz.

 

-  Non teño elección, escoito as voces coma se me falasen na cabeza – dixo Damián.

 

-  Non parece que leves moito tempo facéndoo ¿cando comezaches a escoitar esas voces? – preguntou Beatriz.

 

-  Máis ou menos ó tempo que comecei a soñar – respondiu Damián sen poñerse á defensiva.

 

-  ¿E que? ¿O que ti soñas non é verdade daquela? – ría Beatriz.

 

-  Si, claro que é, por iso tiven que traer a Rita, íana matar – respondiu Damián.

 

-  Deduzo que diso non hai moito – Beatriz comezaba a ulir que Damián non tiña nin idea de que os soños eran imaxes irracionais.

 

-  Non – respondiu Damián.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 121

December 16, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 121. Tinta

Tinta: líquido de diferentes cores que se emprega para escribir ou imprimir. Merquei un bolígrafo de tinta violeta.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  ¡Que é a miña letra! – berraba Damián sen forza.

 

-  ¿Quen é César? – preguntou Beatriz.

 

-  E eu que sei – respondiu Damián pensando que falaban con el.

 

-  Foi o meu primeiro xefe – explicou Domingo – cando rematei a carreira fixen as prácticas con el; non con el en realidade, contratou os servizos do despacho de arquitectura co que facía as prácticas, pero tiven bastante relación con el, era un tipo interesante... foi el o que me animou a deixar o da arquitectura e buscar por outro sitio, pero xa máis adiante.

 

-  Bueno si, moi ben ¿pero que ten que ver o teu “orientador laboral” con este? – preguntou Beatriz sinalando a Damián.

 

-  É certo, ti non o sabes, César era o dono da empresa que puxo a fábrica na cidade – dixo coma se nada.

 

-  ¿Que fábrica da cidade? – preguntou Beatriz ofendida porque Domingo dicía as cousas coma se fosen obvias.

 

-  A que hai – soltou Damián loitando contra a modorra.

 

-  É longo de explicar, xa cho contarei, non é importante. O que hai que saber é porque trae unha nota escrita por César – dixo mirando a Damián – se César está morto.

 

Os que viñan con Domingo nin se inmutaron, Beatriz comezaba a sentirse incómoda da ignorancia; un deles agarrou a Damián pola caluga e erguiulle a cabeza para que mirase a Domingo.

 

-  Deus como me doe a cabeza – era o único que dicía Damián.

 

-  ¿De onde sacaches a nota? – preguntou serio Domingo.

 

Beatriz comezaba a perder a seriedade e o enfado, iso xa llo preguntara ela, se os expertos non tiñan máis non entendía para que se molestaran en vir.

 

-  Que a escribín eu – insistía Damián.

 

Domingo díxolle a Beatriz que lle achegase un papel e un bolígrafo e probase o que estaba dicindo. Damián intentou explicarlles que tiña as mans atadas á cadeira e non podía escribir, pero non dou falado antes de que lle arreasen outra hostia que o deixou medio inconsciente.

 

-  É duro – dixo un dos que viñera con Domingo.

 

-  Igual se probades a desatarlle a man pode escribir – soltou Beatriz con sorna – porque como non lle saia tinta polos ollos...

 

Domingo mirouna mal suxeríndolle que igual tamén fora mellor que os avisase antes da tunda, porque ó final, a tortura sen máis tampouco era o seu obxectivo. Un dos que ía con Domingo desatoulle a man, o outro botoulle auga na cara para que espabilase.

 

-  Escribe – ordeou Domingo.

 

Damián agarrou o bolígrafo con dificultade, escapábaselle para arriba cando trababa de apertalo contra o papel, movíaselle para os lados cando trataba de escribir.

 

-  Non se lle parece nada – analizou Domingo o escrito.

 

-  E como o sabes, a man abanéalle máis que a un borracho – despreciaba Beatriz.

 

-  Mira a forma das vogais, e o “d” tampouco é o mesmo – explicaba Domingo.

 

Domingo botou as mans á cara, paseou nervioso.

 

-  Matárono, non pode estar vivo – razoaba.

 

-  Home, tamén existe a posibilidade de que haxa máis xente que escriba parecido – dixo Beatriz quitándolle a nota co enderezo do Chipirón – non é unha escritura tan particular, ademais a min tamén se me fai coñecida e nunca vin ó tal César diante.

 

Domingo arrancoulle a nota das mans e plantoulla na cara a Damián non tendo en conta que Damián tiña un brazo libre das ataduras de Beatriz. Damián reaccionou rápido agarrando a man de Domingo con tanta forza que volviu insignificante a dor de cabeza e as labazadas e a modorra e o cansanzo.

 

-  Xa vos dixen que a escribín eu –ameazou Damián.

 

Pillándoas a todas por sorpresa, Domingo non se asustou, mirouno ós ollos manténdolle a mirada para que non se decatase de que estaba buscando a navalla ca outra. Beatriz boutou a man á pistola que deixara enriba da mesa medio esquecida. Os outros dous non se moveron, miraban a escea na distancia, paralizados por uns segundos, volvendo ó seu despois.

 

-  ¿Como é iso posible se non se parece en nada ó que escribiches hai uns segundos? – preguntou Domingo no mesmo ton ameazante.

 

-  Pois non o sei, sentei, collín un bolígrafo, collín un papel e escribino, creo que é iso o que se fai cando se escribe un anaco de papel con bolígrafo – dicía Damián botando man da retranca – ás veces incluso o fago de pé.

 

-  Non solta prenda o tío – dixo Beatriz – por min rematamos con el dunha vez.

 

Os dous acompañantes de Domingo opoñíanse ó que denominaron semellante estupidez, supoñían que insistindo Damián acabaría por dicir todo o que tiña que dicir.

 

-  ¿Trouxeches as inxeccións? – preguntoulle Domingo a un deles.

 

O home non respondiu. Abriu a chaqueta e sacou un pequeno estuche. Enchiu unha xeringa cun líquido cor amarelo xarope. Domingo liberou a súa man da de Damián e volviuno a atar sen moito esforzo, o home achegouse ca xeringa e inxectoulle aquel líquido noxento.

 

-  Verás o que tarda – díxolle o home a Beatriz.

 

Tres segundos, non máis.

 

-  Rita está en perigo, os do goberno andan detrás da súa pista, escribe o enderezo, teño que levala alí. León dou a súa descrición, Adina ordeou matala. Está en perigo, vana matar, no pobo saben que facer, vana matar, hai que saír da cidade xa, hai que saír – Damián loitaba contra inconsciencia - ¿quen coño é Rita? – dixo incorporándose.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 120

December 11, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 120. Subliñar

Subliñar: facer unha liña horizontal por debaixo dunha cousa escrita para chamar a atención sobre ela. Subliñou os parágrafos que lle pareceron máis interesantes.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  Tranquila, tranquila – Damián intentaba apartar a cabeza da pistola.

 

-  ¿Quen che dou a nota? – insistiu Beatriz.

 

-  ¿A nota? A nota, non sei, creo que a escribín eu – balbuceaba Damián.

 

-  Non, eu coñezo esta letra e a ti non te coñezo – alterábase Beatriz.

 

-  Creo que a escribín eu – repetía Damián.

 

Beatriz acelerábase dun lado para o outro, nerviosa, desesperada. Mirando a pistola, mirando a cabeza de Damián, lembrando as palabras de Domingo pedíndolle que aguantase as ganas de ventilalo ate sacarlle toda a información que precisaban.

 

-  Non sei moito, a verdade – dixo Damián refregando a cabeza contra o respaldo.

 

-  ¿Como? – preguntou Beatriz.

 

-  Que non teño moito que contarche, só son un garda, a poucos segredos podo acceder – respondiu Damián.

 

Beatriz mirábao tratando de lembrar se realmente estaba pensando o que ela pensaba que pensara ou se lle escapara dicilo en alto sen decatarse.

 

-  Non, en alto creo que non o dixeches – subliñou un Damián que comezaba a descubrir a súa posición de poder.

 

Beatriz sentiu o pánico apoderándose dela e viu esvaecerse a inseguridade na mirada de Damián. Trataba de non pensar, pero pensaba. Quería pedir auxilio pero tiña medo de que realmente Damián estivese lendo o que ela pensaba, tal como lle parecía.

 

-  ¡Como me doe a cabeza! – chorou Damián de novo.

 

Beatriz tranquilizouse, decidiu que era unha coincidencia que Damián repetise o que ela pensara, só era un miñaxoia con dor de cabeza.

 

-  Mira, xa me vou fartando das túas queixas, preciso saber quen é a muller que trouxeches e por que a trouxeches, canto antes fales mellor para ti – soltou a modo de ultimatum Beatriz.

 

-  ¿Ti cres? ¿e que vou sacar eu de bo? Ídesme matar ¿non? Pois iso, para que vou dicir nada – falaba un Damián derrotado.

 

-  Ti verás, do contenta que eu estea depederá o que tardes en morrer – ameazou Beatriz.

 

-  Non creo que tarde moito ¿non correrás o risco de que che dea un ataque e me zafe, a que non? – soltou Damián con voz cansa pero firme.

 

Beatriz sentiu que confiara demasiado nas súas habilidades como interrogadora, ate aquel momento nunca lle fixera falta insistir. Os outros gardas estaban tan desubicados cando caían nas súas mans que había que taparlles a boca para que parasen de falar. Ningún se parara a razoar que falar non lle ía salvar a vida. Ningún se parara a razoar.

 

-  Mira, que di que como vai morrer igual que mellor cala – chamou Beatriz a Domingo.

 

-  Teremos que ir por aí daquela, saiu espabilado o home – dixo Domingo.

 

-  Xa che digo, cheguei a pensar que me lía a mente – confesou Beatriz.

 

-  ¿Por que pensaches tal? – interrogou Domingo serio.

 

-  Non, por nada, doume a impresión de que respondía a cousas que eu pensaba, pero só foi un instante, despois volviu queixarse de que lle doía a cabeza e xa me pasou a paranoia – explicou Beatriz.

 

-  Non, isto é máis grave do que pensas, non penses en nada, concéntrate nunha canción que che guste e non pares de cantala ate que cheguemos ¿entendido? – ordeou Domingo.

 

-  Moi entendido non queda, pero se iso serve para suavizalo pois nada, cantarei – medio bromeou Beatriz.

 

-  Non é coña, canta mentalmente unha canción e non pares, non penses noutra cousa – colgou Domingo.

 

A tontería que lle parecera a Beatriz falando por teléfono fíxoselle menos ó dar de fronte ca mirada fixa de Damián. Como lle ordeara Domingo repetiu insistentemente o estribillo dunha canción pegadiza que canturreaba nos momentos de aburrimento.

 

Domingo e máis o resto non tardaron moito. Entraron de súpeto sorprendendo a unha Beatriz concentrada na canción e a un Damián que comezaba a pensar que mellor lle valera falar cando llo pedira a muller miúda.

 

-      Toma, pon isto – Domingo doulle unha especie de casco a Beatriz.

 

-      ¿Que é? – preguntou ela.

 

-      ¡Pono! – ordeou.

 

Beatriz fixo o que lle mandou, era un pouco ridículo, pero tendo en conta que os outros tamén o levaban supuxo que non se trataba de ningunha brincadeira, nin que o obxectivo era matar de risa a Damián.

 

-  É para que non nos poida ler o pensamento – explicou Domingo mirando a Damián.

 

-  Foron imaxinacións miñas, é que me puxen nerviosa – trataba de rebaixar o histerismo Beatriz.

 

-  Non, este tío ten algo, non podemos correr riscos – comezou Domingo – ¿onde está a nota?

 

Beatriz agachouse para coller o papel que tiña o enderezo do Chipirón tratando de manter a distancia con Damián.

 

-  É esta ¿de verdade que estes cascos funcionan? ¿hai xente que le o pensamento? ¿non son contos de vellas? – preguntaba unha Beatriz emocionada.

 

-  ¡Esta é a letra de César! – berrou Domingo.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 119

December 1, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 119. Redoma

Redoma: recipiente de vidro de corpo ancho e arredondado, colo estreito e longo que pode estar ou non curvado, que se utiliza en destilacións de laboratorio. Verteu o contido das probetas nunha redoma.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Damián apuraba o que lle daban as escasas forzas que recobrara no Chipirón. Notaba os pasos da resistencia detrás del coma unha alimaña rapaz sedenta de sangue. Sentía o seu alento frío na caluga. De súpeto un golpe seco e o chan na cara.

 

-  Un menos – vomitou Beatriz con frialdade.

 

Damián respiraba a modo para non delatar a vida que a súa cazadora pensaba roubada xa. Concentrábase en manter a postura como facía nas gardas diante da sede do goberno amarelo, concentrábase na súa cobardía.

 

-  ¿Que? ¿Vas quedar aí no chan todo o día? – dixo Beatriz.

 

Damián non respondiu, supoñía que se cansaría.

 

-  Non era a miña intención rematarte coma a un coello asustado, pero se o teño que facer fágoo. ¡Érguete xa! – ordeou Beatriz.

 

Damián non quería renderse aínda. Beatriz agarrouno polo pescozo e doulle a volta.

 

-  ¡Que te ergas, hostia! – berrou.

 

Damián fixo o que lle mandaba. Non reparou sequera no pequena que era ela e no grande que era el, a forza do golpe trastornáralle a percepción e Beatriz representábaselle coma un ser poderoso capaz de matalo dun simple movemento.

 

-  Non dades aprendido ¡Andando! – Beatriz doulle un golpe para que botase a andar.

 

Damián non sabía cara onde pero Beatriz íao dirixindo a base de golpes secos e contundentes.

 

-  Polo menos terás algo interesante que contar, estou farta de pegarme estas camiñatas para nada, é que vos había que matar nada máis saísedes da puta alambrada, para o que valedes – despotricaba Beatriz a vez que empurraba.

 

Damián calaba.

 

De súpeto outro golpe na caluga que o tirou ó chan. Desta vez non reaccionou por facer que estaba morto, desta vez Beatriz case o consigue. Escoitou con dificultade como remexía e lle poñía unha vendaxe nos ollos.

 

-  ¡Arriba rubio! – tirou del Beatriz – e que a xente vos teña medo.

 

O resto do camiño foi máis tranquilo. Damián abaneaba colgado da man de Beatriz que o mantiña en equilibrio.

 

-  Non pensarías que te ía ensinar o camiño ó meu agocho, nós non corremos riscos innecesarios – detívose – non me entendas mal, vas morrer, pero tampouco vou correr o risco de que me dea un ataque antes e consigas fuxir.

 

Damián non falaba.

 

Doutro empurrón sentouno nunha cadeira amplia que lembraba a un sofá sen tapicería, atoulle os brazos á madeira sen lixar, as pernas ós pés, o peito ó respaldo.

 

-  ¡Veña! ¡O gran! – berroulle Beatriz - ¿a que viñeches?

 

Damián non respondiu. Beatriz perdiu os nervios e arrancoulle a vendaxe dun tirón e rematouno cun puñetazo que o deixou inconsciente.

 

-  Mira meu, este non fala moito, está inconsciente – falaba Beatriz polo teléfono.

 

-  ¿Que lle fixeches? – preguntou Domingo entre risas.

 

-  Nada, deille unha hostia – restou importancia Beatriz.

 

-  Nena, isto dos interrogatorios é coma botar ingredientes químicos nunha redoma, a modo e con coidado, xa falará – recomendou Domingo.

 

-  Xa, xa – dicía Beatriz.

 

-  Tes que sacarlle todo o que teña, a que trouxo é unha das nosas, non ten sentido; non tiñamos coñecemento de fose pasar nada, nin que tivese contactos co goberno... un garda amarelo metido nesto non ten sentido – falaba Domingo.

 

-  Igual non é un garda, pode que nos informasen mal – dicía Beatriz.

 

-  Mira, é máis probable que a outra non sexa dos nosos que este non sexa un garda, cando teñas algo chámame – rematou Domingo.

 

-  Claro, claro – dixo Beatriz sobre a liña libre.

 

Agarrou a cara de Damián para comprobar se realmente estaba inconsciente ou se estaba facendo o tonto coma no monte. A inconsciencia era real. Aproveitou o descanso para revisar a bolsa que agarraba o home con tanta ansia.

 

-  Pois non lle vexo o mérito a esta trapallada – Beatriz desilusionouse – unha camiseta, un pantalón, a placa da garda... Domingo tiña razón, é da garda. Damián, que uniforme tan ridículo, de verdade... unidade de vixilancia nocturna – lía Beatriz.

 

Colliu o papel no que Damián tiña o enderezo do Chipirón.

 

-  Bah, isto xa o sabíamos... ¡un momento! ¡Eu coñezo esta letra! – berrou Beatriz.

 

-  Deus que dor de cabeza – murmuraba Damián intentando desatarse para levar as mans á cabeza.

 

-  Tranquilo meu, quietiño aí, se che doe a cabeza aguantas, canto antes comeces a falar mellor ¿Quen che dou esta nota? – preguntou Beatriz.

 

-  ¿Que nota? ¿Quen es ti? Como me doe a cabeza – queixábase Damián.

 

Beatriz agarrou a pistola e púxolla na cabeza.

 

-  Agora ¿dóeche máis ou curou xa? – preguntou unha Beatriz malvada.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 118

November 25, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 118. Queixo

Queixo: parte saínte do maxilar inferior e parte da cara que lle corresponde. Esta marca do queixo fíxena de pequena xogando á goma.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Froilán quedou branco, César non lle dou importancia.

 

-  Seguro que me desfixen del, xa vos digo que non me apasiona – dixo César.

 

Froilán mirábame entendendo o meu estado duns minutos antes.

 

-  Non me parece boa idea – comezou Froilán, non querendo dicir que César podía ser máis do que era.

 

-  Teño as chaves, se non abre o portal marchamos – dicía César emocionado.

 

Froilán agarroume polo brazo e miroume fixamente para asegurarse de que comprendía os perigos de ir á miña casa e atopar o que el entendía coma un César máis vello, non sabendo que non había César vello.

 

Na cidade non cambiara nada, non era difícil, trataba de calcular en que tempo do goberno amarelo irrompéramos. Nas rúas, silencio e escuridade. De cando en vez un coche da garda amarela alumbraba cos seus faros o noso medo.

 

-  ¡Aí está! – berrou César.

 

Froilán soltou o meu brazo para agarrar o pescozo de César e empotralo contra a reixa dun escaparate abandoado.

 

-  Non berres – ameazou.

 

César non o esperaba pero tampouco colliu medo. Froilán agarráballe o queixo contendo a rabia de non saber facerse entender.

 

-  Tranquilo, ho, entendíache igual aínda que mo dixeras con educación – César puxo no seu sitio a Froilán.

 

Froilán deixoulle a cara libre e afastouse uns centímetros. César seguiu camiñando cara o seu dúplex de luxo, eu fun detrás, Froilán respiraba fondo para non estoupar.

 

A chave abriu o portal e a patrulla da garda fíxonos entrar sen máis cuestionamentos. Dentro o silencio e a escuridade seguían, César premeu o interruptor varias veces ata que se decatou de que non funcionaba, doulle tamén ó ascensor co mesmo resultado. Se os ollos se me desen afeito verían a un César comezando a crer. Comezando a crer pero sen decatarse aínda do que significaba que el tivese un piso alí e que eu vivise toda a miña vida naquel edificio.

 

-  ¿Subimos non? – preguntou en baixo.

 

Eu díxenlle que sí, Froilán mantiña a distancia e a frustración. César subiu as escaleiras a modo, botando a vista atrás de vez en cando para verificar que o seguíamos. Diante da porta tampouco dubidou.

 

-  ¿De verdade non entendes o que significa que ela viva aquí? – preguntoulle Froilán berrando en baixo.

 

-  Que eu me desfixen del, pero se non cambiaron a chave... ademais se ela vive aquí ¿cal é o problema? – César falaba tranquilo.

 

Cunha tranquilidade que me dou que desconfiar, tiña que ser un tipo intelixente, áxil, polo menos en certa medida. Non se chegaba dun taller a unha empresa das magnitudes da súa ca inocencia que representaba.

 

-  Que abra – díxenlle a Froilán para que saíse do medio – estaremos máis seguras dentro.

 

Abriu con calma, sen facer ruído como lle avisara Froilán, o pulso non lle tremaba. Dentro as cousas estaban como as lembraba. No salón, os restos da miña última cea. Na miña habitación, a roupa do día. Na habitación do avó, ninguén.

 

-  Quedaría durmido no taller – dixen en alto ó pechar a porta da súa habitación.

 

-  ¿Quen? – preguntou César.

 

-  O avó – respondín – o teu pai.

 

Zanxei, mirándoo ós ollos. El non se sorprendiu, nin un xesto de sorpresa, nada. Froilán analizaba a vivenda con curiosidade.

 

-  Non, os meus pais morreron hai uns anos – dixo César con calma coma se estivese descubrindo as miñas mentiras.

 

-  Será o teu sogro, daquela – soltou Froilán aínda que parecía non estar interesado na conversa.

 

-  Será – dixo César con sorna.

 

Non me decepcionei, tiña que haber un vínculo entre César e máis eu, tíñao que haber con toda a xente á que ía visitar, era a xustificación que lle daba a aparecer nun sitio e non en outro. Pero tampouco sentía aquela afinidade que sentira ca parella da fiestra do goberno azul.

 

-  Para ser todo tan amarelo como dis aquí hai bastante máis colorido – seguiu César co seu escepticismo.

 

-  Nós coidamos as cousas, merco nas casas de pedra, meu avó fai xoguetes cos xoguetes vellos e, mira, que se non queres crer o que che digo non o creas, tanto me ten – rematei.

 

Deixei de loitar porque me decepcionou a súa reacción, porque perdera o pai que recuperara, porque lle daba igual quen fose eu, porque non me quería.

 

-  ¿Que é isto? – preguntou Froilán collendo un dos xoguetes que me facía o avó.

 

Non lle contestei porque non pensei que o estivese preguntando.

 

-  Que curioso – analizábao.

 

César achegouse a el e xuntos puxéronse a cerrellar nos artiluxios marabillosos que saían da cabeza do meu avo.

 

-  Eu como algo e marchamos – díxenlle mirándoos.

 

Non me prestaron atención, tampouco me importou.

 

-  Mira este – César entrou na miña habitación – son obras de enxeñería – dicía mentres llo ensinaba a Froilán.

 

-  Decepcionouse, imaxino que non coñeciu ós pais, nunca fala deles – falaba Froilán mentras collía o boneco na man.

 

-  Xa, pero non se trata diso, quero dicir, admitirei a miña culpa no da fábrica se a teño, pero non lle vou solucionar a vida – dixo César con frialdade.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 117

November 18, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 117. Pista

Pista: en setido figurado indicio ou sinal que axuda a descubrir algo. Vai precisar algunha pista máis para descubrilo.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  ¡Hostia! ¡Volviuno facer! – rosmaba Froilán tratando de erguerse.

 

-  Vaime estoupar a cabeza – refregaba César as tempas.

 

-  Tranquilo, nuns minutos pasa – rosmaba Froilán.

 

Mirábaos alucinada, acababa de pasar polo mesmo ca eles e case nin o notara; pero eles estaban derrotados, acabados. Porén, cando dei a volta de redor para ver onde estábamos notei que abaneaba, case me desmaiei.

 

-  ¡Ei! ¡Vai con coidado! – berrou Froilán erguéndose con axilidade.

 

-  ¿Cres que o conseguín? – pregunteille recuperando o equilibrio.

 

Era máis que probable, de redor non había máis luces que algunha estrela.

 

-  Temos que ir con coidado, se o conseguiches o risco é extremo – dramatizaba Froilán.

 

César mirábanos desde o chan, comprobando que o traxe non sofrira demasiado o cambio de localización.

 

-  Non sei como podedes estar de pé, vaime estoupar a cabeza – seguía sen erguerse.

 

-  César, este non é o momento – rifeille coma se fose a súa nai e el un neno malo.

 

Erguiuse sen máis historias, achegouse a nós e tratou de ver na escuridade.

 

-  ¿Onde estamos? – preguntou ó non ver nada.

 

-  Se acertei, estamos nas aforas da cidade, e se estamos nas aforas da cidade hai que comezar a contar cas patrullas da garda amarela – fun de entendida.

 

-  ¿A onde imos agora? – preguntou Froilán.

 

-  A onde queira César, que foi quen quixo vir – seguía índo de sobrada.

 

A cella de Froilán sacou toda a retranca que lle podía botar a un comentario. Pero eu non tiña intención de recuar, se era a única maneira de conseguir que me fixese caso pois adiante.

 

-  O alcalde regaloume un dúplex no centro, ó carón do museo – dixo César.

 

A min doume unha punzada no corazón.

 

-  Non é moi grande, pero dis que é unha zona moi distinguida – seguía César – das poucas veces que andiven por alí tampouco apreciei tanta distinción, pero se el o di.

 

Eu poñíame branca.

 

-  ¿Estás ben? – preguntoume Froilán - ¿pásache algo?

 

-  Estou ben, imos – respondín sen prestar demasiada atención.

 

Pensaba para min se o edificio onde o alcalde lle regalara o dúplex a César sería o mesmo no que o meu avó tiña o taller. Pensaba para min se tiña algo máis en común con César que o seu primeiro traxe. Pensaba se estaba vendo ó pai que non coñecera e as bágoas sairon sen pedir permiso. Froilán mirábame serio querendo volver preguntar se pasaba algo.

 

-  ¿Onde está o museo? – preguntou Froilán en baixo medio querendo desviar a atención, medio intrigado.

 

-  Estaba no sitio do Super Gangas do centro – respondín.

 

-  ¿O que está a uns metros da sede do goberno amarelo? – púxose histérico Froilán – ¿douche unha volta e quedaches tonta ou que?

 

César detívose e mirouno estrañado, non estaba afeito a velo nese estado, el coñecera ó Froilán tranquilo.

 

-  Xa que digas de ir a onde el queira para convencelo me parece unha ida de pinza, pero ¿isto? – alterábase Froilán.

 

-  Perdoade, non é que queira interromper a vosa discusión de namorados, pero ¿a garda amarela chámase así porque van de amarelo?

 

-  Si – respondiu Froilán seco, sen miralo.

 

-  ¿E van en coches amarelos? – seguiu cas preguntas César.

 

-  Todo é amarelo na cidade, todo, desde as casas ate a roupa interior – respondín seca, sen miralo.

 

-  Ah, vale, daquela igual non é unha patrulla da garda – dixo César con sorna dabondo para que nos decatásemos de que o perigo se achegaba.

 

Froilán e máis eu mirámonos a un tempo e tiramos a César ó chan, agachándonos detrás do primeiro monte de pedras que atopamos. César mirábanos con escepticismo, non lle vía o perigo a un coche vello que pasaba unha velocidade inocente, coma se estivésemos montando un teatro barato para convencelo de que toda a paranoia que lle contáramos era certa, coma se lle estivésemos dando pistas falsas para sacar del algo espantoso que non alcanzaba a imaxinar. Froilán miraba o reloxo para controlar cando podíamos saír e cando ía pasar a seguinte patrulla.

 

-  Veña – dixo Froilán tirando de César – temos quince minutos ate que pase a seguinte.

 

-  Menos, se camiñamos cara eles – correxín.

 

-  Pero non imos cara eles, imos ir a un piso franco – soltou Froilán apretando os dentes.

 

-  Non, imos ó seu dúplex – dixen tranquila.

 

César camiñaba mirando como escenificábamos unha pelexa falsa ó seu ver. Froilán recuperara o histerismo de cando estaba enfadado comigo.

 

-  ¿Sabes cal é o edificio? – pregutou César.

 

-  Claro, eu vivo alí, mellor dito, vivín alí toda a miña vida – respondín.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 116

November 11, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 116. Órbita

Órbita: traxectoria curva e pechada descrita por un corpo no seu movemento. O satélite artificial describía unha órbita próxima á parábola.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  Claro que che axudamos, eu polo menos – dixo Froilán dándome unha aperta.

 

-  Non, non me axudades, ti segues as ordes da túa organización – roñei.

 

El apartoume para que lle vise a cara.

 

-  ¿De verdade que pensas iso? – preguntou ofendido.

 

-  Xa me dirás que teño que pensar. Estou comezando a pensar incluso que es do goberno e o teu único obxectivo é ir mareándome por aí adiante para que non dea feito nada – respondinlle sen decatarme de que se enfadaba de verdade.

 

-  ¿De verdade? – volviou preguntar máis ofendido.

 

-  Sinto que me empuxas cara non sei onde que non estorbe para non interromper os vosos plans de acapararar a parceliña de poder e se cadra que fos faga algo do traballo pois adiante – seguía despotricando.

 

-  Mira, eu vivía tranquilo, sen complicacións, e asegúroche que a experiencia de case mendigar comida non me resultou do máis gratificante da miña vida ¿sabes? Na miña vida pasei fame, na miña vida – ladraba coma se aquel momento acolledor na casa de César fose mil veces peor que ter un rifle de precisión na caluga ou estar pechado nun cárcere sen perspectivas de sobrevivir.

 

-  Tranquilo ho, tes enerxía dabondo – dixen dándolle unhas palmadiñas na barriga que non tiña.

 

Miroume mal. Tratou de seguir co enfado pero medio sorriu.

 

-  Ti es a que pos o destino ¿como te vou controlar? – dixo nun ton raro.

 

Nun ton raro que daba a entender que si podía controlarme e que, de feito, o facía.

 

-  Se estivese atendendo ós intereses da miña “organización” animaríate a iso de matar os líderes, sería o camiño máis rápido ¿non? – seguía mantendo o ton raro.

 

A min engruñábaseme cada vez máis a mirada.

 

-  ¿Que? ¿A onde imos? – preguntou con confianza poñéndome a man enriba do hombreiro.

 

Caíame ben, gustábame, pode que máis, pero non facía máis que confirmar as miñas sospeitas. Sospeitas que ían e viñan en función da necesidade que tiña del.

 

-  Non sei – dixen facéndome a interesante.

 

Facéndome a interesante e non tendo nin idea de verdade.

 

-  Non é que César non te quixera axudar, é que ten medo – volviu ó ton fiable.

 

-  ¿E ti que cres? ¿que non llo notei? Víase a quilómetros; pero nel é normal – dixen.

 

-  Nel é normal e ¿en quen non é normal? – preguntou a súa cella.

 

Non lle respondín, ben sabía que me estaba referindo a el, tampouco insistiu.

 

-  Vigo dixo que nas reunións do cambio de combustible estaban os do goberno, os do concello e tal. Se o goberno se mantén a marxe, a cousa ten que estar entre os da empresa e os do concello – razoei en alto.

 

-  ¿Ti cres que o César que vimos pode cambiar tanto coma para ter algo que ver con toda esta trapallada? Eu vin un home acomodado, non ambicioso, no mal sentido quero dicir – Froilán namorárase do home que lle dera de comer cando tiña fame.

 

-  Na órbita de César están os seus socios, eses que di que o controlan ca liquidez, igual eses si que son ambiciosos no mal sentido – deducín.

 

-  Igual era mellor que falásedes destas cousas nun sitio máis recollido – dounos un ataque.

 

Estábamos tan entretidas cos nosos razoamentos que non pensamos que o silencio da noite nos puidese deparar máis sorpresa que o amencer.

 

-  ¡Joder tío, que susto! – recuperaba o alento Froilán.

 

-  Comprenderedes que con estas reaccións me custe crer que viaxedes no tempo e que vaia arruinar a cidade e todo iso – ría de nos un César con cara de trasno.

 

-  Se ti estás falando “destas cousas” aquí, será porque tampouco hai tanto perigo – despreciei a súa irrupción sorpresa.

 

-  Imos supor que podo facer algo, se a cagamos ¿como o vas arranxar? – falaba comigo.

 

-  Pois como o arregla todo, buscará a alguén a quen rebentarlle a cabeza – soltou Froilán.

 

César era un home serio ó que lle gustaban as solucións máis elaboradas e sobre todo máis efectivas. Doulle á cabeza coma se tratase de borrar a chorrada que lle acababa de soltar Froilán. Mirou cara atrás vendo se aínda tiña marxe de fuxida e despois cravounos a mirada ás dúas, sorprendentemente púidoo facer.

 

-  Non, esa non é a solución – aclarou por se Froilán falaba en serio – quero velo. Lévame. Dixeches que o controlas o suficiente, pois lévame.

 

-  Vale – aceptei o reto.

 

Froilán mirábame pensando que bromeaba, sen crer que o puidese facer.

 

-  ¿A el valo deixar aquí? Podes ir á miña casa se queres – convidou César a Froilán.

 

-  Claro que imos ir á túa casa, non me vou deitar aquí no chan cando o podo facer nunha cama – comecei a rosmar botando a andar cara a casa de César.

 

-  Pensei que xa o podías facer sen durmir – dixo Froilán molesto.

 

-  Si, é certo, só teño que pechar os ollos, pensar no goberno amarelo e aló imos – dixen con sorna facendo o que ía relatando.

 

E ó abrir os ollos estaban tirados no chan coma se os acabasen de atropelar.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 115

November 4, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 115. Niño

Niño: construcción de palla, barra ou outros materiais, que fan as aves para poñeren os ovos e criaren; e por extensión lugar onde nacen e viven outros animais. Nese bidueiro hai un niño de xílgaro.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  Correrei o risco – sentenciou César.

 

-  Valo correr, fixo – dixo Froilán nun momento no que conseguiu baleirar a boca.

 

Respirei contendo as ganas de matalos ós dous. Podía ameazar e incluso se me pillaba inspirada volver e cumplir a miña promesa de tocarlle a moral ata que me fixese caso; pero sabía que era unha posibilidade entre un millón.

 

-  ¿De que vives? – preguntoume César.

 

-  De nada; en realidade só hai uns días que deixei a miña casa, a xente vaime dando de comer por aí, teño sorte, imaxino – respondín.

 

-  El non parece ter a mesma sorte – dixo sinalando a Froilán – non sei se terei comida dabondo.

 

-  El é máis grande – zanxei.

 

-  Cando acabe estaría ben que marchásedes e, se podes, pechas o garaxe que abriches – trataba de botarnos.

 

-  ¿Por que es tan borde? – ataquei – só che pido un pouco de axuda e non para min, senón para a cidade enteira.

 

-  Non teño paciencia para tratar con tolas – volviu ó desprezo.

 

-  Volta e dalle, non estou tola e ti sábelo – berrei.

 

Sabía que dicía a verdade. Non me quería preto porque o incomodaba, comezaba a ver realizadas as imaxes que lle pareceran prediccións fantásticas e tiña medo de que acertara con todo e fose o culpable do destino tráxico de tanta xente. Afrontaba a fase de negación ca maior resistencia posible.

 

-  Veña, marchamos – agarroume polo brazo Froilán.

 

-  Non, non marchamos – desagarreime – imos quedar aquí ate que me faga caso.

 

-  Se non marchades chamo á policía – ameazou.

 

-  Chámaa – desafiei.

 

-  Non, non a chames – intercediu Froilán – xa marchamos, e non te preocupes que pechamos a porta do garaxe. Gracias pola cea, facíame falta.

 

-  ¿Por que lle lambes o cu? Ben se ve que non vives na cidade, todo é culpa súa -  chorei.

 

-  Non, todo é culpa vosa – estoupou Froilán – putéanvos e deixádesvos putear. Hala, xa o dixen.

 

Parecía que acababa de quitar un peso de enriba. Non lle rebatín, sabía que tiña razón, polo menos en parte. O problema de ter nós a culpa era que non éramos capaces de deixala de ter.

 

-  Está ben – rendinme.

 

Froilán miroume sorprendido, César aliviado. Saín do edificio sen esperar por el. Fun ó garaxe, empurrei o contrapeso e saín a toda présa para evitar quedar dentro ó caer o portalón.

 

-  Eh, veña, non mo tomes a mal; síntoo, é o que penso – corría Froilán detrás de min.

 

-  Non, tranquilo, non cho tomo a mal, de feito creo que tes razón – soltei mentres apuraba o paso.

 

-  Daquela porque corres – seguíame Froilán.

 

-  Porque estou cabreada – respondín.

 

Seguimos durante un bo anaco andando rápido entre as naves abandoadas do vello parque empresarial. Non tan rápido coma para que Froilán non me puidese alcanzar, non quería enfrontarse ó meu enfado.

 

-  Para un pouco, tampouco quería dicir que fose culpa túa en concreto, fas o que podes – tratou de reconciliarse comigo.

 

-  Non, non, tes razón é culpa nosa – seguía enfadada.

 

-  Se te cansas non podes viaxar e imos ter que quedar aquí toda a noite – rosmaba detrás de min.

 

-  Non imos, vou; ti desapareces do medio xa – xesticulaba coma se o fose fulminar cun golpe de man.

 

Calou por un anaco, seguía sen poñerse ó meu par. Se aquilo fose unha persecución pensaría que estaba esperando a que se me acabasen as forzas para cazarme. Tampouco lle ía dar o gusto.

 

-  Escoita, non quixen ofenderte – dixo deténdose.

 

-  Escoita ti, dame igual; tes razón, non fixemos nada para solucionalo, pero eu vouno facer agora mesmo, en canto me pase a mala hostia – dixen sen determe.

 

-  Vaia, retomas a idea de meterte no niño das víboras e ir matando líderes – riuse.

 

-  Pois si – seguía enfadada.

 

-  Unha vez preguntáchesme se era deses que chaman cazadores – comezou a dicir poñéndose diante de min para que me detivese – pois ben, eu tratei de ser deses que chaman cazadores, pero cando chegou a hora de disparar non fun capaz. Non todo o mundo vale para iso. Unha cousa é fantasear con aniquilar ós opresores e outra é ser capaz de facelo. Ti non vales.

 

Polo serio que falaba chegou a desconcertarme, pero o aínda enfado axilizou o meu inxenio.

 

-  ¿E ti que sabes do que eu son capaz? – falou o xenio.

 

-  Creme, non es capaz e máis che vale que o asumas aquí en frío que descubrilo no medio das instalacións do goberno amarelo rodeada de gardas que si son capaces de aniquilar a máis insignificante mostra de rebelión – asegurou.

 

-  Pois se eu non son capaz e vos non me axudades ¿que puta solución nos queda?

 

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 114

October 27, 2012 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 114. Mecanismo

Mecanismo: conxunto de pezas que, traballando de modo coordinado, fan que algo funcione. O mecanismo do reloxo vello é complexo.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  A ver ¿iso da cidade é certo ou só é un conto para crianzas? – preguntou Beatriz case con esixencia.

 

-  Vaia, non contaba contigo – sorprendiuse Domingo.

 

Sorprendiulle que estivera sentada no escalón da entrada da súa casa esperando por el. Botara contas de non volver vela, imaxináraa correndo rúa abaixo, entrando na súa casa a toda présa e pechando por dentro con canto fecho cabía na porta.

 

-  Se che parece déixasme abrir e cóntocho dentro – falou o profesor por Domingo.

 

Beatriz erguiuse e apartou o suficiente para que Domingo puidese encaixar a chave no fecho e empurrar a porta para convidala a pasar.

 

-  Senta, se queres – dixo Domingo.

 

Beatriz non se moviu, mantivo a postura na que quedara ó entrar.

 

-  Pensei que non che interesaba o tema, que xa estabas tranquila e iso – dicía Domingo con retranca.

 

-  Si, si, o que queiras – cortou Beatriz polo san – ó gran, o da cidade ¿é de verdade ou non?

 

-  Si – respondiu Domingo con seguridade.

 

Pero Beatriz non se conformou cunha simple afirmación, interrogouno durante horas, preguntoulle todo o que se podía preguntar.

 

-  ¿Si? ¿en serio? – pedía confirmación Beatriz.

 

-  Se queres comprobalo podo organizarche unha entrada, vai levar o seu tempo, non é unha viaxe de recreo – falaba serio Domingo.

 

-  Non, tampouco me da tanta ansia – aclarou Beatriz – ¿daquela deixan que esta xente faga as reunións para telos controlados?

 

-  Supoño, imaxino que así alimentan a súa fantasía de liberdade sen que representen demasiado perigo – dicía Domingo.

 

-  E eses que coñeces ¿fan máis, ou? – concluiu Beatriz.

 

-  Deses non che podo falar... aínda – Domingo mirou con desconfianza a Beatriz, como descubrindo por fin o obxectivo de tanto interese.

 

-  Non, xa, refírome a que... vale, xa o entendo – razoaba consigo mesma – mira, a próxima vez que vaias á cidade lévame, igual tes unha nova socia.

 

Domingo mirouna de arriba abaixo, como xa lle dixera na visita anterior, esperaba outra cousa; custáballe imaxinar a unha Beatriz esmirrada polo sedentarismo dun traballo burocrático enfrontada a un garda amarelo con decisión para sacalo do medio. Pero tamén tiña esa habilidade de artista para recoñecer o talento onde o había e decidiu pospoñer a sentencia.

 

Da visita a cidade obtivo a confirmación de que lle dicían verdade. Sentiu alivio ó ver que Domingo non era un vendedor de fume, tamén certa compaixón que non sentira no seu momento por Xan. Como lle pasaba a quen viña de fóra resultáballe incomprensible a situación, non a presente senón a orixinaria, e desenvolviu certo sentimento de empatía, non cara nós, senón cara Domingo e uniuse á súa causa tan pronto como viu de fronte un de aqueles gardas amarelos que tan insignificantes lle pareceran de paisano. “É imposible que estes saian fóra, nunca home tan grande vin na miña vida” pensaba para si mentras baixaba a cabeza como lle aconsellaran antes de entrar.

 

Os primeiros meses ofrecía unha colaboración eufórica froito da pouca actividade da garda na vila; máis adiante, cando se enfrontou por primeira vez a unha das capturas dos cazadores, a un de aqueles gardas que non ían de amarelo, volviu a sentir o pánico do día que coñeciu a Domingo. Cazalo foille fácil, na organización ensináranlle todo o que había que saber sobre a garda amarela. Non todo en realidade, a súa maneira de actuar na vila máis ben, eran metódicos e iso xogaba na súa contra. Leváralle máis tempo, quizais, poñerse en forma, non lle gustaba o exercicio, non ía ó ximnasio, non sentira a necesidade de ter un corpo perfecto e pensaba que correr era de covardes. Porén, tratándose do mecanismo do que se trataba, non podían permitirse o luxo dun peso morto que os retrasase nunha fuxida, ou que frustrase un asalto, ou que non respondese ca dureza debida nun combate frontal.

 

-  Non sería moi intelixente pola túa parte moverte – aparentaba seguridade unha Beatriz que sabía ameazar.

 

O garda amarelo non disimulou o medo, nin a sorpresa ó dar a volta e ver a unha Beatriz minúscula comparada con el. Tampouco suplicou, pode que non lle ensinaran a disimular o medo, pero desde logo tampouco a suplicar.

 

-  Tírate no chan boca a baixo e pon as mans na caluga – ordeaba Beatriz apuntándoo cunha pistola de última xeración.

 

O garda cumpriu as indicacións cunha dilixencia que Beatriz tomaba con cautela. Contáranllo. Dixéranlle que una vez fóra da cidade e liberados do empoderamento do uniforme eran máis ben sumisos; pero a ela resultáballe difícil crer que semellante volume non ofrecese máis resistencia. Achegouse sen deixar de apuntarlle. Esposouno de pés e mans, cubriulle a cabeza e chamou polos seus para que lle axudasen a trasladalo.

 

-  ¿Que buscas? – interrogaba un Domingo terrorífico.

 

O garda non respondía. Beatriz comezaba a sentir pánico.

 

-  ¿A que unidade da garda pertences? – interrogaba un Domingo sen piedade.

 

O garda non respondía. Beatriz sentía un suor frío polas costas.

 

-  Chama a ver que nos dan por el – ordeou Domingo a un dos do grupo.

 

O home falou durante uns minutos por teléfono ante a atenta mirada dos presentes; Beatriz miraba ó garda, o garda miraba ó chan. O home dixo que non ca cabeza en canto colgou.

 

-  Beatriz, este é tan bo momento coma calquera outro – dixo frío Domingo facéndolle un aceno cara a pistola.

 

Beatriz non dubidou. Achegouse, calculou o punto exacto da morte inmediata e apertou o percutor sen pestanexar sequera.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)