Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Todos los blogs

Como te podes bolechizar

December 31, 2010 por Mibú  

, , , , ,

1. Rexístrate en Meubook se aínda non o fixeras.

2. Entra aquí: http://www.meubook.com/pg/static/bolechizate

3. Selecciona as características da túa caricatura e sube unha foto túa na que se baseará a túa bolechización.

4. Preme sobre xerar caricatura.

5. Pincha co botón dereito na caricatura e gárgaa no teu equipo.

E xa está!

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Bolechizar bolechiceime na beira do mar...

December 28, 2010 por Mibú  

, , , , ,

 

Os meubookeiros están desbolechizados, quen os bolechizará?

O bolechizador que os bolechice, bo bolechizador será.

Se non es quen de repetir este trabalinguas cos ollos pechados, polo menos podes pasar á acción e poñerte nas mans de Meubook para que te bolechice.

Deberás rexistrarte se aínda non o fixeches, entrar aquí e subir a túa mellor foto. A nosa máquina bolechizadora fará o resto e ti entrarás a formar parte da historia dos Bolechas.

Incluso podes usar as fotos dos teus cativos e facerlles un agasallo realmente orixinal!

----------

Los meubookeros están desbolechizados, ¿quién los bolechizará?

El bolechizador que los bolechice, buen bolechizador será.

Si no eres capaz de repetir este trabalenguas con los ojos cerrados, al menos puedes pasar a la ación y ponerte en las manos de Meubook para que te bolechice.

Deberás registrarte si no lo has hecho ya, entrar aquí y subir tu mejor foto. Nuestr máquina bolechizadora se ecupará del resto y entrarás a formar parte de la historia de los Bolechas.

¡Hasta podrías usar las fotos de tus peques para hacerles un regalo realmente original!

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Eu tamén son Bolechas

December 21, 2010 por Mibú  

, ,

Grazas a Meubook os Bolechas abren o seu mundo. Partindo dunha foto propia o usuario pode construír un avatar e verse integrado no mundo creado por Pepe Carreiro. O proxecto preséntase hoxe, martes 21, ás 13:15 na libraría Couceiro (Praza de Cervantes, 6) de Santiago de Compostela.

Meubook chegou a un acordo con Pepe Carreiro e desenvolveu unha ferramenta que permite a creación dun conto personalizado a través da web. Baseándose na tecnoloxía de recoñecemento facial, e a partir da introdución duns poucos datos fisionómicos, un avanzado programa de caricaturización elabora unha imaxe do usuario adaptada ao mundo creado por Pepe Carreiro, que como personaxe dos Bolechas protagonizará unha historia creada para a ocasión. O libro ten un prezo de 19,99 euros, e pode ser solicitado a través da web ou encomendado ao libreiro de confianza en seis idiomas: galego, castelán, catalán, vasco, aranés e portugués.

O conto personalizado dos Bolechas é un novo produto de Meubook, unha plataforma que pretende ofrecer servizos eficientes e polivalentes para lectores e editores. Orixinalmente galega, a plataforma Meubook pretende achegarse ao usuario do ecosistema do libro en varias linguas: galego, castelán, catalán, vasco, portugués, inglés e francés.

comentarios (2)



4.5/5 (2 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

December 19, 2010 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 5. O envoltorio perfecto



Envoltorio: papel, tea ou material similar con que se envolve unha cousa. Tíralle o envoltorio ó regalo.



Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados...



Eu notei os cambios en canto abrín os ollos pola mañá. Bueno, si, estou esaxerando. En canto abrín os ollos non notei máis que a tímida luz do sol asomando entre unha morea de nubes que ameazaban con soltar unha boa cantidade de choiva. No traballo tampouco notei moito. Traballaba desde había anos na tenda do centro de Super Gangas, pasara de dependenta a encargada e naquel momento era directora de compras. Ese era o meu cargo e aínda que polo nome poida parecer importante o único que facía era comprobar que nas caixas chegase todo o que viña no albarán.



O que notei noteino despois, cando fun cara o noso caseto. Saín antes da casa, quería ser a primeira en chegar para asegurarme de que todo estaba ben, e aínda sendo cedo era tarde para escoitar máis pasos que os meus pola rúa. Non é que houbese toque de queda nin nada, só había que pagar unha tarifa, unha que aumentaba conforme pasaban das doce e despois ía diminuíndo a iso das cinco conforme chegaban as nove. E a verdade é que era un gasto tonto porque os negocios tiñan que pagar unha tarifa tan grande que non lles compensaba abrir, e como tamén había que pagar por sentar nos bancos da rúa ou por parar máis de dez minutos nun mesmo sitio, pagar a tarifa nocturna viña sendo un gasto tonto... e inútil.



Eu ía en zapatillas e pixama, as outras tamén; de inverno as outras usaban bata, eu non, parecíame demasiado premeditado. Era a única maneira de non pagar nada se te pillaban pola rúa, dicir que eras sonámbula e que botaras a andar durmida. Era unha boa excusa porque a podíamos utilizar todas as veces precisas, a xente sonámbula veno sendo toda a vida. Ás veces, según que garda nos tocase, recomendábanos ir a un médico, pero daquela maneira porque non o cubría a seguridade social nin o soldo e eran moi da garda e tal pero de cartos andaban coma nós.



O ir en zapatillas dábame a pequena vantaxe de non facer ruído e de escoitar o que facía o resto. Camiñar, camiñaban coma a garda amarela, pero non os vía, co que supuxen que non ían de uniforme, e se non ían de uniforme non eran da garda amarela aínda que camiñasen coma se o fosen.



A verdade é que non os vin e mentres camiñaba dáballe voltas a se sería seguro ir ó punto de encontro, e vacilaba entre volver para a casa, mandar o sinal de alerta ou ir. E a medida que ía camiñando e escoitando os pasos fun collendo o control da situación e reflexionei, e pensei que se sabían de min polo home chorón tamén sabían do punto de encontro, que en realidade era do único que sabían, porque de min non debían saber máis. Iso pensei naquel momento, aínda que obviamente si que sabían máis, mandáraos atrás no tempo dabondo para que soubesen todo o que precisasen. Unha vez tranquila mandei o sinal de alerta.



Cando cheguei ó chabolo había xente dentro, pensei que non chegara a tempo ate que me decatei de que non eran as rapazas, eran dous homes e unha muller, non me acheguei dabondo para verlles a cara pero supuxen que un dos homes sería o chorón e a outra a muller, non saquei quen era o segundo home, pero tampouco debía ter moita importancia. O home que eu  supuxen que era o chorón facía como se lle explicara ós outros o que eu fixera.



O home insistíalle á muller para que sentase no meu sofá, a muller mirábao con desconfianza, miraba o meu sofá destartalado, cas flores gastadas e non demasiado limpo e volvía mirar ó home. O outro home adiantouse e sentou no sofá, daquela o que eu supoñía que era o chorón empurrou o sofá costa abaixo e como era de esperar o outro acabou estrelado contra o chan cando algunha pedra rebelde atrancou a pata do sofá.



A muller nin se moviu, mirou ó home cun lixeiro aire de desprezo, que igual de preto era de decepción, pero entre o escuro que estaba e a imaxinación que lle botei pareciu de desprezo e o home que eu cría que era o chorón foi axudarlle ó outro a erguerse. Do caseto saíron outro home e outra muller máis, foron onda a primeira muller e quedaron mirando como os outros dous se incorporaban. Cando deron chegado onda o resto baixaron xuntos por detrás do caseto, camiñaron ate as rúas de pedra e ó final... cansei de seguilos e volvín o chabolo.



Fixen un café e sentei con toda a calma do mundo. Abrín un paquete de roscas e púxenme a picar tan tranquila. Cando rematei o café fun lavar a taza e por fin se me foron os ollos a un paquete que había enriba da pedra da cociña. Era un paquetiño moi xeitoso cun envoltorio perfecto. Un envoltorio como había tempo que non vía un, cun lazo deses que nin brillan de máis nin tiña demasiados rizos, incluso con algo de veludo azul. O papel parecía feito á medida do lazo, sobrio pero con clase e un brillo nacarado deses que fan pensar que dentro hai algo con moito gusto.



Dubidei, dubidei coma se fose Úrsula. ¿Sería unha trampa?  ¿Deixaríanmo as rapazas para animarme? ¿Sería unha trampa?  ¿Sería dalgún cliente agradecido que mandara ó futuro meses atrás? ¿Sería unha trampa?


comentarios (0)



3/5 (1 voto)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

December 19, 2010 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 4. Operación



Operación: acción ou serie de accións realizadas e medidas adoptadas para obter un resultado concreto. Aparcar é sempre unha operación difícil para el.



Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados...



-    ¿O que? – preguntou Xuño polo baixo.



Pero as outras non a escoitaron, seguían envoltas na euforia da extraordinaria idea de Xuño. “Un pixama”, “unha bata”, “unhas zapatillas” dixeron as tres á vez tapándose unhas as outras.



-    ¿Unhas zapatillas? – preguntou Priscila.



-    ¿Un pixama? – preguntou Úrsula.



-    ¿Unha bata? – preguntou Clara.



A un tempo, claro. A Xuño xa lle parecía raro que estiveran todas de acordo cunha idea súa e máis aínda de acordo entre elas. E comezou a poñerse nerviosa e a pensar que lle fora mellor estar calada, porque polo menos co dos transmisores coincidiran en que era mala idea.



-    ¿Por que preguntas “¿un pixama?” con eses rintintín? – preguntoulle Clara a Úrsula.



-    Pois porque está claro que o que precisa son unhas zapatillas, dixo o outro día que lle estaba comezando a saír o dedo gordo – respondiu Úrsula.



-    Porque ti o digas – soltou Clara con retranca.



-    Non, o que está claro que precisa é unha bata, pixama e zapatillas ten – dixo Priscila.



-    Porque ti o digas – repetiu Clara.



-    ¡Iso! Ela non usa bata ¿ou vícheslle unha? – arremetiu Úrsula.



-    Aí está, se non a ten será porque non lle gustan – insistiu Clara.



Mentres, Xuño arrimábase cada vez máis á porta intentando non facer ruído para que seguisen sen decatarse de que aínda estaba alí. Cando se decatasen tería que dar a súa opinión e en canto falase ía meter a pata seguro.



-    Pois ó mellor si que lle gustan pero non da atopado unha ó xeito – argumentou Priscila.



-    Non a atopou ela e vala atopar ti – dixo Clara con certo desprezo.



-    Pois igual si – respondiu Priscila.



-    ¡Ha! – dixeron Úrsula e máis Clara.



Priscila insistiulles en que eu tiña pixama e zapatillas e que lles debía ter moito cariño se estaban tan gastadas e non as daba cambiado; e igual lles tomaba a mal que me regalasen calquera das dúas cousas porque viña sendo unha indirecta de que daban noxo. Ás outras dúas doulles a risa e dixéronlle que se todo o mundo fixese caso dese argumento ninguén regalaría nada.



-    Pixamas e zapatillas desde logo ¿a que si Xuño? – pediu axuda Priscila véndose acurralada.



Xuño quedou en branco, estaba concentrada no de fuxir sen ser vista, e pensaba que lle estaba resultando, tanto que se sentiu invisible e sorprendiuse de que aínda pensaran que estaba alí.



-    Si, iso Xuño, dille cal das tres ideas é a mellor, ó final a ocorrencia foi túa – desafiou Clara.



Xuño púxose máis branca aínda, achegouse á mesa e sentou caendo case polo seu propio peso.



-    ¿Como que foi idea miña? ¿Como que teño que decidir cal das ideas é a mellor? ¿Pero como me facedes isto diosmiu? – rosmaba Xuño con afectación mentres botaba as mans á cabeza.



Todas sabían que era un pouco histérica, pero naquel momento parecía afectada de verdade, tanto que ata Clara a tomou en serio e incluso a tranquilizou:



-    Non, Xuño, tranquila, era broma muller, regalámoslle as tres cousas e xa está ¿paréceche? – dixo Clara con voz moi doce, sen retranca e sen nada.



Ás outras estrañoulles porque non era o seu papel, aínda que non fixeron comentarios descojonándose porque lles pareciu unha situación extrema. Ademais a solución era i-d-e-a-l.



-    Chamarémoslle “Operación pixama-zapatillas-bata” – dixo Clara mentres pasaba a man á altura da cara simulando ler un cartel luminoso.



-    Non ten moito gancho – saiu tímido da boca de Xuño referíndose ó nome da operación.



-    Non – dixo Úrsula.



-    Decididamente non – dixo Priscila.



E riron as catro da chorrada de nome que se lle ocorrera a Clara no intento de consolar a Xuño.


comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

December 19, 2010 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 3. Disonancias

Disonancia:estado que resulta de combinar cousas dun xeito non harmónico, que desentoan entre si, ou que non se corresponden de maneira lóxica. Hai unha gran disonancia na decoración do local.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados...

A verdade é que si que andaba algo despistada aqueles días. Moi despistada en realidade. Aquela canción non paraba de darme voltas na cabeza:

“O día que te coñecín,

levabas todo o pelo alborotado,

con esa cara de neno malo,

miráchesme de arriba abaixo,

e dixeches que si,

que si,

que ti viñas comigo.”[1]

Unha e outra vez. E outra vez e unha. E non podía evitar perchar os ollos e imaxinar a miña man perdéndose no seu pelo alborotado e ondulado e brillante e suave. Non o podía evitar. Bueno, supoño que si que podía evitalo, pero é que igual non quería.

El ía pola rúa, eu tamén obviamente. Mellor dito, eu ía pola rúa, el estaba xunta o edificio de... non, el camiñaba cara o edificio fronte a min... en definitiva, nalgún punto do tempo e do espazo crucei a mirada ca súa e sorriu... e a canción comezou a dar voltas na miña cabeza.

Será pouca cousa, pero sorriu coma se me coñecese, e non. Non coñecía eu a ningúen da garda amarela que soubese rir, non coñecía a ninguén da garda amarela en realidade. O que quería dicir era que nunca vira rir a ninguén da garda amarela, saber seguro que sabían, ler igual non, pero rir ven de serie.

E aínda que pareza mentira esta tontería foi a que cambiou o noso destino, o de Xuño, o de Úrsula, o de Clara, o de Priscila e o meu. E o do resto da humanidade, pero tíñano ben merecido.

O home namorado e a filla cos ollos tristes resultaron ser o home e a filla dunha antiga dirixente do goberno amarelo; unha que caiu en desgracia, quen sabe cal porque era demasiado pouco goberno para tanta ansia de gobernar. As intrigas e as conspiracións facían que os cargos fosen máis rotatorios que a cuarta cadeira dun programa de crónica social. Perder unha cadeira significaba perder a vida, literalmente, non é ningunha esaxeración, quen sentaba non podía correr o risco de que lles acordase volver. Porque se lles ía acordar seguro, tiñan unha ansia de poder que non era normal.

Esta en concreto gastaba unha mala hostia que non tiña xeito. Non é que o soubéramos daquela, fómolo sabendo co tempo, tarde, claro.

Polo que poidemos reconstruír eu mandei á filla e ó home un par de meses antes de que lle desen a patada á muller. Tempo dabondo para reconducir a situación, non o fixen con ánimo de axudarlles a salvar a unha gobernanta do goberno amarelo, pero fíxeno.

Se fosen como debían, o home namorado e a filla morriñenta collerían á muller gobernanta nai amantísima e marcharían para un buraco perdido en ningures, onde fose imposible atopalas, para vivir felices.

Pero non, non conformaron con iso.

Cando o pai e a filla do futuro, os que eu mandei ó pasado, chegaron creouse unha disonancia. Houbo un tempo onde había dous homes e dúas fillas para unha soa muller. Os do futuro, os choróns, pillaron á súa amantísima a soas antes de que coincidisen cos do pasado; contáronlle toda a película da súa destitución e da viaxe ó pasado e xuntos, os tres, decidiron que o mellor sería finxir unha morte, a da muller amantísima, fuxir e montar unha organización clandestina para derrocar ós que lle pretedían quitar a cadeira e así alzarse co poder de todo. O pai e a filla do pasado sufrirían coma desgraciados, pero que máis daba, no futuro ían estar moito mellor.

Puido ser peor, púidose duplicar o contínuo espazo-tempo e crear dúas realidades paralelas, non debía estar o universo para eses menesteres naquel momento, ou igual si, quen o sabe.

A muller convocou as súas forzas, faloulles da viaxe da súa familia ó pasado. Non a creron, ansia de poder tiñan, pero tamén a tiñan por un pouco paranoica e algo pasada de rosca. Claro que a moi desgraciada botou man da súa familia do pasado para demostrarlles que era posible, que era certo. Non lles quedou máis remedio que crela.

Tampouco pasaría gran cousa se a conspiración quedase aí; pero a ansia de poder era tanta que nin se poideron permitir unha pequena resistencia como era a nosa, que nin cóxegas lles facíamos, que nin o poder nos interesaba.

Ben poideron pedirnos que traballásemos para ela. Non íamos, pero sería un detalle pola súa parte. Claro que optaron por eliminarnos, a min e ós quince contactos que reunimos á familia feliz. Igual non o fixeron por mal, era a súa maneira de solucionar os problemas.

Xa vos adianto que non o conseguiron.



[1] Tradución ó galego da primeira estrofa da canción 9.6 de La Bien Querida.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Nuevo catálogo de kns ediciones 2011

December 15, 2010 por KNS Ediciones  

, , , ,

¿Qué te parece el diseño del nuevo catálogo de kns ediciones 2011?

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

December 12, 2010 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 2. Algo extraordinario



Extraordinario: que sae do que é normal e habitual. A súa capacidade de recuperación é extraordinaria.



Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados...



-    Pois agora que o dis – dixo Úsula.



-    ¿Que queredes dicir? ¿Que estades insinuando? ¿Por que ía andar? – preguntou Xuño.



-    Non están dicindo nada, só que anda despistada, reláxate – suxeriu Priscila.



-    Non, non, non Priscila, si que estamos dicindo algo. Rita anda moi despistada estes días, iso é o que estamos dicindo – insistiu Clara.



-    Bueno... – comezou Úrsula.



Clara non lle deixou rematar, sabía que ía dicir que ela só dixera que lle parecera notar algo despois de que Clara o suxerise; pero que como dicía Priscila igual non era máis que unha apreciación, só un comentario. Clara tiña a paciencia xusta e con Úrsula era pouca. Bueno, con Úrsula era pouca a de todas, custáballe posicionarse.



Clara notara, ca súa fina sensibilidade para os cambios emocionais da xente, que había tempo que eu non tiña a cabeza no mesmo sitio que os pés, dun xeito figurado, por suposto. Non é que tivésemos unha relación persoal demasiado estreita, pero no noso traballo convíñanos confiar unhas nas outras e ata daquela non nos fora demasiado mal.



-    O de hoxe non ten explicación – dixo.



Referíase a que nunca cedéramos ás súplicas de ninguén, e menos que ninguén eu que, ó seu modo de ver, tiña un corazón de ferro, que non me gustaba a xente que suplicaba e que, en xeral, non me gustaba a xente.



-    Hai que ver que lle pasa – suxeriu Priscila.



-    Si, iso – apoiou Clara dándolle énfase cas mans.



-    ¿E como facemos? – preguntou Úrsula.



Botaron outra ronda de cafés e de leite e de roscas e de bombóns e comezaron a darlle voltas á cabeza. Xuño non, ela non paraba de repetir “por se non tivésemos dabondo co noso negocio agora poñernos a fiscalizarnos unhas a outras” moi estresada pero cun vocabulario impecable.



Sobre a mesa caeron varias ideas, pero todas pasaban por ter unha sutil conversa comigo para averiguar os motivos do meu estado de ánimo e como non tiñamos por costume non aceptaron como sutil ningunha das súas ocorrencias.



-    Igual deberíamos coñecernos algo máis – suxeriu Priscila.



Mirárona todas dicíndolle que si, que si, pero que non era o momento. Porén ela non lles fixo caso e seguiu dicindo en voz alta todas as cousas que facía cas compañeiras do traballo e que deberíamos facer nós, porque ó fin xa levábamos un tempo xuntas e case nin sabíamos nin cantos anos tiñamos, que non era de moita importancia para o negocio, pero eran datos que en calquera momento poderíamos precisar, coma daquela, no mellor dos casos; noutros poderíamos precisar ese tipo de información como comprobración de seguridade.



-    Se é que estamos moi verdes – dixo Xuño.



-    Bueno, si, tendes razón, pero aínda estamos a tempo  - dixo Clara mentres sacaba un papel do peto.



-    Non, non escribas nada – ordeou Úrsula.



E en voz alta dabondo para que só elas escoitasen foron dicindo cadanseu aniversario. Úrsula dubidou á hora de dicir o ano, pero non quixo escoitar ningún suspiro comprensivo máis e díxoo.



-    Temos que preguntarlle a Rita o seu – dixo Clara.



E desatouse un gran debate porque aínda sabendo a data igual faltaba moito e...



-    E ¿en que nos ía axudar iso dos aniversarios co do despiste de Rita? – preguntou Clara ó final.



-    Pois en que lle podíamos facer un regalo e a partires de aí crear un clima propicio para establecer unha relación máis próxima que nos permita entrar discretamente no tema do seu despiste – explicou Priscila.



-    ¡Xa! e iso lévanos ó de antes ¡igual falta moito! – berrou Clara.



-    Era unha idea – dixo Priscila erguéndose da mesa.



-    Podíamos facer un amigo invisible e regalarlle algo cun transmisor para... – comezou a dicir Xuño.



-    Transmisores non tía, que nolos pilla – saltou de novo Clara.



-    Pois daquela algo que nós poidamos tocar para percibir as súas vibracións – dixo Xuño case rendéndose.



-    ¡Oh-meu-deus! - exclamaron as tres á vez.



-    ¡Esa é a idea máis grande que nunca persoa algunha tivo des que a alguén se lle ocorreu usar a malla das laranxas para facer unha esponxa exfoliante! – dixo Clara emocionada, sen respirar.



-    ¡Si tía! – apoiou Úrsula.



-    ¿A que si? – sorriu Priscila.



Xuño dubidaba temendo que a estivesen vacilando, non era normal que a ela se lle ocorrese algo tan brillante. Algo que lle gustase a todas. E o peor de todo era que aínda non sabía que era iso tan extraordinario que se lle ocorrera que se podía comparar co de convertir a malla das laranxas nunha esponxa exfoliante.








comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

November 28, 2010 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 1. Un principio errado, un mal comezo

Principio: idea que serve de base para establecer novos razoamentos. Parto do principio de que todas as regras teñen excepcións.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados...

- ¡Joder joder joder! – desesperaba Xuño.

- Bueno, seguro que tampouco é para tanto – tratou de calmarnos Priscila.

- Quen sabe, igual tes razón – dixo Úrsula.

- Ou igual non – dixo Clara.

- Xúrovos que non sei que me pasou – lamentei.

Elas miráronme con comprensión, aguantando as ganas de botarme unha boa bronca, pero con comprensión.

Non sei que me pasou, tiña ben claros os mandamentos. Persoalmente nunca os violara. Persoalmente nunca escoitara de ninguén que o fixera. A verdade é que ninguén nos explicou que pasaba se o facíamos... igual deberan.

Partín da idea de que era o mellor, unha excepción, pero o mellor.

O home contactara comigo polas canles correctas, o que me levou a supor que, cando menos, sabía todos os contrasinais que abrían todas as portas. Na guía non veño. A última vez que fixéramos a comprobación de seguridade, non había nin dúas semanas, o noso cebo tivera que facer quince contactos antes de chegar a nós, quince, nin dezaseis nin catrorce ¡quince! Era case imposible, por non dicir imposible, que unha persoa non correcta chegase a min.

Eu respiraba tratando de tranquilizarme, de xustificarme, non sabíamos que ía pasar. Tampouco podía ser demasiado malo se o home viñera polo camiño correcto. Ademais viña cunha nena, cunha nena de cara triste que agarraba un oso peludo, que me miraba con aqueles ollos suplicantes, non puiden facer moito máis.

Non debín, seino, non debín; pero tampouco pensei que fose para tanto.

A nena dixo que quería moito a súa nai, o home que botaba de menos á muller.

Está ben, pilloume cas defensas baixas, erro meu.

- ¿Que pasará agora? – preguntou Clara.

¿Quen podía prever o que ía pasar? Nós non. Nin Xuño nas súas máis pesimistas suposicións sería quen de achegarse ó que ía pasar.

Debín dicir que non. Pero o home viñera polas canles correctas e a nena tiña aqueles ollos tristes.

Só había que agardar. Todas víramos “De volta ó futuro”, coñecíamos as consecuencias, se todo fora coma nas películas, que igual non era.

A norma, o establecido, era mandar ó futuro a quen chegase onda nós, sempre ó futuro, ben lonxe para que non os atopasen, para darlles marxe, unha fuxida cara adiante. Era o establecido, o que sempre facíamos, o que sempre fixéramos.

A nena dicía que botaba de menos a súa nai e o home dicía que quería moito a súa muller.

Pilloume nun mal día.

Senteinos no sofá, o home primeiro, a nena nos seus xeonllos; e empurrei o sofá como adoitaba. Desapareciu na escuridade uns segundos e despois, como adoitaba, volviu a aparecer baleiro. Se non se poidera facer seguirían no sofá, deducín.

- Si, pode ser ou, ó mellor, aínda que pensabas en mandalos ó pasado o sofá mandounos ó futuro – dixo Xuño, máis aliviada.

- Si, ou igual se desintegraron – deixou caer Clara.

Con iso non contáramos.

- É unha opción – dixo Úrsula.

Unha opción interesante. En lugar de reunir ó pai namorado, a filla amorosa ca nai finada, fulmináraos. Interesante.

- De ser así non teríamos de que preocuparnos – soltei.

¡Era certo! Cruel igual, pero certo.

Miráronme mal, na nosa ética a responsabilidade sobre as vidas era o primeiro; non fixéramos o xuramento de servir e protexer, a todos os que o fixeran medráralles unha barriga superantiestética. Nós tiñamos a convicción, pero non fixéramos o xuramento... por previr.

- Eu marcho – dixen erguéndome.

Elas seguiron á mesa, rematando o café. Tiña que descansar, psicoloxicamente estaba esgotada.

¿Non anda moi despistada Rita estes días? – preguntou Clara con suspicacia.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Se prolonga el plazo para el concurso A Toda Mesa!

November 23, 2010 por Mibú  

, , , ,

Hasta el 12 de diciembre puedes acabar de publicar tu recetario

Hasta el 12 de diciembre puedes puntuar los recetarios ya presentados.

Ya lo sabes:

selecciona 9 recetas muy especiales

lista los ingredientes y explícanos la preparación

acompaña cada receta con una foto

y ya está

A Toda Mesa

concursa y recibe en casa tu recetario en papel gratis.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)