Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Todos los blogs

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 23

January 12, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 23. Degaro

Degaro: castaña que se desprende por si soa do ourizo. Cando paso por Elviña apaño os degaros do chan.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto...

Coma un degaro desprendiuse dos seus prexuízos de goberno amarelo e pactou ca voz mecánica que saía do teléfono un encontro clandestino na zona norte da cidade, aquela a onde ninguén ía porque non había nada que ver, aquela que daba á montaña e que non era máis que parte da paisaxe que vía desde a súa casa nos días claros.

León colgou o teléfono ca sensación de traizoar a quen lle daba de comer, pero ca determinación de facer todo o preciso para recobrar á súa muller. En realidade non era consciente de ata onde chegaba o que ía facer, pensaba que era coma unha de aquelas conspiracións nas que se vía envolto ás veces e que non lle traían consecuencias. Tampouco pensou na hora da cita, de noite por suposto, nin no que lle dixera o da patrulla o día anterior “que sexa a última vez”. Se o chegase a pensar daríalle igual, calquera entendería que fixese o que fose por recuperar a súa muller. Si, era moito mellor que a idea da coidadora, aínda que non a descartou por completo. De feito pensaba: se isto sae mal sempre...

De noite, cando a filla durmía, cando o silencio e a escuridade o invadían, saiu cara o seu destino. Vestía de negro, ca cabeza cuberta cun pasamontañas que só deixaba ó descuberto uns ollos camuflados debaixo unhas lentillas doutra cor. Calzaba zapatos de non facer ruído e caminaba con firmeza. Non estaba moi seguro de coñecer o camiño, mirárao no plano e algunha vez estivera por alí, pero non dera memorizado os nomes das rúas.

A voz dixéralle ás 2:00 e as 2:00 estaba alí. Ó primeiro pensou que o enganaran, despois que caera nunha trampa do goberno amarelo; despois, como non pasaba nada, pensou que o gardacostas lle dera aquel número para que os deixara tranquilos.

Da a volta a modo – escoitou León ás súas costas.

León fixo o que lle ordearan e tal como llo ordearan. O único que conseguiu distinguir da escuridade foi unha chaqueta de flores. Tampouco foi capaz de diferenciar se a voz era de home ou de muller, seguía tendo aquel son metálico do teléfono. Forzaba a vista para ver máis, pero non había nin unha soa estrela no ceo que o iluminase e a voz que saía da chaqueta de flores non parecía estar moito pola labor de dar a cara.

¿Que fixo a túa muller para que a matasen? – preguntou a voz.

León dubidou. Se era unha trampa canto menos dixese mellor lle sería. Se non o era ¿dicir a verdade axudaríalle?

¡Responde á pregunta! – ordeou voz.

Nada – respondiu León con voz lastimosa, máis polo medo que pola tristeza.

Fíxose un silencio.

¿Que significa “nada”? – preguntou de súpeto a voz.

Nada, non sei o que fixo para que a matasen – respondiu con naturalidade.

Ó fin e ó cabo era certo, el saber non o sabía, facíase unha idea pero non o sabía.

¿E que queres que che fagamos nós? – preguntou a voz.

A min dixéronme que vos chamase, que vós me podíades axudar – respondiu León.

Podémosche axudar a fuxir se iso é o que queres – explicou a voz.

Eu quero recuperar a miña muller – dixo León.

Iso non é do noso negociado – burlouse a voz.

E mentres a súa burla soaba coma un eco na cabeza de León a chaqueta de flores perdíase na escuridade.

Pero... – acertou a dicir León - ¡Agarda!

A chaqueta de flores detívose e agardou uns intres. León camiñou cara ela con paso apurado.

¡Espera! – insistiu – ten que haber algo que poidas facer.

A chaqueta dou volta cara el sen deixarse ver.

Mellor queda onde estás – dixo a voz metálica con son de ultratumba.

León parou en seco.

Non creo que poidamos revivir a túa muller, como xa che dixen nós non levamos o negociado do “rexurdir das cinzas” – volviu dicir en ton de risa.

Ten que haber algo – volviu suplicar León.

Pero suplicouno con toda a parafernalia, deixándose caer de xeonllos no chan, alzando as mans ó ceo e chorando como non está nos escritos.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 22

January 12, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 22. Cabo

Cabo: parte final dunha cousa. Non damos chegado ó cabo desta leira.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto...

León asumiu que non tiña nada que facer e encamiñouse cara a porta. O gardaespaldas foi detrás del para abrirlle a porta manténdose distante e frío, non falou ata estar lonxe dabondo de Marta para que non os escoitase.

Chama a ese número – díxolle o gardacostas antes de abrir a porta.

León colliu a tarxeta que lle ofreciu o gardacostas e gardouna no peto da chaqueta sen mirar o que poñía. Saiu á rúa sen decatarse de que había toque de queda ate que viu unha das patrullas da garda amarela. Pensou con rapidez a escusa que lles ía poñer, diría que non podía durmir e que saíra a dar unha volta, confiaba que a inconsistencia da escusa se vira arroupada polos restos da influencia da súa muller.

O coche parou ó seu carón, el intentou facer que non os vía, pero eles chamárono para que se volvese. Miráronlle a cara sen baixar do coche sequera, cunha lanterna, cegándoo.

Non debería estar na rúa a estas horas – dixo o conductor.

Seino garda, seino, pero non podía durmir... – argumentou León con torpeza.

Iso din todos – volviu dicir o conductor.

¿Vive vostede por aquí? – preguntou o outro garda.

Si, aquí no número 20 – respondiu León.

Os gardas miráronse e esbozaron un sorriso malicioso.

Ben, apure o paso e que sexa a última vez – dixo o conductor con moi mal xenio.

León baixou a cabeza e apurou o paso tal como lle ordeara o garda. Os catro ou cinco metros que quedaban ate o portal permitíronlle valorar canto diminuíra o seu estatus, uns días antes serían os gardas os que marcharían ca cabeza baixa por interromper o paseo do consorte dunha líder do goberno amarelo. O sorriso malicioso sairía dos seus beizos ó ver a desesperación dos gardas imaxinando o castigo que recibirían. Pero agora era el o que baixaba a cabeza e tardaba os segundos imprescindibles en chegar á casa, o que apuraba a desfechar a porta e respiraba con alivio ó pechala unha vez dentro.

Sacou a chaqueta e deixouna colgada no percheiro do recibidor. Entrou no salón e tirouse no sofá derrotado. Non lembrou a nota do gardacostas, nin comprobar se a súa filla durmía placidamente na súa cama, colliu un coxín, sacou os zapatos e encolliuse a durmir ca intención de non espertar. Pero espertou, faltáronlle pastillas ou sono para non facelo. A coidadora fíxolle o almorzo e marchou unha vez deixou a filla e ó pai en estado de revista. Tal foi o coidado que lle puxo que ate o amoroso León sentiu que sería unha boa candidata para substituír á súa acabada de morrer muller, e non o pensou só polo ben que lle fixo o almorzo.

Foi a criada, ó preguntarlle se quería que levase a chaqueta ó tinte quen lle lembrou que tiña unha tarxeta no peto que merecía a súa atención e que igual era un pouco pronto para pensar nun segundo matrimonio. A tarxeta tiña un número de teléfono de fóra, el nunca marcara un, pero escoitárlle cantidade de veces á súa muller mandar marcar un de aqueles números con moitas cifras.

Cando a criada lle preguntou se non sería demasiado pronto para mandar a nena ó colexio el díxolle que non, que xogar co resto das crianzas faríalle esquecer o triste trance polo que estaba pasando. A criada mirouno con desprezo, non lle parecía un razoamento correcto e iso que ela nunca tivera fillos, pero non lle parecía correcto nin sequera darlle un día de respiro á pobre criatura que, ó seu ver, nunca tivera a oportunidade de ser unha nena coma fora ela. Ela xogara no barro, ó balón, facíalle roupa ás bonecas e nunca pisara unha escola de vran, nin para xogar no patio sen permiso. Tamén o mirou con desprezo porque viu como miraba á coidadora e aínda que a súa lealdade con Adina non ía máis aló da necesidade de comer cinco veces ó día tampouco iso lle parecía ben.

León non percibiu as súas miradas sancionadoras, nin pretendía causarlle un trauma á pequena nin expoñela demasiado pronto á crueldade do resto das crianzas; el tan só precisaba un pouco de intimidade para facer aquela chamada sen que lle tremese a voz.

Ola, eu son – comezou a dicir León.

Nada de nomes – respondiulle unha voz distorsionada mecanicamente.

Bueno, claro, desculpe... – desculpouse León.

Ten trinta segundos antes do cabo da chamada – dixo a voz.

Quero volver ver a miña muller, o goberno amarelo matouna... – relatou León antes de que o interrompese a voz mecánica.

Que novidade – dixo a voz.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 21

January 12, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 21. De incógnito

De incógnito: sen revelar a súa verdadeira identidade, sen que se saiba quen é realmente. George Clooney viaxa de incógnito por España.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto...

Agarrouse a esa bágoa coma á súa última esperanza e trazou un plan.

Cando o funeral rematou mirou como se dispersou a multitude. Viu como o gardacostas de Adina seguía discretamente á súa secretaria ate o coche oficial, el abriulle a porta e ela entrou ca afectación tráxica dunha diva. Viu como o máximo dirixente sorría con aire victorioso ó despedirse da súa corte mentres pechaba a fiestra do seu coche. Viu como todo remataba e como todo comezaba.

A súa filla agarráballe a man con forza manténdoo cos pés na terra, devolvéndoo á realidade, atopando un sorriso entre a desesperación. Volveron para a casa baldeira, a casa na que Beda botaba de menos a Adina, a casa que lle axudou a durmir mentres León rebuscaba entre as cousas da súa muller para encaixar as pezas do seu plan.

No ordenador, na axenda, nos arquivos foi atopando a información imprescindible para enteder o que estaba pasando. Atopou un dossier con fotografías do seu axudante en reunións que parecían clandestinas co máximo dirixente. A terceira dirixente tamén estaba alí. Posiblemente Adina tería sospeitas do que lle esperaba, ou posiblemente andaban tramando algo e ela estaba sobre a pista. Tamén atopou os enderezos e os teléfonos de toda a xente que lle interesaba para o plan que trazara. Chamou á coidadora e despediuse cun bico da súa filla durmida.

De incógnito presentouse na casa da secretaria da súa mulller. A ela non lle gustou velo alí, dentro escoitábase ruído doutra persoa que León supuxo que era o gardacostas, pero non fixo caso, a el o que lle interesaba era aquel atisbo de preocupación que lle vira no funeral.

¿Que estás facendo aquí? – preguntou Marta, a secretaria.

Quería falar sobre un asunto – respondiu León.

Non me parece o momento oportuno, eu aínda estou tratando de asumir a situación, non me apetece falar diso agora – dixo Marta con afectación.

É urxente, déixame pasar antes de comecemos a chamar a atención – ordeou León.

Se non querías chamar a atención viñeras antes, como me vexan deixando entrar... – non rematou Marta, mentres o deixaba entrar.

A casa de Marta non era tan modesta como cabía esperar dunha secretaria, aínda que fose dunha dunha dirixente do goberno amarelo. León pensouno nada máis ler o enderezo; pero supuxo que vivía alí por proximidade á súa muller, seguramente entraba dentro da estratexia de goberno, non eran frecuentes as reunións fóra de hora, polo menos non as que involucraban ás secretarias, pero igual debía estar dispoñible.

Desbotou semellante idea en canto Marta pechou a porta, a casa non era unha das casas das persoas do goberno amarelo, dentro había cousas de épocas pasadas, cousas caras, moito máis caras das que vira endexamais en persoa, nin sequera nas festas despilfarradoras do máximo dirixente. Aquelo era un luxo con clase, daqueles de antes.

¿Que queres? – preguntou sen convidalo a pasar máis aló do vestíbulo.

Temos que facer algo – dixo León.

¿Algo? ¿Algo de que? ¿Que queres, deixar a túa filla soa? – lamentou Marta.

Por ela é por quen o quero facer – insistiu León.

Marta dubidou, dou un par de voltas cara o interior do corredor, volviu onda León, botou as mans á cabeza.

Non hai nada que poidamos facer – dixo Marta con certa desesperación – viches tan ben coma min que a mataron, non hai quen resucite os mortos. O mellor é esquecer e seguir adiante manténdonos á marxe e dando gracias de poder facelo.

Ti sabes polo que foi, se o sabes dimo, comprenderei que non queiras participar, pero polo menos dime iso - suplicou León.

¿Cres que se o soubera estaría aquí? Túa muller non me contaba esas cousas, eu son a súa secretaria, a información compartíaa co seu axudante, eu non pasaba de facer chamadas e reservar... – Marta interroumpeu a súa explicación cunhas bágoas sentidas.

Nese momento saiu dunha porta enorme, pesada, labrada a man, o gardacostas. Achegouse a ela e consolouna.

Non che podemos axudar, non nos compliques tamén a nós, asúmeo, túa muller sabía cales eran os riscos, todos o saben - dixo o gardacostas.

A León pareciulle mal a frialdade ca que lle falou aquel home, aínda que sabía que tiña razón.

Sei que ten que haber algo que poidamos facer, seino – dixo León.

O gardacostas colliuno polo brazo e faloulle claro.

Di moito ó teu favor que esteas tan afectado, pero Adina non era ningún anxo, tiña tantos inimigos ou máis que calquera e asegúroche que os ganou a pulso, para vos será unha perda, pero non estou seguro de que o sexa para a humanidade.

León viu na mirada de Marta que non compartía o que aquel home dicía, aínda que sabía que tiña razón.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

El libro electrónico saca ventaja al libro de papel en EEUU

January 12, 2011 por Mibú  

,

"La suerte del libro tradicional está echada. La lista de ventas de los libros más vendidos en EEUU evidencian lo que ya muchos expertos adelantaban. Los ‘eBooks’ de los seis libros más vendidos superan por primera vez en la historia las ventas de las ediciones de papel, según publica el ‘ USA Today ‘. [...]" (Vía « Libros & Tecnologia)

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Literatura á carta

January 12, 2011 por Mibú  

, , ,

Lois Diéguez: "Os escaparates das librarías non ofrecen, normalmente, exposición destacada do libro galego. Só as que teñen unha miga de amor polo seu o fan. E así imos tirando, coa sensación de estar aínda prohibidos (como os tempos en que había que coller os libros do faio ou do andel camuflado). O xeito de presentación nese escaparate que rouba as miradas -algunhas miradas- tamén mudou desde hai uns anos. [...]" (Vía Terra e tempo)

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Meubook, un ecosistema para la creatividad

January 10, 2011 por Mibú  

,

El año pasado Meubook creó su plataforma con la ambición de ofrecer un espacio útil para todos los interesados en el mundo del libro y en sus grandes potencialidades actuales. Al tiempo, el equipo de Meubook inmediatamente descubrió que la propuesta debía ser polivalente, acogiendo tanto al lector general como al más creativo, tanto al editor como a las instituciones que promueven la cultura, en su más amplio sentido.

Meubook es consciente de que un espacio de cultura en la red debe ser un ágora que a todos cuide y visibilice, sin dejar de ofrecer, al tiempo, espacios específicos para las necesidades concretas de los usuarios. Algo que sólo la red facilita, y que sirve para promover un objetivo ambicioso y sin embargo elemental: la información personalizada y la comunicación eficaz como principales exigencias culturales de la sociedad.

Por eso Meubook trabajará a partir de ahora con más energía para consolidarse como herramienta de cultura. Ese será su compromiso en el presente año.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Meubook Plataforma en Facebook

January 10, 2011 por Mibú  

,

Meubook aproxímase en Facebook aos 1000 amigos: http://www.facebook.com/friends/edit/#!/meubook

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Meubook, un ecosistema para a creatividade

January 10, 2011 por Mibú  

,

No ano pasado Meubook creou a súa plataforma coa ambición de ofrecer un espazo útil para todos os interesados no mundo do libro e nas súas grandes potencialidades actuais. Porén, o equipo de Meubook inmediatamente descubriu que a proposta había de ser polivalente, amparando tanto ao lector xeral como ao máis creativo, tanto ao editor como ás institucións que promoven a cultura, no seu máis amplo sentido.

Meubook é consciente de que un espazo de cultura na rede debe ser unha ágora que a todos albergue e visualice, sen deixar de ofrecer, ao tempo, espazos específicos para as necesidades concretas dos usuarios. Algo que só a rede facilita, e que serve para promover un obxectivo ambicioso e porén elemental: a información personalizada e a comunicación eficaz como principais esixencias culturais que a sociedade reclama.

Por iso Meubook traballará con máis enerxía para consolidarse como ferramenta de cultura, ese será o seu compromiso no presente ano.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

January 5, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 20. Embaixada

Embaixada: mensaxe importante que se envía a alguén por medio doutra persoa, en particular cando se trata de asuntos entre nacións, e persoa ou conxunto de persoas que transmite esta mensaxe. Enviou a embaixada por unha persoa da súa confianza.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto...

Nada, nada – dixo tirando para adiante, de novo sen aclararme as dúbidas.

Non facía falta, escoitárelle con claridade dicir que non me podía demostrar algo que eu pensara, estaba claro que me lía o pensamento. Tratei de non pensar máis para que non soubese do meu descontento, pero como estaba enfadada non quería falar e non facía máis que darlle voltas mentalmente ó invadida que me sentía.

Damián miraba a brúxula para volver onda o río. O máis aló do límite era igual que o do outro lado. Case estaba arrepentida da camiñata e comezaba a pensar que non era máis que un embaucador psicópata que ía acabar descuartizándome ben lonxe da casa para que non me desen atopado.

Imaxino que estarás cansa, pero convennos chegar canto antes – dixo medio rindo.

Xa – respondín.

Vivos – engadiu.

Si, definitivamente solucionáreme a última dúbida que me suscitara, e a sensación de invasión convertérase en sensación de espido. E esa situación de espido trouxera o silencio, deixara de falar e de pensar. En certa maneira quedei tranquila por non acabar en anacos debaixo dunha raíz de árbore arrastrada pola corrente e centreime en andar, andar e andar.

O río marcábanos o ritmo, cada vez máis rápido, cada vez máis ancho, cada vez máis preto. A noite non nos detivo, nin o cansanzo, nin a fame. A madrugada tróuxonos un novo mundo, para min, Damián parecía controlalo todo e a min todo me chamaba a atención.

Ó primeiro non me decatei, a escuridade deixaba ver unhas luces que intrepretei como estrelas e o aire arrecendía a sal, claro que aínda non o sabía. Foi o amencer o que me permitiu ver un pobo, un pobo de casas de pedra, e detrás, no horizonte o mar, confundírao co ceo.

¡Aí está! – sinalou Damián coma se fose o presentador dun espectáculo.

Non dixen nada, sentía aquela sensación de inmensidade que soñara o día anterior. Sentía aquela mezcla de emocións, aquela morriña, aquela alegría.

Damián pousou a bolsa de novo, metiu dentro a brúxula e sacou un papel con algo escrito e un sobre pechado.

Aquí teño o enderezo e a embaixada – dixo sen deixarme ver realmente ningunha das dúas cousas.

Non dixen nada, visto que podía ler o que pensaba e estaba demasiado cansa aforrei o esforzo; pero pensar pensei que ben podía deixar de facerse o interesante se non me ía ensinar nin o enderezo nin a embaixada, fose iso o que fose.

Creo que é aquela rúa de alí – explicou mentres nos achegábamos ó pobo.

As rúas tiñan o piso de pedras perfectamente alineadas. O pobo comezaba a despertar e víanse as primeiras luces acenderse nas fiestras e as primeiras persoas botando a andar polas rúas. No aire seguía habendo aquel ulir de sal mezclado cun ulido a fariña queimada e a pan que creaban unha atmósfera máis acolledora aínda.

A xente que se cruzaba con nós mirábanos con curiosidade e saudábanos cun sorriso. Eu non sabía como reacionar pero Damián respondía ós saúdos con naturalidade. As casas de pedra tiñan unhas contras de madeira que parecían acabadas de pintar, de cores que contrastaban cunhas macetas de flores madrugadoras e vizosas. As fiestras divididas en cristais pequenos e limpos deixaban ver unhas cortinas de flores ou puntillas finas. Ó comezo de cada rúa había unha placa cun nome escrito que Damián comparaba co que tiña no papel.

Por aquela rúa pasaba un home cunha vasoira grande e un carriño con dous caldeiros grandes con tapa que tamén sorriu ó darnos os bos días.

É aquí – dixo sinalando a unha casa cun carteliño feito de azulexos con cenefa de cores que poñía “Bar Chipirón”.

Dentro había unha luz tímida e olor a limpo. Na esquerda catro mesas cadradas pequenas cunha cadeira en cada lado. Nas paredes cadros grandes de xente traballando no mar. Á dereita había unha barra de madeira, brillante e limpa. Detrás da barra había unha señora entrada en anos de cara amable que nos miraba con curiosidade.

Bos días – dixo.

Bos días – respondiu Damián.

Bos días – dixen por fin.

Damián mirou os papeis que levaba na man, dobrou o que tiña escrito o enderezo e puxo enriba do mostrador o sobre pechado.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares

January 5, 2011 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 19. Destino

Destino: lugar a onde se dirixe unha persoa ou cousa. Colleu o avión con destino a París.

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos...

Dei media volta e volvín retomar o sono onde o deixara. Soñei co mar, por primeira vez soñei co mar.

¡Érguete! – dixo Damián na miña orella.

Pero esta vez díxoo ca voz de despertar, a modo, sen sobresaltos. Parecérame que durmira unha eternidade, pero aínda era de día. Non tardei en abrir os ollos, en incorporarme si, estaba mallada, o descanso só renovara a miña sensibilidade, os músculos seguían resistíndose ó traballo e os pés seguían doendo.

Vai sendo hora – insistiu Damián.

Estaba en pé, ca bolsa no ombreiro e listo para o camiño.

Se andamos a bo ritmo chegaremos de madrugada – explicou botando a andar.

Erguinme por fin, con torpeza, con dor e queixume, pero erguinme. El ía varios metros por diante, non só porque comezara primeiro, senón porque eu ía lenta. Moito máis lenta que antes de durmir. Case desexaba non ter botado aquel sono, case porque tamén desexaba pasar de todo, tirarme alí no camiño e durmir. Non o fixen porque soñara co mar, con esa sensación de inmensidade, co medo, co desexo.

Damián parou e miroume, xa escoitaba a os reproches e porén só me dixo que tiñamos que ir con máis coidado porque estábamos chegando ó límite da cidade e podía haber algunha clase de alarma, verxa electrificada ou incluso alguén de garda.

Non é probable, hai tempo que non destinan ninguén á fronteira – dixo.

Ademais como irán de amarelo ben os veremos – rin eu.

Si – respondiu con indiferencia.

Con esa indiferencia que daba a entender que metera a pata, non me correxiu, igual iso tamén era algo que non se podía contar. Non volvín falar, porque igual era indiferencia de non darme azos para seguir falando.

El seguía cara adiante co brazo esquerdo extendido cara atrás e a palma da man aberta sinalándome que tivera coidado. Eu non facía ruído pero o meu corazón latexaba tan rápido e tan forte que non sabía se me delataría. O límite estaba preto, e eu íao pasar. Por primeira vez sentín a morriña de non ter ás compañeiras para contarllo. E por primeira vez sentín a morriña de alguén. Aínda que tamén sentía emoción ¿cómo sería un límite? ¿que habería despois? ¿estaríamos chegando ó noso destino? ¿e se realmente non había máis? Había, Damián estivera alí.

Volviu parar. Pousou a bolsa no chan e rebuscou. Sacou a brúxula. Mirouna e retomou o camiño levándoa na man.

O burato está un pouco máis o oeste – dixo en voz baixa.

O límite soaba magnífico, misterioso, grandioso, pero ser era unha alambrada. Unha alambrada oxidada, invadida pola maleza e desprendida nalgunhas zonas. Os buratos que dicía Damián. Ó mellor noutros tempos fora precisa, pero pouco a pouco a xente foise acomodando e nin do límite se lembraba.

Damián parou diante da armazón metálica e miraba a brúxula. Púxenme ó seu carón intentando entender que analizaba. Non o entendía. Un pouco máis á dereita había un oco grande polo que podíamos pasar sen moita complicación, case sen arrastrarnos polo chan. Si, podíamos pasar con tranquilidade.

¡Coidado! – berrou Damián – non toques iso – dixo baixando o volume.

¿Que non toque que? Aquí non hai nada – preguntei.

¿Que aquí non hai nada? Aquí está a barreira – explicou facendo coma se tocara un cristal no aire.

¿Que é? ¿unha barreira psicolóxica? – bromeei.

¿Psicolóxica? Claro – repondiu con moita, moita retranca.

Pero non fixo nada para aclarar as miñas dúbidas, seguiu mirando a brúxula e mirando á fronte. Despois duns segundos desprazouse á esquerda, só un paso. Volviu mirar a brúxula. Colliume do brazo e tirou de min uns metros máis á esquerda.

É aquí, pero temos que esperar a que fagan o cambio de garda, uns minutos – dixo – desconectan a enerxía para aforrar.

Estivemos alí mirando algo máis duns poucos minutos. Eu miraba máis a Damián que a alambrada. Levaba unha roupa que antes fora amarela, parecía desteñida a propósito, non tiña o desgaste nas zonas de rozamento, podíase apreciar a cor desigual que deixa a lixivia.

¡Vamos! – turrou de min.

A verdade é que non estaba prestando atención, pero non parecía que houbese ningún cambio no que el chamaba “a barreira”, cousa que me fixo crer máis aínda que era unha barreira psicolóxica, por moito que rira Damián.

Demostraríache que é de verdade, pero saltaría a alarma e aínda que estamos fóra do límite estaríamoslle dando demasiadas pistas – explicou Damián coma se me lese o pensamento.

¿Que? – preguntei espantada.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)