Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Todos los blogs

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 132

March 5, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 132. Gobernar

Gobernar: pór en bo estado algo que está estragado. Levou o coche a gobernar.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

O alcalde estaba nervioso, moi nervioso, non o parecía, era deses que sempre parecen tranquilos, pero non facía máis que botar as mans ó maletín para intentar facer unha foto bonita cunha cámara invisible. O armador non se decatou, miraba o cadro de mandos con atención buscando os díxitos que calculara, ó mellor algunha mirada despistada ó envase ca plaga. Nunca fixera cousa semellante aínda que escoitara de xente que o facía, tamén hai que dicir que nunca lle xurdira a necesidade de facelo. Medía a distancia á costa e miraba ó horizonte xa sen sentir aquela ansia por marchar.

 

-  ¿Non será abondo? – entrou o alcalde na cabina.

 

-  Non – respondiu seco o armador.

 

-  Pois non sei se darei nadado – dixo o alcalce sentando enriba dunha caixa de cervexas.

 

-  Sabes que hai un bote salvavidas ¿non? – riu o armador.

 

O alcalde mirouno mal, non lle vía a cara pero notoulle o ton. Claro que sabía que había un bote salvavidas, non o lembraba, non lle pasara pola cabeza e case lamentaba levar o bañador do vran pasado que lle estaba resultando incómodo porque estirara co salitre e faltáballe sitio dentro do pantalón de fotógrafo profesional duns quilos menos.

 

-  Aquí – falou o armador para si.

 

O alcalde mirou de redor sentindo a paz do motor apagado e o sol templando a xeada que ameazaba con caer sobre o verde prácido da distancia. Lamentou non ter a cámara a man, gustáballe aquela fografía.

 

-  ¡Espabila! O de sacar fotos era unha excusa, abre a comporta – ordeou o armador sinalando á prancha metálica que agachaba o motor.

 

O alcalde obedeciu sen cuestionar a cadea de mando e tirou da palanca que descubriu unha engrenaxe xigante de tan preto de óxido e aceite.

 

-  Deixa – baixou o armador pola escaleira metálica.

 

O armador levaba nunha man o envase ca praga maléfica que lles ía solucionar todos os seus problemas. Non o pensou, o armador non era o que se chama un home decidido pero unha vez daba o paso non recuaba. Abriu o peche hermético, engruñou o nariz o percibir o aroma que desprendían os chamados microorganismos. Achegouse todo o que puido á parte da maquinaria que tocaba a auga e seguiu o camiño dos eixes ate o motor. Levoulle tempo. O alcalde impacientábase mirando o reloxo coma se lle servise para apurar ó seu amigo. Saiu suado e manchado de graxa ate as cellas.

 

-  Non podes chegar así á vila – dicíalle o alcalde.

 

-  Tranquilo que teño o esmoquin na cabina – riu o armador.

 

-  Pero vanse decatar de que manipulamos o... – preocupábase o alcalde.

 

-  Mira, fai falta o mesmo traballo para manipular o motor que para gobernalo – botáballe retranca o armador.

 

Era certo, o alcalde buscaba o bote salvavidas para saír antes de que a auga de dentro lle chegase ós pés.

 

-  Bótalle unha cervexa, ho – convidou o armador cunha palmada nas costas véndoo desesperado.

 

-  ¿Non será mellor marchar canto antes? – desesperaba o alcalde.

 

-  ¿Que apuro tes? ¿Non quererías ver o partido en serio? Pon a radio se queres – dicía o armador sen doble intención.

 

-  ¿Como que “que apuro teño”? ¡O barco vaise afundir! – berrou o pobre home.

 

O armador tardou en entender a desesperación do seu amigo, ¿por que tiña un barco co motor avariado que afundirse? Non comprendía o fío dos razoamentos do alcalde.

 

-  ¿Como se vai afundir ho? Non ves que non está oxidado de verdade, para iso queríamos a praga, para que parecese... – argumentaba o armador.

 

-  ¡Imos ver! – soltou os nervios o alcalde – ¡que a praga era para que o barco afundise e o seguro non poidese comprobar que o motor estaba avariado de antes!

 

O armador caiu por fin nos motivos do seu amigo, e de paso caiu en que ou a praga era moito máis agresiva do que lle contaran ou tiñan un pequeno problema, non fixera ningunha vía de auga nin se lle ocorría como facela sen que se notase.

 

-  E que ti sexas o que sabe disto – tomaba o control da situación o alcalde – xa estás baixando outra vez.

 

-  Eu baixo as veces que queiras, pero estamos na mesma – non vía solución o armador.

 

-  Non me jodas, non me jodas – saíalle o xenio o alcalde.

 

-  Pero a praga está no motor, os do seguro vena e xa... – razoaba o armador en serio.

 

O alcalde mirouno de reollo ca enerxía precisa para que o armador volvese ó fondo do barco e buscase o xeito de facer unha vía de auga para afundir a embarcación de maneira disimulada. Cando conseguiu desmontar unha das pezas todo foi rodado, incluso se asustou ó ver o fráxil que resultaba aquela armazón que el considerara, ata daquela, unha fortaleza.

 

-  ¡Apura! ¡Apura! – escoitaba con alivio o alcalde desde a ponte de mando.

 

-  Veuche a présa cabrón – ría o alcalde.

 

-  ¡Colle o bote, hostia! – un armador empapado berraba xesticulando coma un energúmeno, movéndose sen control - ¡que entra a auga a mares!

 

O alcalde ría como antes ría o armador, ¿e aquel histérico era o lobo de mar que contaba historias de sereas na taberna? ¿e aquel histérico era o que lle daba ordes uns minutos antes?

 

-  Non somos nada – ría o alcalde.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 131

February 26, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 131. Fuxidía

Fuxidía: que dura pouco, que pasa con rapidez. As horas fuxidías.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  ¿E que facemos agora? – preguntou o armador mentres o barco escoraba no medio da abra.

 

-  Ti intentar convencer ós do seguro de que foi un accidente, eu coidar de que os ecoloxistas non se poñan moi pesados – respondiu o alcalde.

 

Foi a solución que se lles ocorreu vendo o sol agacharse tras a liña do horizonte mentres as pingas frías do vaso de cervexa esvaraban ate o barril. Calcularon cunha conta da vella o que cobrarían do seguro menos o que lles custaba cambiar o motor. Da servilleta enrugada saía unha cantidade positiva que lles gustou, claro que o papel húmido non lles revelou os inconvintes de semellante operación. Tampouco lles preocuparía de revelalo, eran socios e cada un o seu propio xefe, que explicacións tiñan que dar.

 

Non llo contaron a ninguén, a experiencia dicíalles que o éxito dos trapicheos era inversamente proporcional ó número de persoas implicadas. Tampouco precisaban axuda, levaban toda a vida no mar e aínda non envelleceran dabondo coma que a preguiza lles impedise chegar a terra a nado.

 

Tíñano que facer ben pero rápido, comezara a veda e tiñan por diante seis meses ate o arranque da actividade, contaban con que o seguro non tardase moito e que o asteleiro cumprise co pedido. Ocorréuselles que o mellor para ocultar un motor gastado era unha plaga mariña, unha marea vermella que atacase irremediablemente a estructura metálica do buque condenándoo a un afundimento seguro.

 

-      ¿E cando veña o perito a comprobala? – preguntaba o alcalde.

 

-      Nada, dicimos que foi unha desas que veu ca marea e con ela marchou – restaba importancia o armador.

 

-      Pois temos que elixir un día que o porto estea baleiro, senón a ver como explicamos que só lle afecte ó noso – preocupábase o alcalde.

 

-      Iso é imposible, non sei os outros, eu non podo recoller os meus nestes momentos; o mellor é que miremos as correntes e levemos o barco ate alí; xa che adianto que o máis seguro é que sexa na abra – calculaba o armador.

 

-      ¿Imos ter que arrastralo ate a abra? – parecíalle demasiado traballo ó alcalde.

 

O armador non lle respondiu, limitouse a poñer o índice enriba da conta diluída pola auga fuxidía dos vasos. A operación ía ser traballosa, o armador calculou as correntes para que os bos momentos do motor fosen suficientes para chegar a onde el quería. Buscaría nos viveiros os organismos máis agresivos e efímeros, tan só precisaba unha coartada non facía falta crear unha emerxencia real. Con catro vasos baleiros enriba do tonel parecía unha idea brillante, parecía a solución a un problema de liquidez, parecía que volveran ós vellos tempos cando ningún dos dous vestía de marca.

 

-  Farémolo de noite ¿non? – pedía o alcalde.

 

-  Dependerá do mar – dicía o armador.

 

-  ¿Pero como imos deixar o barco aí tirado diante de todos? – escandalizábase o alcalde.

 

-  Home, con non dicir que o imos deixar abandoado xa chegará, nós dicimos que íamos sacar unhas fotos desas que expós ti no centro cívico e que o barco nos deixou tirados, mira así temos testemuñas para os do seguro – case se alegrou o armador.

 

Ó alcalde non lle pareciu mal, sairía equipado da súa casa coma tantas outras veces, trataría de aparentar naturalidade pero tiña que lembrar sacar o equipo da bolsa de fotográfo profesional ca que desfilaba pola vila con aires de superioridade, encheríaa de pedras e papel de envolver para que pesase e abultase coma se fose chea co seu equipo de precisión de alta gama. Igual tamén podía aproveitar para levar unhas cervexas e algo de picar, ou roupa de recambio.

 

-  Non, que igual non é tan impermeable como me venderon – escapóuselle en alto.

 

O armador mirouno rindo do seu compañeiro que levaba uns minutos botando contas de memoria sen decatarse de que xesticulaba e movía os beizos falando consigo mesmo.

 

-  Tranquilo home, verás que todo é máis fácil – convidou o armador a outra cervexa.

 

A hora foi as catro da tarde, o día foi un sábado, a camareira do bar da cofradía preparaba a xornada adiantada do partido de liga cun menú de pinchos variados escribindo a oferta do dous por un con letras recheas de cores.

 

-  ¿Marchades? Hoxe hai partido – lembraba a camareira.

 

-  Imos sacar unhas fotos – apurou a xustificar o alcalde sinalando con ansia á bolsa de artista.

 

O armador preferiu facer un discreto aceno mentres desamarraba e subir ó barco sen dar explicacións. O alcalde tropezou, se mirara onde pisaba non o faría, pero empeñábase en mirar de redor para saudar a quen pasase, a coartada que lle explicara o seu compañeiro de fatigas facíaselle pequena só ca camareira.

 

-  Meu, deixa as relacións públicas que o sol non espera – ordeou o armador.

 

-  Ui, marcho que o capitán está de morros, el quería ver o partido – disimulaba o alcalde.

 

-  ¡Pasa! – berrou o armador prendendo o motor do barco.

 

Ó alcalde chegoulle o aviso e deixou o disimulo para meterse dentro do barco xusto cando a distancia co pantalán se facía complicada de salvar.

 

-  ¿Por que te paras tanto ca xente? ¿Que explicacións tes que dar? A rapaza xa che viu o maletín, vaillo contar a todos, habíallo contar aínda que o barco estivese na outra punta e ti levases unha cámara minúscula agachada no peto do pantalón, que é moi lista a muller – ría o armador.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 130

February 17, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 130. Edén

Edén: calquera lugar agradable e ameno. A illa é un edén para a xente das grandes urbes.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  A Rita – aclarou Hugo.

 

-  Xa a Rita, pero ¿a quen dis que llo pida? – seguía distraído Hugo.

 

-  A Cira – falaba con paciencia Nico.

 

-  Non pode – escupiu Hugo – só é un contacto.

 

Nico sorprendiuse, tal como falaba entendía de todo e sabía de todo, decepcionouse, non puido ocultar a sorpresa.

 

-  ¿Non pode? – insistiu Nico.

 

-  ¡Que non hostia! Que só poden as soñadoras, había estar eu aquí se poidese – delatouse Hugo.

 

Nico non entendiu o comentario pero tampouco lle dou importancia, non pensou que o dixese pola cidade e se o dicía era de entender, el tamén soñaba cun edén de festa continua e mozas accesibles. Hugo tampouco estivo pola labor de explicarllo, chamou de novo á xente de fóra para que se asegurase de que estaban vixiándome a min e non a unha refuxiada calquera sen importancia que non requería tanto coidado.

 

-  Con calma compañeiro, con calma, Froilán dixo que era Rita e será Rita, eu non a vin, pero confío dabondo na capacidade intelectual de Froilán para distinguir a unha persoa doutra, e se dixo que era Rita é Rita, igual sodes vós os que non coñecedes a quen tedes por aí – saíu con sorna do outro lado da liña.

 

-  A nosa contacto dixo que estaba aquí – intentou impoñerse Hugo.

 

-  Pois Froilán dixo que estaba con el no noso piso de fóra do país – saíu con máis sorna da liña.

 

-  Pois algo pasa – dixo Hugo.

 

-  Claro que pasa algo ¿a ti paréceche normal esta situación? ¿a ti paréceche normal que a garda amarela axude a unha das nosas? ¿a ti paréceche normal que te teñamos aí e que non saibas o que pasa? ¿que clase de confianza podemos ter en ti se non controlas á túa xente? ¿como te atreves sequera a chamarnos con esa actitude túa? – seguía saíndo da liña.

 

Hugo escoitaba espantado aquela voz que pensaba amiga e cada vez lembráballe máis a visita de Siena.

 

-  Tes que comezar a implicarte na loita, tes que comezar a facer algo ou teremos que pensar en prescindir de ti – ameazaba a liña.

 

-  ¿E que queres que faga? Ela está aquí – choraba Hugo coma un neno pequeno.

 

-  ¿Estás seguro diso? – preguntou.

 

-  Completamente – mentiu Hugo acorralado pola súa incompetencia, pensando na bronca que lle ía botar a Cira como non fose verdade.

 

-  Pois daquela temos un problema máis grave que a túa desidia – acougou a liña – deixa a liña libre e espera as instruccións.

 

-  Vale – respondiu un neno bo.

 

-  Vale non, permanece alerta á espera de instruccións – ordeou.

 

-  Que si – respondiu Hugo canso do histerismo.

 

-  Mellor che será – rematou a conversa.

 

Hugo contou unha vez máis co apoio incondicional de Nico restándolle importancia á bronca e desculpando a súa pouca implicación co complicadas que eran as cousas dentro e o fácil que eran fóra.

 

O encontro con Cira relaxou as cousas en case todos os sentidos nos que as podía relaxar. A insistencia de Hugo por saber se era de verdade eu ou o só o dixera para chamar a súa atención ofendiuna, non polo feito en si, senón porque el se crese tanta cousa máis ca ela coma para precisar inventar algo para obter a súa atención. Enfadouse, non llo dou a entender, comportouse coma a perfecta colaboradora, fría, tranquila, coma se nada importase, coma se entendense a súa reacción, coma se non se sentise humillada, coma se non sentise. Pero sentía, sentía coma calquera que estivese na súa situación, sentía as ganas de darlle dúas hostias e berrarlle os adxectivos que merecía. O seu aguante tivo a recompensa dun Hugo agradecido, cheo de orgullo por domesticar a unha fera salvaxe.

 

-  Tes que estar atenta – ordeoulle con voz amable – temos que escoitar con coidado todo o que diga Rita.

 

Cira abrochaba o último botón da chaqueta vendo o amencer preto.

 

-  Xa me enche telas preto coma por enriba ter que prestarlles atención – dixo esquecendo a pose.

 

-  Seino – comprendía un Hugo relaxado – pero están tramando algo, ti sempre o sospeitaches, temos que vixialas.

 

Cira esqueciu o enfado escoitando a un Hugo tenro e atento; interesado en realidade, aínda que a cegueira de orgullo non llo deixaba ver, pensou que se namorara dela, pensou que xa o tiña no bote. Era normal, el tamén o pensaba dela. Quen sabe se tiñan razón.

 

-  Teño que ir traballar – restoulle importancia a situación.

 

-  Cando saias pola noite cóntame como foi – estirouse Hugo ate alcanzarlle a man.

 

Ela tomou uns segundos para difuminar o sorriso victorioso que brotara ó sentilo.

 

-  Punto por punto – púxose misteriosa - ¿sabes? No fondo creo que lles estamos dando máis valor do que teñen, seguro que o único que facían era argallar o dos regalos que lle deron, é que son para darlles de comer a parte, teñen a cabeza para que o corpo remate en algún sitio.

 

-  Por previr, non quero sorpresas – incorporouse Hugo.

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Pack Autor Novel

February 15, 2013 por Mibú  

 

 

¡Publicar tu propio libro es mucho más fácil!

Por tan solo 99€ podrás tener tu obra con el mejor acabado.



Además si en el momento de compra nos mandas un correo a info@meubook.com con la palabra"praedicare"¡TE REGALAMOS EL EBOOK DE TU LIBRO!



Aprovecha esta oportunidad y dale vida a tus historias







El Pack Autor Novel incluye las siguientes características:

 

-  Publicación de la obra.

-  Entrega de dos ejemplares  al autor.

-  Creación del espacio web del libro.

- Venta en la librería Meubook.

- Contratación de un ISBN.

-  Gestión y entrega de 4 ejemplares al Depósito Legal.

- Promoción de tu libro en redes sociales.

 

* Válido para publicaciones con las siguientes características:

Formato14,8 x 21 cm o 17 x 24 cm

Impresióninterior blanco y negro; portada a color.

-Páginas:máximo 120 páginas.

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 129

February 13, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 129. Distraída

Distraída: que distrae ou fai pasar o tempo de modo agradable. A partida foi tan distraída que amenciu sen decatarnos.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Hugo foi capaz reaccionar con axilidade, sabendo da súa influencia sobre Sal e tendo ganado a Fran.

 

-  Eu estareivos moi agradecido – baixou a man ate o xeonllo de Sal nun momento en que Fran miraba para outro lado.

 

-  Non se trata diso – dubidaba Sal distraído polos dedos de Hugo.

 

-  ¿De que se trata logo? – case susurraba Hugo.

 

Sal estaba a piques de responder cando un leve movemento da cabeza de Fran fixo retirar a man de Hugo cun acto reflexo. Sal aínda contiña o respirar e miraba a Fran con ollos tenros para ocultar a case infidelidade. En realidade non facía falta, Fran pensaba no seu propio ascenso dentro da organización, nin sequera reparara nas posibles escuras intencións de Hugo.

 

-  Está claro que nos somos os que maior risco corremos – repetiu en alto Fran coma seguindo un razoamento mental.

 

-  Eu xa volo dixen – apurou a atar Hugo.

 

-  É que a nós vainos coñecer de todas todas, e as tolas estas teñen a posibilidade de ir a onde queiran – seguía razoando.

 

-  ¡Exacto! E vós non – amarraba con doble nó Hugo.

 

-  É moi perigoso – poñía pose de interesante Fran.

 

Sal mirábao asombrado pola escenificación que estaba presenciando, el esaxerara o do perigo por ocultar a recuada, pero non acertaba a entender os motivos de Fran para intentar facerse o interesante. Chegou a pensar por un segundo que Hugo era o motivo, desbotouno ó fixarse na mirada perdida. Coñecía aquela mirada perdida, Fran estaba argallando algo.

 

-  Terás que relocalizarnos – púxose profesional – o máis probable é que queiran eliminar toda a organización, unha vez acaben con elas virán por nós, se non nos atopan xa non poderán acceder a ninguén máis, seremos o cortalumes  ¿non sei se me entendes?

 

Sal chegara a sentir certo arrepentimento polo seu número dramático, pero aguantaba con verdadeira dificultade a risa fronte ó que estaba escoitando.

 

-  Si, esa é unha idea moi intelixente – seguíalle a corrente un Hugo tamén sobrado de ansia por ser interesante – creo que coñezo a alguén que nos pode axudar a conseguirvos un novo piso, igual algo máis grande, quizais un pouco máis céntrico.

 

Hugo falaba máis coma un vendedor de mercadoría de segunda man en mal estado que o suposto líder da resistencia que aspiraba a ser; pero á súa audiencia doulle igual, nin o percibiron. Pensaba en aquel amigo dun amigo de alguén que coñecía o seu pai para xestionarlle un novo piso ós seus amigos. Por suposto diríalles que o piso llo facilitara a organización gracias a que el o pedira por suposto.

 

O pai de Hugo non estivo pola labor de sumarlle máis favores á débeda que acumulara pola súa culpa. Foi un duro golpe, supúxolle un esforzo co que non contaba, non tiña nin idea de como conseguirlles o piso que lles prometera e menos aínda tiña intención de confesarllelo.

 

-  Nico, tío, tes que saber dalgún – medio suplicaba.

 

-  Joder macho, méteste en cada unha... – ría Nico.

 

-  Si, paseime meténdolles medo e despois non souben como baixarme do carro, e o Fran non creas que me dou marxe, plantoume o da “relocalización” e quedei atrapado nas miñas propias fantasías – lamentaba Hugo.

 

-  Pois dilles que non hai ningún, que afronten os problemas coma homes, que fuxir e de covardes ou, mellor, dilles que é máis seguro permanecer no mesmo sitio porque escoitaches que o goberno estaba vixiando moito as mudanzas e tal – suxeriu Nico.

 

A Hugo pareciulle boa idea, pero o seu orgullo púidolle máis e dedicouse a buscar e buscar pisos ate que atopou un que cumpría cos requisitos de igual máis grande quizais máis céntrico. A diferencia de prezo era grande, pero considerouno un dato insignificante e coma tal tivo moito coidado de non mencionarllelo. Cando recibisen os primeiros recibos xa estarían instalados e afeitos ás comodidades do seu novo fogar, o suministro eléctrico había ser mellor, igual habería momentos de calefacción e quen sabe que máis melloras. Estaba seguro de que nin lle darían importancia ó prezo, nin llo mencionarían sequera.

 

Gustoulles, gustoulles tanto que a Sal esvaecíuselle a dor pola traición e a Fran o medo a que os perseguise o goberno. Cousa que relaxou a Hugo e lle permitiu seguir co seu plan. Plan que basicamente consistía en esperar con certo grao de alerta a que pasase algo. E sentiuse victorioso ó recibir a chamada de Cira comunicándolle que eu non aparecera pola chabola en toda a noite seguinte á do sinal de alerta. Anticipou a miña morte cando eu nin sequera chegara a alambrada da fronteira e pesoulle ó volver a escoitar a Cira, esta vez, ca mala nova de que eu seguía por alí.

 

-  Que raro é isto – falaba só.

 

-  ¿O que? – preguntaba con paciencia Nico.

 

-  A tonta esta di que Rita sigue aquí e os de fóra din que está fóra – trataba de encaixar as pezas un Hugo incapaz de razoar.

 

-  Pois vaia fontes tes, os de fóra non coñecen a Rita así que poden estar vendo a calquera e Cira porque lle prestes atención diche o que faga falta – despreciaba Nico.

 

-  É certo, non a coñecen, igual non saiu – tranquilizouse Hugo.

 

-  Claro, non sabemos de ninguén que saise da cidade – bromeou Nico.

 

-  ¡Exacto!  ¿Como ía saír Rita se non nos enteramos? – embobábase ca súa propia grandeza Hugo.

 

-  Porque a sacou un garda amarelo, dixéroncho ¿non lembras? – metía cizaña Nico.

 

Hugo non lle prestou atención, se tiña razón e estaba fóra xenial, se a razón a levaba Cira non pasaba nada.

 

-  ¿Porque non lle dis a Cira que a mande ben lonxe? – preguntou Nico.

 

-  ¿A quen? – estrañouse Hugo.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 128

February 3, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 128. Colchón

Colchón: peza de enxoval que consiste nunha funda de tea chea de material brando ou elástico, que vai sobre o somier ocupando todo o longo e ancho da cama. Hai que darlle a volta ó colchón de cando en vez.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

En lugar de responderlle empurrouno electrocutándoo contra a alambrada; alarma saltou e a garda amarela inundou a noite dun sol estraño. Do outro lado da fronteira botaron a correr deixando atrás o compañeiro que pensaban morto. Lorenzo detívose un momento para botar unha última ollada ó corpo de Noel tumbado no chan inmóbil.

 

-  Chegades tarde – dixo o terceiro home – hai dous segundos pillabámolos a todos.

 

-  Perdemos o sinal – respondiu o garda que se achegou.

 

-  ¿Perdéchedes o sinal? – preguntou o chivato – eu puiden perder a vida, vedes con que xente me xoguei o tipo.

 

Díxoo facendo un aceno despectivo cara o cadáver, o garda baixou a cabeza avergoñado por non dar cumprido co seu deber, ulindo o aroma da morte que ben recoñecía. Noel non respiraba.

 

-  ¿Que facemos con el? – preguntou o garda sen erguer a vista.

 

-  O que adoitedes, non teño máis interese nel, os que quería eran os que marcharon, gracias a vós – recalcou o terceiro home – este debía ser o tonto da manada.

 

-  ¿Tonto? ¿Non foi o que te descubriu? – preguntou o garda mirándoo en fite.

 

Ó terceiro home non lle gustou a observación dun insolente que non dera chegado a tempo para cubrir a súa falta. Marchou pensando ate onde o podía degradar para ensinarlle a lección. Noel seguía no chan.

 

-  ¿Levámolo? – preguntou un dos gardas.

 

-  Hoxe non, que veñan os da brigada mañá, nós non o friximos, nós non o recollemos – zanxou o garda sen mirar ó morto.

 

Ó día seguinte a brigada tivo máis traballo que recoller un insurxente inservible e Noel seguía ó pé da alambrada electrificada descansando sobre un colchón de follas secas amolecidas pola humidade. Ninguén tivo conta del, fóra dérono por perdido, o estoupido do seu corpo contra a electricidade rompera a noite cun raio fatal. Os de dentro non sabían da súa existencia e de saber non se atreverían nin a achegarse tan sequera para darlle unha sepultura digna. Non morrera. Durmía. A descarga deixouno inconsciente, no que á mente se refire. Nun sentido máis físico desfíxolle o pescozo ate as cordas vogais, foi unha sección limpa, case invisible desde o exterior, nin lle doiu. Decatouse ó abrir os ollos e querer pedir auxilio, ó non poder facelo, ó non sentir máis que silencio saíndo sen voz.

 

Aquel silencio gravóuselle para sempre, aínda despois da operación no hospital clandestino que improvisaron nas casas de pedra non recoñecía o son que saía do seu corpo como propio.

 

-  É un milagre – dicía o médico – nunca vin nada semellante.

 

Non se refería á operación de reconstrucción, senón á supervivencia despois dun impacto semellante.

 

-  Nin que o digas, erguerse polo seu pé, vir onda nós, din os de fóra que é coma un gato – dicía un Raúl vello.

 

-  Isto non pode volver pasar, non pode andar un dos nosos morto por aí adiante sen que o saibamos, os de Torroal deberon avisar de que viñan, deberon avisar de que quedara un abatido – desesperaba Hanna – é que non son capaz nin de imaxinar o que debiu sofrer este pobre home.

 

-  Déixao estar Hana, esta xa non é a nosa guerra – tratou de calmar Raúl.

 

Aínda que pensaba coma ela sabía que xa non tiñan forza para facerse escoitar, o único que podían facer era coidar aquel home consumido, que os miraba estrañado, que non podía fixar a mirada nun punto concreto, que estudiaba cada rostro tratando de atopar un indicio de familiaridade.

 

-  Mantédelle a dieta e cambiádelle a vendaxe cada cinco horas, non máis tarde, as condicións hixiénicas son delicadas e non temos medicamento abondo para combatir unha infección – indicaba o médico.

 

Así o fixeron, con coidada puntualidade, con extrema precaución, con certo cariño tamén. Pero Noel non o agradeciu, Noel non facía máis que darlle voltas á última imaxe antes da inconsciencia, os seus compañeiros do outro lado, el so fronte ó traidor. Un traidor que el non incorporara ó grupo, un traidor do que el non era responsable, un traidor que el descubrira e en lugar de recibir un recoñecemento estaba deitado nunha cama incómoda rodeado de descoñecidos.

 

O rencor substituíu á súa inocencia, a desidia ó seu espíruto arriscado, a preguiza á súa espontaneidade. Non saiu da cidade porque non era quen de confiar na súa xente, seguiu traballando con eles porque eran os únicos que podían evitar que buscase a aquel terceiro home que o fixo madurar.

 

Durante meses só durmiu a saltos, pechaba os ollos e notaba aquela sensación de raio atravesándoo, aquel perder o control do seu corpo, aquela derrota inevitable. Polo día rosmaba polas esquinas se encaraba con alguén, vagabundeaba pola habitación se non lle pedían que saíse. Hana afixérase ó seu mal xenio, entendía a distancia que el precisaba para recompoñerse e quizais de non faltar conseguiríao, pero nin Raúl sabía ocupar o sitio nin el estaba disposto a intentalo de novo.

 

Con Hugo tiña unha relación complicada, en certo sentido lembráballe ó Lorenzo dos comezos, de cando se divertían; por outro representábaselle coma aquel terceiro home ó que lle desexaba a morte máis que nada no mundo. Nos días tranquilos facíalle caso, nos días de presión forte pechábase por dentro para non empeoralo.

 

-  É certo, nós corremos o máis perigo que ninguén – concluíu Fran dándolle a razón a Hugo naquilo de que as outras levábamos o mérito.

 

-  Daquela igual é mellor non involucrarnos – tratou de recuar Sal – non vexo claro o beneficio desta historia. Non sei como vos atrevedes sequera a pensar en axudar ó home dunha dirixente.

 

Sal dramatizaba esaxerando o perigo, axudaran a ex-membros do goberno con anterioridade e sabía que se fixera decote no pasado; pero el non quería negarlle a Hugo o favor nin sentirse o traidor que comezaba a ser.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 127

January 26, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 127. Bela

Bela: que resulta agradable á vista ou ó oído e, en xeral, que esperta pracer espiritual. A violinista tocou unha peza moi bela.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Noel quedou atrapado na cidade nunha das incursións dos de Torroal, incursión na que se convertiu no home lacazán e mal encarado da voz metálica.

 

Noel era un trasno de rapaz que non facía máis que falar nas clases de matemáticas e se distraía mirando as flores bonitas ou unha araña bela. Na casa tiñan que perseguilo para que comese o xantar e agacharlle a crema de chocolate para que non embadurnase a roupa ó comer ás présas. De grande metíase en canto follón o enredaban os amigos, na resistencia, na pesca furtiva ou nunha despedida de solteira.

 

Era un home hábil, orientábase ben na escuridade e facía menos ruído ca un gato asexando á súa presa. Na casa de Torroal tiña unha cunca de viño fresco cando tiña sede e alguén con quen botar unha partida de aburrirse. Os de Torroal nel tiñan un colaborador fiel, non demasiado implicado, non demasiado crítico. Lorenzo botaba man del para as visitas máis arriscadas porque a súa inconsciencia non lle permitía ter medo. Na casa dicíanlle que había que ir sentando a cabeza e a el soáballe a un sermón de vellos co que non se identificaba; pero ó final non sabía máis que andar entre as pólas vellas do monte.

 

Aquela noite non lle trouxo sinais de que a cousa ía mal, en realidade tampouco tiñan moito que facer, recibiran un soplo de que a garda amarela estaba de maniobras no distrito Sur e pensaron que igual era boa idea entrar para comprobar que a cousa non pasaba de aí, facíano sempre, era mellor vir de fóra entre moitas cousas porque os de dentro non querían facer arriscarse.

 

-  ¡Aí están! – díxolle a Lorenzo.

 

Lorenzo mandoulle baixar o volume cunha mirada asasina, a Noel non lle gustou e fixo un xesto burlón cara Amelia.

 

A garda amarela entraba portal por portal en cada casa abandoada do distrito Sur. Eran os edificios máis próximos ás casas de pedra e os primeiros anos do goberno amarelo. Un dos obxectivos era erradicar aquela lacra de maleantes ca que non poideran acabar os gobernos anteriores, eran os primeiros anos e notábase que aínda non asentaran o cu no asiento.

 

O grupo invasor observábaos na distancia, durante máis de dúas horas, entrar, berrar cara arriba, berrar cara abaixo e saír. Casa por casa. Os problemas comezaron cando tras desas entradas, berrar cara arriba, berrar cara abaixo e saír viñeron tres dos seus.

 

-  ¿Quen son? – preguntou Soa en baixo.

 

-  Os dous de diante son contactos, o outro non o coñezo – respondiu Lorenzo.

 

-  Igual é un dos novos – suxeriu Amalia.

 

Lorenzo non estaba seguro, non actuaba coma un dos deles.

 

-  Igual é dos outros – suxeriu Noel.

 

-  Igual é o chivato – soltou Soa.

 

En realidade era o que todas pensaban pero non o querían dicir en alto porque se non acertaban significaba sinalalo para sempre coma un apestado, e se acertaban significaba que había que desfacerse del.

 

-  Temos que distraelos para sacalos de aí antes de que arranquen – dicía Lorenzo con urxencia.

 

Non tiñan poder abondo para entrar nas instalacións da garda a rescatalos, nin sequera para deter aqueles coches destartalados. Con dous xestos organizaron unha ofensiva. Lorenzo e Soa baixarían a correr cara os gardas para dividirse despois dividindo a garda que os perseguiría. Amalia e Toño ocuparíanse dos que quedasen cos prisioneiros e Noel, por fin, liberaría ós seus compañeiros.

 

Actuaron tal como acordan, funcionou tal como pensaran. Os gardas actuaron con certo nerviosismo ante o inesperado pseudoataque, pero en segundos dividíronse para tratar de neutralizalos. Os que quedaron eran máis difíciles, perderan o elemento sorpresa, notábaselle o estado de alerta. Amalia doulle un golpe no cóbado para arrancar, Toño arrancou sen mirar atrás. Os gardas non reaccionaron como esperaban, non se moveron, non se apartaron nin un milímetro do obxectivo, nin se espantaron, nin representaron o contrincante fácil que supuxeran os outros.

 

-  ¡Alto! – ordeou o da primeira liña.

 

Toño non soubo como reaccionar, Amalia non se detivo, o garda impasible tumbouna cun áxil movemento de brazo. Toño abalanzouse sobre el obtendo o resultado que Amalia. Os gardas que custodiaban ós tres resistentes mirábanse contendo unha gargallada. Amalia trataba de incoporarse, Toño dubidaba. Na distancia Noel lamentou non ter con quen discutir a estratexia, arroutado como el era non o vía claro. Amalia erguiuse ante a mirada despectiva do gardas, o que tiña ó seu carón dispoñíase a devolvela ó chan cando Toño o agarrou das pernas inmobilizándoo, circunstancia que aproveitou Amalia para asestarlle un golpe que podería ser mortal para un individuo mortal, que o desequilibrou no caso da garda amarela. Por primeira vez os que custodiaban os présos mostraron algo de preocupación. Noel viu o seu momento, saiu do agocho, achegouse por detrás e abalanzouse sobre o único garda que aínda custodiaba ós seus compañeiros. Amalia tiña contra o chan ó primeiro garda, trataba de atarlle as mans. Toño pelexaba co outro garda sen poder desembarazarse del, golpe a golpe absorbía as súas forzas coma se dun gran muro de hormigón se tratase.

 

Dun golpe marcial deixouno inconsciente, apurou a desatalos mentres Amalia e Toño remataban co último garda.

 

-  Gracias – dixo un dos seus – xa nos víamos no outro barrio.

 

-  Apurade, teños que fuxir antes de que volvan en si – ordeou Toño.

 

Correron desesperados ate a fronteira. Noel notou que o terceiro home  ralentizaba o grupo a propósito, pareciulle. Non dixo nada, vixiouno. Na barreira agardaban por eles Soa e Lorenzo, sinalándolles desde o outro lado o punto exacto polo que saír. Noel notou que o terceiro home miraba para atrás con insistencia. Xa pasaran todos polo buraco de seguridade, Noel sentiu, por primeira vez, a necesidade de ser responsable.

 

-  ¿Quen es? – preguntoulle.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 126

January 20, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 126. Afervoar

Afervoar: infundir fervor ou ánimo. O xogo do equipo afervoaba o público.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Hugo tivo bo coidado de chamar á moza a primeira hora da mañá, escusouse no alcohol e na mala influencia de Nico, lembroulle o felices que eran e unha vez restablecida a cordialidade preguntoulle por Siena. Interpretou o “non a coñezo” coma un resquicio dos fiumes e non insistiu para non enturbiar a paz que acabara de conseguir.

 

A baixada de fumes da noite anterior precipitou a súa ansia de poder, non estaba disposto a renunciar ó seu soño de grandeza, non quería renunciar a sentir a multitude afervoándoo ó seu paso. Diante dun papel en branco trazou unha liña vertical, na parte da dereita establecería o plan que o encumbrase, na parte da esquerda as respostas que lle daría a Siena na seguinte visita. A columna da esquerda medraba, a da dereita seguía en branco. Seguía en branco porque en realidade non sabía como facer, sabía que quería eliminar ás outras seccións e evitar que lle volvesen enviar unha controladora, e liberar a cidade por suposto.

 

A solución, como sempre lle pasaba, veulle dada, tempo despois do que calculara e case lle pasou desapercibida. Un día repousando o xantar enriba da mesa do almacén abandoado do goberno amarelo, recibiu unha chamada de Noel.

 

-  Non sei se che interesará, pero acabamos de recibir unha chamada dun número oficial – soltou Noel con aquela voz metálica.

 

-  ¿Como unha chamada dun número oficial? ¿Que coño pasou? ¿Por que non activáchedes o protocolo de emerxencia? ¿Por que me estás chamando aquí? – desesperaba Hugo.

 

-  Tío, creo que non me entendeches, que a chamada é para pedirnos axuda – explicaba aquela voz desagradable.

 

-  ¡É unha trampa! ¡é unha trampa! – aleteaba un Hugo histérico.

 

-  ¡Que non ho! – tranquilizaba sen entusiasmo Noel – que ven de parte de Oriol.

 

-  ¿E desde cando iso é unha garantía? – preguntaba un líder que debería ser exemplo de templanza.

 

-  A ver, que se non che interesa seguimos os cauces normais e punto, eu dicíacho porque como estás falando sempre diso do golpe ó goberno e tal – Noel falaba canso.

 

-  ¿Quen é? – emocionouse Hugo pensando que o líder quería concertar unha entrevista con el para negociar a súa rendición.

 

Decepcionouse cando Noel lle explicou que era o marido da que acababan de matar, a dicir verdade Hugo nin sequera sabía que acababan de matar a Adina ningunha.

 

-  Mira, non teño tempo para as túas dúbidas, nós temos que seguir co noso, se te decides chámasme – colgou Noel.

 

A Hugo non lle gustaba Noel, era un ser lacazán e irreverente cunha voz desagradable; pero a súa mente perversa esqueciuno nuns segundos e centrouse en analizar o que podía sacar de bo de aquela oferta.

 

-  ¿Que clase de axuda vos pediu o tipo? – preguntou directamente Hugo ó recoñecer aquela voz inconfundible.

 

-  Nada, tonterías, que di que bota de menos á muller e que se lla podemos devolver – respondiu sen ganas Noel.

 

-  Pero iso non o podemos facer ¿non? – preguntaba en serio o Hugo que pretendía ser un gran líder.

 

-  Non, milagres aínda non facemos, a ver se as rapazas o poden mandar ben lonxe, para que nos deixe tranquilos, se non se acovardou xa, claro – Noel mostraba o seu escepticismo.

 

-  ¿E non será mellor dicirlle que non podemos facer nada? – preguntou Hugo.

 

-  Dicir, dixémosllo, pero choromica e non da arrancado – explicaba Noel – nos tiramos para adiante e unha vez feito que apande co resultado, sen a muller xa está así que non o imos empeorar.

 

-  Vale, falo eu con Fran e Sal e cóntolles – ofreciu con falsa amabilidade Hugo.

 

Noel colgou sen agradecerllo porque non saía del ser agradecido, aínda que lle viña ben o aforro de xestións que supoñía que Hugo organizase do seu contacto en diante.

 

Hugo comezou a pensar con axilidade, estaba convencido de que se o home pensaba en reunirse ca muller ía volver ó pasado quixese o que quixese a soñadora. Supuxo, porque lle conviña, que o destino o elixían as persoas e non nós. Partindo desa premisa, o home calculou canto tardaría unha líder do goberno amarelo en liquidar a persoas tan perigosas unha vez as tivese localizadas. Desfacerse das soñadoras representaba eliminar a principal vía de escape da resistencia incómoda, representaba que o goberno lle ía eliminar a competencia. Non tivo en conta, por suposto, que eliminaba tamén a súa propia vía de escape, conformou con saber que pasase o que pasase a culpa levaríaa a soñadora que enviou a unha persoa ó pasado en lugar de ó futuro como debía. Falou con Fran e Sal para que elxisen eles a encargada de realizar a última parte do traxecto de aquel home desesperado. Involucrounos facéndoos partícipes da súa grande visión, convencéndoos co seu atractivo natural de que había certa xente do seu lado que sobraba, deixándolles claro que eles eran dos imprescindibles e que as outras o único que facían era limitar o seu potencial e difuminar os seus éxitos.

 

-  A xente pensa que elas fan todo o traballo e vós ben vedes... – soltaba Hugo coma non querendo darlle importancia.

 

-  Eu non estou seguro de que funcione como dis ¿e se o manda ó futuro? – preguntou Fran.

 

-  Se o manda ó futuro, nada, terémolas que seguir aguantando – respondiu Hugo.

 

Sal non falaba, sentíase incómodo, algunhas eran amigas del, das amigas de verdade; tampouco estaba seguro de que levasen todo o mérito nin de se había méritos que levar.

 

-  ¿E se en lugar de acabar con elas as torturan ate que cheguen a nós? – preguntou Fran.

 

Ese era un punto no que Hugo no apuro non pensara.

 

-  A vós vaivos coñecer de todas todas, ademais, se lle mataron á muller é que non ten poder para facer nada, o importante é que volva ó punto no que a muller aínda é do goberno e lle conte o que pasou – explicaba Hugo.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 125

January 13, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 125. Zombi

Zombi: segundo as crenzas de América Central, persoa morta que volve á vida e se move automaticamente sen ter conciencia dos seus actos. As películas de zombis danme medo e noxo.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Igual tamén tiña razón César no de non ser filla del, pousei a miña cara de zombi na almofada e durmín.

 

Os pasos subiron as escaleiras a correr deixando a cociña en silencio. Un remexer de armarios, uns taconeos acelerados, algunha colisión divertida e pasos escaleiras abaixo. Xente entrando na cociña saudando con despreocupación. Tintineos alegres, berros exaltados. A sobremesa transcorriu na eira a carón do lago. De súpeto un ruído infernal silencia a festa. Sabía o que viña a continuación.

 

-  Tranquila – susurraba Froilán na miña orella.

 

Abrín os ollos desorientada, sentindo unha bágoa fría deslizarse cara abaixo.

 

-  Tranquila – repetiu – só era un pesadelo.

 

-  ¿Que pasou? – preguntou César fóra da miña vista.

 

-  Nada – respondiu Froilán – debiu ter un mal soño.

 

-  Un mal soño que tiven antes – dixen.

 

-  Ás veces pasa, son pesadelos recurrentes, eu soño que chego tarde á parada do autobús e non collín un desde que tiña dez anos – soltou César desde a distancia.

 

-  ¿Ti soñas? – preguntou Froilán.

 

-  Todo o mundo soña según el – adianteime.

 

Froilán miroume arqueando aquela cella que levaba tempo adormecida. Sorrín.

 

-  Seguramente non do mesmo xeito – soltou con sorna.

 

-  ¿Canto tempo durmín? – preguntei.

 

-  Non moito, un par de horas – respondiu César – cóntame o soño.

 

César escoitaba desde a escuridade o sensentido do meu relato. Froilán erguiuse e apartouse como para deixarme oxíxeno.

 

-  O Damián ese é o que che axudou a fuxir da cidade – seguía César o fío - ¿e a muller?

 

-  Non a coñezo – respondín.

 

-  Non te preocupes, non será nada – confortoume César con frialdade – volve durmir.

 

Fíxenlle caso porque despertara máis cansa que cando me deitara e os ollos tiraban da dor de cabeza, non polas ganas que tiña revivir a angustia da covardía de ver asasinar á que eu sentía coma a miña familia. Por sorte aquel sono non trouxo visión algunha. Durmín ate que a luz do día me despertou nunha casa baleira. Erguinme buscando comida ca que saciar unha fame voraz. Chamoume a atención o silencio. Chamoume a atención que Froilán non estivese, César tiña costume de marchar e deixarme soa para que desaparecese sen complicarlle a vida; pero Froilán? No frigorífico había de todo canto me puidese apetecer, collín sen complexos e unha vez atendida a urxencia mirei pola fiestra. Non había xente pola rúa, o coche de César seguía aparcado onde o deixara pola noite. Pareciume escoitar ruídos na porta, non puiden evitar asustarme.

 

-  Non sei se despertaría – falaba en baixo Froilán ó abrir a porta.

 

-  Parece que si – dixo César entrando na habitación.

 

Preguntoume se quería algo de comer coma un bo anfitrión e confirmou cas migallas que deixara enriba da mesa da cociña que lle dicía a verdade cando lle contei que xa almorzara.

 

-  A Froilán pareciulle boa idea que buscase fotos antigas para ver se recoñecías algo do que soñaches – explicou César mostrándome unha carpeta de cor gastado.

 

-  Tes que estar soñando a súa vida, se non que sentido ten ese vínculo que parece que tedes – razoaba Froilán.

 

-  O mesmo que ten o que parece que temos ti e máis eu – dixen.

 

Miráronse e riron a un tempo. Esa mesma resposta déralla César unhas horas antes.

 

Sentamos e convidáronme a abrir a carpeta e estudiar con atención cada unha das fotos. Non sentín nada especial, non había nada especial naquelas fotografías de xente descoñecida, non había nada especial naquelas paixases de árbores e nubes e mar.

 

-  ¿Nada? – preguntou Froilán con impaciencia.

 

-  Non – respondín.

 

-  Dalle a outra – ordeoulle Froilán a César.

 

César mirou de redor buscando a outra carpeta que me tiña que dar. Erguiuse e saiu de novo ó decatarse de que a esquecera no piso de abaixo.

 

-  A outra ten máis, esqueciunos, andivemos rebuscando entre as cousas dos seus pais – explicou Froilán sinalando ó chan.

 

Ó pouco entrou César cunha caixa metálica debaixo do brazo esquerdo e unha carpeta notablemente máis grande que a que me deran na man dereita.

 

-  Vin esta caixa e lembrei que tamén ten fotos dentro, non sei se a darei aberto cun coitelo, chave non teño – dicía César por primeira vez mostrando interese.

 

Doume a carpeta para que a revisase mentres trataba de abrir a caixa metálica na cociña. Tampouco os resultados foron positivos, aínda que había certo parecido entre algunha das casas e a que eu soñara, e entre algunha de aquelas festas na carballeira.

 

-  ¿Nada? – impacientábase Froilán.

 

Respondille que non ca cabeza, non ocultou o desgusto, erguiuse e foi buscar a César á cociña. Preguntoulle con esixencia se dera aberto a caixa, César non lle respondiu.

 

-  Mira a ver aí – tirou a caixa aberta case desde a porta da cociña.

 

 

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 124

January 6, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 124. Xesta

Xesta: arbusto bravo da orde das leguminosas, con moitas pólas delgadas e flexibles, follas pequenas e escasas, e flores amarelas ou brancas, do que existen varias especies agrupadas en dous xéneros. As xestas nacen en terreos sen cultivar.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  Ramiro – respondín.

 

César sentou de golpe na cama e agochou a cara detrás das mans. Parecía chorar, incluso Froilán se achegou preocupado.

 

-  Non pode ser – dicía en baixo.

 

Mirei a Froilán facendo un aceno de desprezo cara César, ó final eu tiña razón e era o meu pai, velo tan desesperado por encarar unha verdade que non lle gustaba decepcionoume tanto coma a súa negación.

 

-  Non pode ser – seguía.

 

Froilán fíxome un aceno para que me deitase e tratase de durmir sen prestarlle atención a César. Colliu a César e erguiuno da cama para un lado. Por uns minutos escoiteinos falar en baixo, Froilán trataba de calmalo, César repetía unha e outra vez que non podía ser; despois quedei durmida.

 

A canción soaba na radio mentres a xente corría dun lado para o outro preparando a comida. Na mesa o mantel branco impecable caía polas esquinas pefectamente pranchado. Os pratos ían poblando a superficie extendida da mesa de castaño, os cubertos destellaban cas bombillas novas da lámpada, as xestas barrían sen descanso o serrín do chan de pedra. Ulía a callos, a carne asada, a brazo de xitano, a auga de colonia e lixivia.

 

-  Rita, desperta – susurrou Froilán na miña orella – creo que o conseguiches.

 

Mireino desorientada, na miña cabeza seguían os preparativos dunha festa que non lembraba aínda que a sentía tan viva. Volvía a estar na cama de César, na escuridade, ó fondo a luz que me deixaba distinguir a Froilán iluminaba a un César que seguía agarrando a cabeza con desesperación.

 

-  Tes mala cara, descansa un pouco máis – aconsellaba o mesmo Froilán que me acababa de despertar.

 

Non lle dixen palabra, non tiña forza para montarlle o número que me apetecía.

 

-  ¿Despertou? – preguntou César desde a porta.

 

-  Non, despertoume – dixen por fin.

 

-  ¡Érguete! Temos que falar – ordeou.

 

-  A ver se vos poñedes dacordo, este dime que durma, ti que me erga – bromeei véndoo desesperado.

 

-  Agora – pediu con impaciencia.

 

Erguinme con calma, non querendo darlle o gusto de mangonearme tan facilmente, escoitando os queixumes de impaciencia. Froilán, no medio das dúas, sorría para adentro recoñecendo a miña maldade.

 

-  Estalo facendo a propósito ¿non si? – desesperaba César.

 

-  Si – confirmei – é que quero disfrutar o momento no que me digas que es meu pai.

 

-  O teu avó non é meu pai, quero dicir Ramiro non é meu pai, foi un compañeiro del, ten unha filla – e aí interrompeu o seu relato coma se o resto da historia fose obvio.

 

Érao, o vello taller do seu pai era un refuxio demasiado cómodo para unha xuventude ansiosa.

 

-  Non tan novos en realidade, ela non me dixo que estivese embarazada, deixámolo cando marchou traballar fóra, eu non quixen, ela non o entendiu... quizais fun eu quen non a entendiu, nunca me dixo nada, non tiña nin idea – falaba sen mirarnos.

 

-  ¿Fóra onde? Se o vello vive na cidade moi lonxe non marchou – razoaba Froilán.

 

-  Non, daquela marchou fóra do país, pero os vellos quedaron aquí, seguiu tendo relación con meu pai ate que morreu, é raro que non me dixese nada, igual es filla de alguén que coñeceu, igual casou e te tivo; se foses filla miña seguro que mo dicía, é que non volvín saber dela des que marchou, supuxen que refixera a súa vida, non podes ser a miña filla – divagaba César.

 

-  Tranquilo ho, que non che vou pedir cartos, non me valen de nada – comezou a ofenderme de novo a súa insistencia en non querer nada comigo.

 

-  Tranquila ti – dixo Froilán nun ton raro – creo que o home non está negándote senón tratando de xustificar non saber de ti.

 

Podía ser, desde o punto de vista masculino igual soaba como escoitaba Froilán, desde o meu punto de vista soaba a escaqueo puro e duro, soaba a empaquetarlle o bombo a outro, soaba a negación.

 

-  Mirade, que da igual, que te trouxen ó teu sitio e punto, aí quedas, nós marchamos – incluín a Froilán aínda que non se animou a seguirme ate a porta.

 

-  Non, nós quedamos – dixo Froilán.

 

Cabreeime, e non ía, non había nin, en sentido liñal, uns minutos que eu insistía en quedar e el en marchar; facíao a man tenta para levarme a contraria ou tolearme, aínda non o tiña claro.

 

-  Tes que descansar, tes moi mala cara – parecía falar en serio Froilán.

 

-  Si, pareces esgotada – confirmou César - ¿tráoche algo de comer?

 

-  ¿Para que me despertastes se durmía tranquilamente? Estaba soñando cun día de festa – dixen tirándome na cama – cos seus callos e o seu brazo de xitano,...

 

-  Así celebraban o patrón na miña aldea – soltou César sen decatarse.

 

-  Estás soñando a vida de César – deduciu Froilán marabillado – ti non puideches vivir ningún día de festa.

 

Era triste pero tiña razón, no de non vivir ningún día de festa coma o que soñara cando menos.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)