Entrar

 
usuario
 
 
 
Cerrar

registro




Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo.

 
  • Identifícate
  • Regístrate

 

en

Todos los blogs

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 141

May 14, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 141. Rafa

Rafa: parte branda do pan. A min gústame máis a codia ca rafa.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Con todas as fotos enriba da mesa Gloria enfrontouse á complicada situación de decidir cal iría na portada. A reporteira trouxera un feixe de instantáneas perfectas cheas de luxo, glamour, beleza e bo gusto. Concentrábase barallando mentalmente as fotografías dentro da proba de imprenta mentres beliscaba a rafa do bolo de leite sorteando a tentadora codia cuberta de azucre tostado.

 

-   ¡Decidido! – berrou emocionada ó ver claro o dominical exposto nos mellores quioscos.

 

As compañeiras ergueron levemente á vista para confirmar que non era máis que o de sempre. Gloria emocionábase con facilidade cos éxitos, alterábase con facilidade cos fracasos, algún compañeiro diría que era unha muller fácil, algunha compañeira diría algo peor.

 

-   ¡Esta para a primeira páxina! – erguía unha foto no aire - ¡Esta para as páxinas centrais!

 

Despois da euforia do acerto analizou as fotos xa desde o punto de vista editorial, anotou no seu caderno salvavidas os nomes das persoas que irían ó pé; só as importantes.

 

-   ¡Cam! ¡Cam! – chamaba Gloria por unha compañeira de redacción.

 

-   ¿Que? – preguntou Camelia sen moito entusiasmo presentindo un rosario de interrogantes.

 

-   ¿Quen é este? – apuntou Gloria a un César que comezaba a figurar moito ó seu pesar.

 

-   ¿Cal? – preguntou de novo Camelia achegándose á mesa.

 

-   Este, o que está ó carón da loira – sinalou co dedo Gloria.

 

-   A loira é Esther Lestedo, a actriz esta que se está facendo famosa polos seus estilismos – respondiu Camelia tratando de desviar a atención da súa ignorancia.

 

-   ¿A ti que che parece? ¿Que traballo aquí porque me deito co xefe? – ofendiuse Gloria – xa sei que esta é Esther Lestedo, fixémoslle unha reportaxe hai dúas semanas.

 

Camelia calou por non dicirlle que non se deitaba co xefe porque á súa xefa non lle gustaban as mulleres e, tamén, a piques estivo de botarlle en cara que para facer a reportaxe tivera que pasar horas documentándose sobre a tal Esther porque nunca a vira diante.

 

-      ¡Este! ¡O home que está ó seu carón! Este tan elegante – golpeaba o índice a foto.

 

-      ¡Ah, ese! – tratou de poñer un ton consistente ca declaración previa de pensar que falaba da muller – Non será ninguén, algún ligue de Esther.

 

-      Non, Esther foi á festa con outro actorucho da súa serie – revolvía Gloria con ansia entre as fotos para demostrarlle que non mentía.

 

-      Pois non sei nena, será un empresario ou algo – desentendiuse do tema Camelia volvendo á súa mesa – pregúntalle á fotógrafa, seguro que o sabe – aconsellou para que non parecese tan brusca a súa indiferencia.

 

A fotógrafa non tardou moito, pensou que algo fora mal, que se borraran as fotos e que esquecera facer a copia de seguridade.

 

-      ¿Quen é este? – repetiu a pregunta unha Gloria que tocaba unha sentencia enriba da cara de César.

 

-      ¡Ah! Si, César, é un empresario de éxito de non sei que empresa que saiu dun taller de coches, non sei moito máis del, vino en varias festas ultimamente, está impoñente ¿a que si? – frivolizou a fotógrafa.

 

-      ¿Que? Ay non sei, nin me fixei, eu quero saber o seu nome para poñelo no pé, está demasiado enfocado como para ignoralo – Gloria medio despreciou o traballo da fotógrafa.

 

A fotógrafa levaba na revista tempo dabondo para saber que Gloria si se fixara, que non distinguía un desenfocado artístico dunha reportaxe sobre un evento de alto copete e que estaba onde estaba porque contentara a quen contentara. E non se enganaba, polo menos non de todo, igual non estaba preparada dabondo desde o punto de vista técnico pero tiña unha habilidade especial para facer composicións exitosas, des que a nomearan editora as ventas incrementáranse case nun trinta por cen; desde logo fora un acerto do membro do consello directivo que a propuxo, desde logo non a propuxo polos seus méritos profesionais, niso si que non se enganaba a fotógrafa.

 

-      Averigua quen é e dillo a redacción, fai unha pequena bio, ou que a fagan elas, non imos deixar que un detalle insignificante coma ignorar a un empresario que podería ser importante nos arruine a portada do ano – ordenaba Gloria coma a xefa que era, con certo desprezo, coma se o detalle non fose tan insignificante e descoñecer a aquel empresario que comezaba a despuntar na vida social fose o erro máis grave que profesional do medio algunha poidese cometer.

 

-      Vale, cóntolles o que sei e que a bio esa a fagan elas que desde logo non é o meu traballo redactar nada, nin averiguar máis do que preciso para fotografiar á xente correcta, cousa que por outra parte, fago á perfección – respondiu unha fotógrafa pouco impresionable afeita a xente con moitos fumes.

 

Gloria tamén chegara a ser a editora xefa por saber calar cando non había nada que dicir, recoñeciu que o enfrontamento ca fotógrafa non lle ía reportar máis satisfacción vía humillación e incluso podía minar a súa autoridade, así que preferiu ignorala ate que abandoou o despacho e, unha vez soa, descargou a frustación devorando a codia azucarada que descartara nun momento de cordura.

 

-      Pois si que está bo, esa lurpia sacoulle máis fotos que ó home da anfitriona, para min que sabe máis do que di – caía o azucre tostado enriba das fotografías.

 

Cando do bolo de leite non quedaba máis que as mans pegañosas de Gloria sacudindo as migallas na papeleira, non por consideración ca muller da limpeza senón para ocultar un vicio que lle parecía inconfesable e inadecuado, ocorréuselle a gran idea.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 140

May 7, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 140. Quid

Quid: punto esencial ou porqué de algo. Por fin dei co quid do problema.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      ¡Alto! – berrou o garda da fronteira.

 

Oriol nin se inmutou, coñecíao e de non ser así tampouco o faría, era unha situación familiar para el e de non ser tampouco se inmutaría porque non era home de inmutarse. Marta disimulaba o terror agachándose detrás das gafas de diva afectada que levaba nas grandes ocasións.

 

-      Non temos aviso de ningunha saída – dixo o garda con voz de sarxento.

 

-      Non é unha viaxe oficial – Oriol fixo un aceno cara Marta – temos unha reunión co pai.

 

O garda baixou para observar a Marta de preto, analizou o seu rostro sen darlle importancia a que levase unhas gafas que lle ocupaban case toda a cara, unha bufanda que tapaba a boca, e un gorro que baixaba das cellas. Encontrou a mirada severa de Oriol ó mirar ó fronte, dou a volta de redor ate poñerse ó seu carón.

 

-      Xa, non a coñecía, ¿e para iso non che dan un salvoconducto ou algo? – preguntou o garda sen moito ánimo.

 

-      Poñamos que non – dixo Oriol con misterio.

 

-      Xa, espera un momento – dixo o garda mirando á garita.

 

Na garita había outro garda mirando ó infinito cuns pés enriba da mesa que non se molestou en baixar nin cando entrou o seu compañeiro. O primeiro garda falou unhas palabras, o segundo garda estricou o pescozo unha milésima para ver por enriba da fiestra; Oriol fíxolle un aceno ca man a modo de saúdo, o segundo garda devolviullo e volviuse para o primeiro garda. O primeiro garda saiu da garita e achegouse ó coche.

 

-      Andando – dixo dando uns golpes na porta sen mirar dentro do vehículo.

 

Marta mantivo a vista á fronte tal como fixera desde que as luces ámbar intermitentes irromperan na escuridade da noite anunciando un perigo inminente, Oriol arrancou pisando o acelerador ate perderse na escuridade de novo.

 

-      ¿E agora? – preguntou Marta.

 

-      Agora contemos a respiración ate pasar a franxa de seguridade – respondiu Oriol con frialdade.

 

-      Non dirán nada ¿verdade? – quería saber Marta.

 

-      Claro que o van dicir, por sorte para nós non ata mañán – respondiu Oriol.

 

-      ¿Estás enfadado? – mirouno fixamente Marta.

 

-      Non – respondiu serio Oriol.

 

Marta quedou mirando para el un pouco máis, non estaría enfadado pero de bo humor tampouco. En realidade non estaba nin de boas nin de malas, tan só se metera no seu papel de garda costas ó que Marta non estaba afeita, mellor dito, non lembraba. Había tempo que pasaran a barreira da relación profesional e a ela non lle resultou difícil substituír aquela imaxe fría pola cálida amabilidade dun Oriol namorado.

 

-      ¿Durmes? – preguntou Oriol sen desviar a mirada da estrada.

 

-      Non – respondiu Marta con voz cansa.

 

-      Pronto vai amencer – falaba Oriol intentando recobrar a cordialidade.

 

-      Si ¿poderemos parar pronto? – case suplicou Marta.

 

-      Faltan uns quilómetros, penseino mellor e collín a estrada directa á fronteira – explicou Oriol.

 

-      ¿Como que á fronteira? ¿Volvemos? – asustouse Marta.

 

-      Non, perdoa, quería dicir á outra fronteira, saímos do país. Non lle vin boa cara ós gardas, doume medo que nos interceptasen antes de alcanzar o noso destino. Non sei exactamente as forzas que teñen desplegadas na vila e Noel non estivo moi disposto a axudarme nese punto; así que preferín non arriscar – esta vez Oriol falaba con voz amable e mirando a Marta despois de cada frase.

 

Marta suspirou.

 

-      Podemos parar se queres, estiras un pouco as pernas – ofreciou Oriol.

 

-      Non, está ben, tardábame a vila... e o mar – volviu suspirar Marta.

 

-      Na vila da fronteira tamén hai mar, alí non imos correr riscos, aínda que o goberno teña “espías” non nos poden sacar do país, non lles deixan. No pobo é distinto, en teoría fanlles frente, pero non – dixo un Oriol decepcionado.

 

-      ¿Como é que non se ve a ninguén? Pensei que habería casas, xente non claro, é de noite, non se ve nada – seguía Marta cas súas contas.

 

-      Se fósemos pola costa verías os pobos, fixeron esta estrada para aforrar distancia, vai a través da montaña, case é unha liña recta – explicaba Oriol.

 

-      ¿Como é que fixeron unha estrada directa da cidade á saída do país se non podemos saír? ¿Que sentido ten? – Marta trataba de poñer orde.

 

-      A estrada serve a máis xente que a da cidade – explicaba Oriol – aínda que a verdade é que si que é raro que o poñan tan fácil.

 

-      Non, claro que serve á máis xente, pero nos mapas que teño na casa non aparece esta estrada, polo que se tivo que facer despois do cambio de goberno da cidade, daquela se non quixeran que non se puidese saír da cidade non permitirían que enlazase... – poñíase seria Marta.

 

-      Aínda que a cidade sexa autónoma ten que comunicarse, os suministros, o comercio... – explicaba Oriol coma se Marta fose tonta.

 

-      Exacto, ese é o quid da cuestión ¿que comercio? – paroulle os pés Marta.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 139

April 30, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 139. Pedal

Pedal: en certos mecanismos, peza que se acciona co pé e que serve para transmitir o movemento ou para facer que funcionen outras partes. Tes que engraxar ben o pedal para se mova con máis facilidade.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      Tes razón, de agora en diante intentarei correxirme – dixo Oriol con medo de fastidiar aínda máis a situación.

 

-      ¿Intentarás? – saiulle un berro de carraxe a Marta.

 

-      Fareino – prometiu Oriol pensando que igual esaxeraba.

 

Marta non llo criu de todo, ó final se quixera facelo xa o tería feito; pero unha vez dado o paso de soltarlle o sermón non había marcha atrás, non lle ía pasar nin a primeira. Aínda que tamén sabía que a decisión de consentirlle a deixadez ou darlle porta íalle custar, naquel momento dicíase a si mesma que non, pero no fondo sabía que si. Oriol sospeitábao, coñecíaa, pero non pensaba correr o risco de que unha vez collida a carreira pisase a fondo o pedal e o deixase atrás; confiaba en que o seu amor fose máis forte que o xenio, pero non ía correr o risco.

 

Cinco ou seis viaxes máis deixaron as reliquias máis queridas de Marta agachadas na habitación segreda da bodega. O baleiro desvestía o señorío da gran mansión convertíndoa nun gran almacén con molduras exquisitas e frescos marabillosos. Parecía máis pequena, máis fría, máis de ninguén.

 

-      Véndoa así, case invita a marchar – dixo Oriol con medo de volver a meter a pata.

 

-      Si, se o temos que facer, mellor canto antes – dixo Marta con tristura.

 

-      Vou preparar todo – Oriol acariñoulle o brazo a modo de despedida.

 

Saiu pola porta decidido a sacar de Noel toda a axuda que precisaba.

 

-      Meu ¿non che dixera que mellor te apañaras como puideras? – Noel falaba canso.

 

-      Non me cabrees Noel, marchamos mañán e non estou para perder o tempo, non quero correr riscos innnecesarios – Oriol falaba con voz firme.

 

-      Non me cabrees ti a min, sabes de sobra por onde moverte sen implicarme, non entendo porque te empeñas en arrastrarme, estou comezando a pensar que o único que queres e desfacerte de min, que dea un paso en falso e borrarme do mapa – enfadouse en serio Noel.

 

-      Está ben – rendiuse un Oriol que non tiña o día de ganar – tirarei por onde me pareza, se iso afecta en algo á vosa organización, jodédevos.

 

-      Fai como vexas, xa cho dixen – Noel pasaba de todo.

 

A Oriol non lle fixo gracia a segunda negativa de Noel a axudarlle.

 

-      Virás chorando despois, coma sempre – despreciou Oriol

 

-      Non, non te confundas, os que choran son os outros, a min tanto me ten – ofendiuse Noel.

 

Oriol desembarazouse das obrigas que lle tiña á organización e decidiu facer a guerra pola súa conta. Como ben lle dixera Noel, tiña ferramentas de sobra para saír.

 

-      Marta, marchamos – dixo nada máis pechar a porta.

 

-      Vale – respondiu un eco desde o fondo do corredor.

 

Marta saiu vestida con roupa escura e botas de montaña. Oriol non se daba afeito a unha muller decidida e segura.

 

-      As mochilas están na cociña, botei a comida que quedaba, espero que chegue ¿teremos que andar? – pregountou Marta.

 

-      Non, en principio non. Trataremos de saír coma sempre, non creo que nos poñan problemas, coñezo xente dabondo na garda para que non pase nada – falaba Oriol en modo profesional.

 

-      ¿E se pasa? Quero dicir, igual é mellor non chegar ó punto de ter que depender de que algún compañeiro teu lle dea por non facer a vista gorda, ou se acojone e nos delate – poñíase seria Marta.

 

-      Non chegará ese punto, e se chega – Oriol dou unhas palmadas no costado sinalando á súa eterna compañeira.

 

-      Ti es o experto – zanxou Marta sen darlle moito crédito.

 

Oriol sacou do garaxe o antigo coche de Adina. Non era raro que os do goberno se despreocupasen del, nin que non asignaran a Oriol a outro destino; non no caso de Oriol, que aínda estaba dentro do círculo de confianza; no caso do coche, non eran de cousas de segunda man, mellor mercarían outro no estranxeiro, para iso estaban os cartos, daban mala sorte as cousas dos mortos; por iso, tamén, León e Beda aínda tiñan un teito baixo o que durmir se non marchasen.

 

-      A vila non está lonxe, a uns vinte quilómetros da fronteira – explicaba Oriol – de aí seguimos ate saír do país, salvo que esteas cansa e queiras parar a durmir.

 

-      ¿A que distancia está a fronteira? – preguntou Marta.

 

-      A uns corenta aproximadamente, un pouco máis se quixésemos cruzar polos buracos de seguridade, a alambrada establece unha marxe duns cinco quilómetros – Oriol falaba de maneira mecánica, coma o garda que era.

 

-      ¿Chega o combustible? – preguntaba unha Marta que parecía querer controlar todos os detalles.

 

-      Si, ten o tanque cheo, se é preciso podemos incluso saír do país por terra – explicou Oriol.

 

-      ¿Por terra? ¿Se non como? – preguntou emocionada a Marta inocente que lembraba Oriol.

 

-      En barco ou helicóptero, aforraríamos uns cen quilómetros – respondiu Oriol contendo a alegría de vela de volta.

 

Marta non falou máis, apoiu a cabeza contra o portelo blindado do coche e perdiu a mirada soñadora nun horizonte emocionante. Oriol observábaa de reollo calculando se lle resultaría máis fascinante o aire ou o mar.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 138

April 23, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 138. Obriga

Obriga: aquilo que alguén está obrigado a facer. As obrigas son poucas pero ninguén as cumpre.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      Pesan – queixábase Oriol baixando polas estreitas escaleiras da bodega.

 

-      Os libros pesan – respondiulle Marta con cara de risa chamándolle choromica.

 

-      Xa – Oriol riu de volta.

 

Diante da bodega aproveitou para descansar un anaco, Marta buscaba a chave da porta entre un feixe de chaves grandes encadeadas nun aro máis grande aínda. As bisagras rincharon a óxido ó abrirse a porta, dentro frío e escuridade. Marta buscou o interruptor apalpando a parede coma se non lembrase onde estaba. A lámpada non alumeaba demasiado, o suficiente para descifrar as botellas apiladas en illas triangulares nunha sala que se alongaba por debaixo da gran mansión.

 

-      Ven – convidou Marta.

 

Oriol seguiuna mirando de redor, non entendía de viños pero facíanselle coñecidas as cores das etiquetas.

 

-      Que limpo está todo ¿non? – preguntou Oriol adiviñando unha Marta con dobre vida.

 

-      Si, verdade – respondiu Marta con sorna.

 

O eco devolviu os últimos pasos de Marta e o son metálico das chaves ó caer ó chan.

 

-      Ui, que torpe – dixo Marta.

 

-      ¿Axúdoche? – achegouse Oriol.

 

-      Non, xa está – dixo recollendo as chaves do chan – nunca lembro onde está a pedra.

 

Marta referíase á pedra que había que premer para que a dobre parede que limitaba o acceso ó refuxio se movese.

 

-      ¿Cando ves aquí? – preguntou Oriol, desta vez solicitando unha resposta.

 

-      Ás veces – respondiu Marta.

 

-      Ás veces, a miúdo, debería haber unha capa de po de dous centrímetros, e teas de araña e ratos – describía interrogando Oriol.

 

-      Bebemos viño deste cada sábado ¿non pensarías que era do economato? e tampouco creo que che resulte novidoso a miña manía pola limpeza, é unha tontería pensar que o viño é mellor por ter a botella máis roñosa, cousa de cartos novos – dixo Marta sacando o clasismo que lle inculcaran.

 

Oriol non preguntou máis, a explicación cadráballe ca Marta de sempre e ó final era a súa casa para administrala como mellor considerara. Non reparara nos detalles, tiña razón, comía e bebía do que lle servía nas ceas románticas que quedaran en celebrar os sábados para evitar que a convivencia amortecese a paixón. Tampouco reparara na gran dificuldade que debía supor manter impecable unha casa tan grande, nin en que nunca a vira limpar, nin cociñar, nin nada a parte de ler, tocar o piano ou pintar unha paisaxe bucólica.

 

-      Podes deixar a caixa por aí – sinaloulle un punto ó pé dunha pila de caixas perfectamente alineadas.

 

-      Marta ¿como fas para manter todo isto? – volviu preguntar Oriol querendo saber.

 

-      Cos cartos do meu pai, xa o sabes – respondiu Marta.

 

-      Marta, estou comezando a crer que hai moito de ti que non sei xa, e o que me resulta máis curioso é que pensaba que te coñecía des que naceras. Nesta casa pasa algo raro – Oriol comezaba a irritarse.

 

-      Nesta casa non pasa máis do que pasou sempre – falaba Marta mentres movía a caixa uns milímetros fóra do sitio que lle fixera Oriol tratando de casala cas liñas debuxadas polas outras.

 

-      ¿E que é o que pasou sempre? – interrogaba Oriol – o único servicio que lle coñecín a esta casa foron as mulleres que o goberno contratou para coidarte ate que fixeches dezaoito anos.

 

-      Porque é o único que houbo, polo menos que eu lembre claro, seguro que noutro tempo había moita xente, os cuartos de servicio son uns cuantos – razoaba Marta – veña, fagamos outra viaxe.

 

Oriol obedeciu a orde sentindo a obriga de seguirlle a corrente aínda que sentía non coñecer á persoa que, como el dixera, coñecía desde o nacemento. Non comprendía que a asustadiza Marta que defendía das conspiracións do goberno amarelo e do abandoo dos seus proxenitores fose, agora, unha muller con misterios indescifrables.

 

-      Non me gusta traballar con xente polo medio – soltou Marta despois dun longo silencio recolocando os cadros enriba da pila de caixas para que non se visen e distorsionasen o crucigrama perfecto – por iso fago as cousas cando non estás, cando viñeches pensei que poderíamos repartir o traballo, pero ti nunca te ofreceches e a min faltoume valor para esixircho. E non creas que non me ofende que penses que todo o traballo se fai só. Supuxen que aínda considerándoo tarefa miña o valorarías, vexo que non – falaba sen parar – non di moito ó teu favor que non te decatases de que as cousas se facían ate agora e que cando te decataches penses que teño criadas para facelas por min – a voz íase enfadando – e se che digo a verdade, agora mesmo partíache a cara.

 

Marta sentenciouno mirándoo fixamente, cobrándolle unha por unha as desconfianzas dos minutos previos. Oriol non se convencía, ela tiña razón, nunca apreciara o vivir a servicio completo e incluso se autocomplacía se lle facía unha taza de infusións exóticas ó vela decaída; era o que lle ensinaran e procuraba non cuestionalo porque era o máis cómodo, pero sabía que tiña razón, aínda que seguía sen estar convencido.

 

-      Por suposto que valoro todo isto, e claro que sabía que o facías ti, non ía ser cousa de maxia, pero hoxe decateime do grande esforzo que isto require e, non sei, sempre me pareceches unha flor delicada – empeorou as cousas Oriol.

 

-      Moi delicada non che debía parecer cando... mellor calo – contíñase Marta.

 

Oriol trataba de pensar rápido para reconducir unha situación imposible que lle escapara das mans sen decatarse.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 137

April 16, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 137. Necesaria

Necesaria: que non pode faltar para un determinado fin ou efecto, que se precisa. Reúne todas as condicións necesarias para o posto.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Noel escoitaba ca atención que a súa desidia lle permitía.

 

-      Nós marchamos – estricaba as letras un Oriol derrotado.

 

Noel non dicía nada, miraba distraído pola fiestra respirando.

 

-      Marta colliu medo co de Adina e porriba León non é capaz de comportarse – Oriol explicaba.

 

-      O de León xa está solucionado – zanxou Noel canso.

 

-      Está solucionado o del, pero non o de quen lle axudamos – apurou Oriol.

 

Noel non lle rebatiu, non pensaba que a nena rica secretaria do goberno amarelo correse risco algún. En realidade, non pensaba que ninguén, agás el, correse risco de nada. Ó seu parecer, só tiñan que dicir que non sabían nada e poñer cara de tontos, que xa lle viña de serie por outra parte, e cambiar de bando no momento oportuno. A Oriol tíñao nunha pouca máis estima. Non moita máis, tampouco pasaba mal, rondaba o núcleo duro da garda amarela.

 

-      Está moi apegada á cidade, dame medo que lle entre a morriña e queira volver; en certo sentido tamén penso que é necesaria aquí, podería servos de moita axuda – Oriol falaba en serio.

 

“Si, moi necesaria” había ser unha muller que facía cafés e levaba os traxes ó tinte, pensaba Noel.

 

-      ¿Ti como o ves? – preguntoulle Oriol.

 

-      ¿Como vexo o que? – preguntou de volta sen fixar a vista.

 

-      O de marchar – aclarou Oriol.

 

-      Facede o que queirades, tanto me da – respondiu un Noel enfurruñado.

 

-      Non che estou pedindo permiso, estouche preguntando se o ves factible, se nos botas unha man – pediu Oriol con esixencia.

 

-      Factible é, saides pola porta e marchades. Ti menos ca ninguén tes problemas nese campo ¿quen che pide explicacións a ti? ¿Non pretenderás que che cubra eu as costas? Do miúdo que son non che gardaría nin medio brazo – riu Noel.

 

A Oriol non lle fixo gracia, coñecía ben a Noel e non lle tomaba a mal os seus desplantes, pero Marta era un asunto serio para el e non aceptaba brincadeiras.

 

-      Sei saír – espetou Oriol – o que quero é que non me atopen unha vez fóra.

 

-      Claro – Noel non prestou atención – pois sorte con iso, non serei eu o que che cante as excelencias dos nosos. Mellor vai pola túa conta, os riscos son os mesmos e polo menos non tes que aguantar as súas merdas.

 

De camiño á casa non vía tan clara a fuxida coma lla contara a Marta. A súa vida poñíalle a precaución que o seu traballo lle quitara; pero ó abrir a porta as caixas apiladas no corredor dixéronlle que Marta non pensaba recúar.

 

-      ¿E isto? – preguntou Oriol desexando que a explicación pasara por unha limpeza xeral.

 

-      Marchamos – respondiu Marta con decisión.

 

-      Muller, pero non podemos levar todo isto, marchamos co posto e tres cousas máis, non é coma se marchase teu pai ou túa nai; nós non imos pedir permiso, pensei que estaba claro, nós imos desaparecer, é o máis seguro, non podemos correr o risco de que pretendan que desaparezas, ou de que pensen que os traicionas, ou... – trataba de convencer Oriol.

 

-      Si, todo iso xa o imaxinaba, estou gardando as cousas por se os do goberno saquean a casa, para que non destrúan estas xoias – acariñaba Marta os libros.

 

Oriol notou en Marta unha seguridade que non lle coñecía, de súpeto parecía ter as ideas claras, parecía controlar a situación.

 

-      Hai unha habitación – silanou ó chan – que non creo que dean atopado, ninguén sabe dela e non lles fai falta para as súas festas. Os mobles, os mobles non caben, é unha mágoa. Axúdame, aínda falta moito – ordeou dándolle unhas mantas.

 

Oriol púxose a envolver os cadros e as pequenas figuras que adornaban o salón.

 

-      Deixei uns pratos fóra, non sei cando tes pensado marchar, comida queda pouca – falaba Marta con dificultade mentres subía e baixaba as escaleiras da estantería.

 

-      Cando queiras – dixo Oriol mirándoa – para saír non imos ter problemas, unha vez fóra temos que mover os cartos rápido para que non nos sigan o rastro.

 

-      Non, mellor levamos os que hai na caixa forte e cando os acabemos, xa veremos como facemos, de aquí aló nin se lembran de nós – falaba unha Marta seria, fría.

 

Oriol observábaa marabillado.

 

-      Non sabía desa habitación – dixo por dicir.

 

-      É unha especie de refuxio, está detrás da bodega – explicaba Marta sen parar un momento.

 

-      Non é bo sitio, a bodega vai ser un sitio concurrido se deciden tomar a casa – dixo Oriol divertido.

 

-      Non se ve, baixamos nun momento e compróbalo ti mesmo, ten unha dobre parede, non se notan as correntes, nin soa a oco tampouco – unha Marta invadida pola seguridade afirmaba.

 

-      Pois ti descubríchela – Oriol comezaba a tratala coma unha igual, non como a súa protexida indefensa.

 

-      Eu lin estes libros, nun deles, non che vou dicir en cal, están os planos do edificio... e dos pasadizos segredos – respondiu Marta con misterio, case sorrindo.

 

Oriol sorriu de volta mirándoa en fite.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 136

April 9, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 136. Moa

Moa: pedra en forma de roda, colocada sobre un soporte, que se utiliza para afiar coitelos, fouciños, etc., facéndoa xirar. Os afiadores de agora empregan moas eléctricas.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      Moito sabes ti de soños – dixen con sorna.

 

-      Esas cousas sábeas todo o mundo – replicou César.

 

Froilán e máis eu mirámonos, todo o mundo que el coñecía sería; pero non llo discutimos; a min non me pareciu o momento, tiña a cabeza ocupada ca súa teoría sobre o meu lío co seu bisavó e, pese ó incríble que soaba, a min comezaba a parecerme factible.

 

-      En definitiva, que non avanzamos – decepcionouse Froilán – seguimos sen saber quen é a xente da casa, seguimos sen saber porqué as queren matar, nin quen...

 

-      Quen si – puntualizou César – o tal Damián ¿non?

 

Eu non lles prestaba atención. Se me liara co seu bisavó ¿en que punto do tempo me situaba?

 

-      No mesmo imaxino, salvo que quedase embarazada... – razoaba en alto sen decatarme.

 

-      Deixa de darlle voltas a esa parvada, estate vacilando – atallou Froilán – en lugar de centrarse en atopar unha explicación perde o tempo con trapalladas.

 

A mandíbula de César tensou facendo un ruído agudo coma se estivese afiando os dentes na moa. Eu seguía sen prestarlles atención.

 

-      Pero non puiden dar a luz ó avó de César, porque daquela a súa bisavoa... – analizaba a liña sucesoria.

 

-      Non hai explicación, soñou con isto como podía durmir tranquilamente, perdoa por facer un chiste inocente – despreciaba César.

 

-      Un chiste inocente non, tiñas unha intención – adiviñou Froilán.

 

-      Si, claro, que nos fixese un retrato robot do demo – riu César.

 

-      Porque se eu fose a súa bisavoa... – botaba contas cos dedos.

 

Froilán e máis a súa cella miráronme de revés dicíndome que parara ca tontería, que xa estaba ben, que fora unha brincadeira e que me centrase no importante, en averiguar quen era a xente que mataba aquel exército e como evitalo.

 

-      Pero eu era máis nova – seguía co razoamento allea ás presións de Froilán – daquela o máis probable é que eu non fose eu, seguramente eu era a convidada ca que se enrollou o teu bisavó – fixei por fin a mirada en César.

 

César relaxou a queixada e incluso esbozou un sorriso.

 

-      Daquela na casa de pedra igual tampouco era eu, igual era alguén que estaba alí – deducín.

 

-      ¿E que? Seguimos sen saber quen e porqué – despreciou Froilán.

 

César interpúxose entre Froilán e máis eu para que o vise só a el. Miroume fixamente, o rostro revestiuse de gravidade.

 

-      Podes ir a onde queiras, podes meterte na vida de quen queiras, de momento precisas estímulos externos, coma cando empregabas o sofá, pero se te concentras nin sequera che fará falta iso – explicou César coma se de repente soubese todo o que había que saber sobre as viaxes, os soños e a historia.

 

-      Ben o puideches dicir desde o comezo – poñíase á defensiva Froilán – pensei que non sabías de que ía todo isto, ate me pareciu escoitar en algún momento que non che interesaba. ¿Quen es ti? ¿Que coño tes que ver en todo isto? – desesperaba Froilán dando voltas no faiado.

 

César mirábame, case nin desviou a mirada para escoitar os reproches de Froilán. A min tamén me apetecía escoitar a resposta desas preguntas pero César non parecía estar disposto a darnos o gusto, o máis seguro, porque non a sabía.

 

-      A ver, se non tes máis fotos mellor baixamos, comemos algo e marchamos – dirixía Froilán.

 

-      Pronto cedes – dixo César sen máis.

 

A Froilán notábaselle na cella que estaba a piques de perder a paciencia.

 

-      Nin pronto, nin tarde – falou a modo Froilán – ou subes ó carro xa ou marchamos.

 

A César a ameaza chegoulle para deixar a un lado as brincadeiras por inocentes que fosen. Eu mirei a Froilán escudriñando no seu rostro en busca dunha explicación. De súpeto parecía que os dous souberan que man levaban e decidiran poñer as cartas sobre a mesa, de súpeto parecía que eu non xogaba esa baza.

 

-      Saca as fotos de onde as teñas e comeza a falar claro – ordeou Froilán.

 

César non obedeciu de inmediato, quedou, por uns intres, observándonos, sen intención, sen matices, só nos miraba.

 

-      Non son teu pai – deixou caer sen vir ó caso.

 

-      Outra vez – dixen farta – que si home, que si, que non, xa está.

 

-      Deixa que fale – ordeou de novo Froilán.

 

-      Non son teu pai – retomou – pero creo que sei quen é e creo que sei que relación temos e porque ves a min.

 

-      Pola fábrica – abreviei.

 

-      Deixa-que-fale – arrastraba as palabras Froilán.

 

-      Na miña defensa direi que non o descubrín ate agora, cando vin o baúl do bisavó, ate ese momento as pezas non encaixaban, esta historia era un xeroglífico sen sentido – divagaba – a filla...

 

-      Que si, que marchou... – esta vez foi Froilán quen interrompeu.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 135

March 30, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 135. Leiba

Leiba: masa compacta de terra que se levanta co arado ó abrir o rego. Loita por acadar os seus ideais.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-      Outro pesadelo – medio perdía os nervios Froilán.

 

-      Non – asegurou César.

 

-      Berra coma unha tola, non parece o soño ideal – non daba o brazo a torcer Froilán.

 

-      Berra e tamén ri – dixo sen darlle importancia un César que rebuscaba con ansia nunha caixa chea de papeis.

 

-      Estou por despertala – achegouse a min Froilán.

 

-      Xa despertará – seguía a busca César.

 

Non tivo que esperar moito, un par caídas máis e despertei pola miña propia vontade, notando na orella a humidade acumulada nas mantas coma se dunha leiba se tratara e nas costas aínda a sensación efímera de flotar.

 

-      ¿Que soñaches? – apurou César achegándose cun feixe de papeis na man.

 

Froilán mirouno mal, ignorárao durante a miña siesta e agora viña irrompía interrogador profesional sen deixarlle sequera preocuparse polos meus pesadelos.

 

-      Déixaa respirar, ho – Froilán poñía no seu sitio a César.

 

Pero César non lle prestou atención, mirábame fixamente esperando a resposta, agarrando os papeis con forza.

 

-      Que o demo me tiraba pola fiestra – dixen aínda cansa.

 

-      Ves como era un pesadelo – botou en cara Froilán.

 

-      Non tal – fíxoo calar César.

 

-      O primeiro non, era divertido, despois apareciu o demo e doume medo, despois decidín que non quería morrer e xa... – comecei a contarlles.

 

César non conformou cunhas pinceladas, esixiume todos os detalles, un por un. Non entendía que nos soños os detalles son o de menos. Seguía mirándome coma un trasniño divertido, impaciente, esperando un desenlace que eu non alcanzaba a ver.

 

-      ¿O edificio era este? – preguntou emocionado ensinándome un dos papeis que tiña na man.

 

Si, efectivamente era o mesmo, vírao de moi preto e con moito detalle das veces que caera. A foto era un recorte dunha revista na que se podía ler o titular “O Hotel Abulia acolle a festa de compromiso de...”

 

-      Vese que si – díxolle Froilán a César - ¿que é?

 

-      É o hotel no que traballou o meu bisavó cando marchou. Contaba historias fantásticas, dixo que servira nesta ceremonia e que se liou cunha desas da foto, debería saber cal porque contaba a historia cada día de festa, pero de pequeno non me parecía interesante. A manta debe ser das que trouxo cando veu, a miña bisavoa poñíase mala cada vez que ó vello lle acordaban as cousas das Américas e iso que non se coñecían daquela – explicaba César.

 

-      Estas mantas non son tan vellas – analicei ulíndoas, tocándoas, notábanse vellas pero non estaban gastadas.

 

-      Dálle os outros recortes – ordeou Froilán.

 

César non cuestionou a orde e entregoume os recortes que buscara con tanto interese. Mireinos con calma. Había un feixe deles. Lin a modo o nome Hotel Abulia escrito en letras delicadas douradas no toldo coqueto que resgardaba a alfombra da entrada. Fixeime nas fiestras con finos biselados. O interior quedou retratado tal como o soñara ca pequena diferencia de que no meu soño parecía máis acolledor e nas fotos da revista víase concurrido, parecía pequeno, colapsado. Eu lembrábao máis bonito.

 

-      Este é o rapaz que intentaba sacarme a nota – emocineime ó recoñecelo.

 

César contiña a risa, a cara de trasniño apertaba os beizos cuns ollos de malicia a punto de estoupar.

 

-      A ver – asomou Froilán por enriba do meu ombreiro.

 

-      Este, o que está detrás da vella esta das plumas – expliqueille.

 

César observábanos.

 

-      Facíanos falta unha lupa, non se ve ben, non se distingue se vai de uniforme ou de traxe – analizaba Froilán – o teu bisavó non che diría quen é ¿non?

 

-      El é o meu bisavó – sentenciou César tratando de non rirse, volvendo a apertar os beizos tan axina como a última vogal saiu da súa gorxa.

 

Froilán e máis eu mirámolo sorprendidas, eu pola sorpresa en si, Froilán porque estaba tratando de encaixar esa relación de parentesco na súa necesidade que atopar un vínculo entre César e máis eu.

 

-      En lugar de filla vas ser bisavoa – riu por fin César.

 

Fíxenlle un aceno retranqueiro. Sabía que o dicía por vacilar, pero Froilán contaxiárame a necesidade de cadrar as pezas.

 

-      Non, iso non pode ser – dixemos a un tempo.

 

-      Por que vos o digades – seguía co vacile – andas dun lado para o outro no tempo, quen sabe...

 

-      Claro – corteille o chiste - ¿e non será que percibín algunha vibración desas ó ulir a manta? Ule ben. Ademais o soño non tiña sentido, non foi como o da casa de pedra. Non ten sentido.

 

Razoaba tratando de ser racional por un lado, non podendo evitar deixarme levar polo outro.

 

-      Si, si que ten sentido – ría César – estábades de festa e gustábaslle ó meu bisavó por iso te perseguía, e seguramente el a ti, por iso lle seguías o xogo.

 

-      ¿E o demo? – interrompeu Froilán.

 

-      Ah! Nada, será a típica metáfora de superar os medos internos e así – César pasábao en grande.

 

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 134

March 24, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 134. Ideal

Ideal: cousa á que se aspira por considerala o mellor ben posible. Loita por acadar os seus ideais.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

Sorría sen malicia. Non sabía se polo achado ou porque Froilán calara por fin.

 

-  Bah, mantas, uns libros e unhas bolas de alcanfor – decepcionouse Froilán.

 

César seguía sorrindo.

 

-  ¿Ti non vas mirar? – preguntoume César.

 

Encollinme de ombreiros, tanto me tiña, seguramente habían ser mantas bonitas coma a colcha dourada e despois quedaría cas ganas e...

 

-  Si, tócaas a ver que che transmiten – ordeou en ton amable Froilán.

 

Asomei o fuciño. Si, as mantas eran bonitas, non tanto como a colcha dourada, pero eran bonitas; unha branca con lunares laranxa, azul e amarelo; outra con flores marróns sobre un fondo branco; outra azul con debuxos xeométricos laranxas. E uns libros de follas gordas cas esquinas romas do uso. Toquei a manta que estaba enriba, e a que estaba no medio e a de abaixo, boteille un ollo incluso ós libros.

 

-  ¿Nada? – desesperaba Froilán.

 

César sorría.

 

-  Pois non, nada – mirei a César - ¿tiña que sentir algo?

 

César non respondiu.

 

-  ¿Vas dicir algo ou? – apurou Froilán.

 

-  Non hai nada que dicir – dixo un César tranquilo e sorrinte – se non sinte nada, non sinte nada ¿non se che fan coñecidas?

 

-  Non – respondín.

 

-  Esa estaba enriba do sofá da túa casa – César puxo cara de trasniño sinalando á primeira que se vía.

 

Saqueina por sacar, non se me facía coñecida, a manta que tiñamos no sofá era unha manta vella pero aínda mantiña as cores e os debuxos, era de raias brancas e azuis por un lado, e brancas e amarelas polo outro; cunhas flores azuis polo lado das raias azuis, e amarelas polo lado das raias amarelas. Estendina. O debuxo era coma o que se vía no anaco dobrado por aquel lado, polo outro eran liñas que se cruzaban en laranxa, azul e amarelo.

 

-  Non é a que temos no sofá – sentenciei mirando a César.

 

-  Igual non, igual me enganei – dixo sen deixar de sorrir, sen darlle importancia.

 

Comportábase como se nos estivese mareando co único obxectivo de que sacásemos a manta do baúl. Froilán tamén o pensou, sacou as outras sen esperar a que ninguén dixese nada.

 

-  Mira os libros – medio ordeou – ah, non, xa os miraches.

 

As mantas aliviaron o ulido a po que había no faiado perfumándoo cunha suave fragancia de lavanda. Pechei os ollos e transporteime a unha mañán de Maio co sol a punto de derreter as últimas pingas de xeada. Xogábamos no edificio de enfronte ó xardín no que cantaban os paxaros. Eu agarraba con forza un papel que contiña un segredo inconfesable pensábamos. Eles perseguíannos tratando de alcanzarnos para ler o papel que defendíamos con tanta ansia. Polos corredores e cuartos maxicamente comunicados escoitábanse pasos rápidos e risas tontas, e paradas de súpeto e respiracións cansadas. Sen contar, unha placaxe e un arrolar polo chan.

 

-  ¡Aha! ¡Pilleite! – dicía un rapaz divertido tratando de alcanzar a miña man.

 

-  Aínda non – revolvíame con dificultade para alonxar o máis posible a miña man do seu camiño.

 

As risas de fondo volvéronse silencio e os pasos desordeados en carreiras cara un mesmo destino. Mirámonos sorprendidos, aparcando a pequena regueifa á espera dunha explicación.

 

-  ¡O demo está subindo! – sacounos de dúbidas un berro ó pasar pola porta aberta da habitación.

 

Erguémonos precipitadamente, con torpeza, sin ser capaz de soltar o papel que protexía cos dedos tensos case sen sentir a man. O rapaz saiu da habitación por unha porta interior eu polo corredor.

 

O demo era un algo grande e escuro cuns ollos violentos e unha forza sobrehumana. Vino aínda sen telo diante, coñecíao aínda que nunca o vira, notei os pes abandoando o chan antes de que me agarrase polas costas. Púxome as dúas mans enriba, despegándome a pel para que a asa fose máis cómoda, cruzou a habitación e lanzoume pola fiestra. Caín sen control durante os primeiros pisos, despois o pánico apoderouse de min vendo o chan apurar cara min e, por fin, dixen que non.

 

-  ¡Non quero morrer hoxe! – berrei, non sei se en alto ou para min.

 

A caída freou, o tempo ralentizouse, en definitiva, tomei o control. Aterricei con delicadeza sobre os meus dous pés sen máis dano que os arañazos das afiadas poutas do demo nas miñas costas. Sen máis preocupación que volver dentro do edificio enfrontarme a aquel monstro porque xa non me daba medo, se todas as armas que tiña eran aquelas pouco me fixera; ademais, sabendo que non me ía empotrar contra o asfalto o da caída pola fiestra era divertido. Eu tiña vertixe, non me gustaban as alturas, nin os espacios apartados do chan que non estivesen ben cubertos; pero a caída ó baleiro estivera moi ben.

 

Corrín escaleiras arriba, non me detiven cando vin o demo xusto no medio e medio do corredor, xusto mirándome fixamente ós ollos apertando a boca co enfado do fracaso, xusto a punto para o segundo asalto.

 

O segundo asalto non durou, antes de que poidera achegarme a dous palmos del xa me agarrara polas asas das miñas costas e, en nada, volvía a estar respirando o aire fresco que case me afogaba. Autocontrol e cos pés no chan outra vez.

 

comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Méndez Ferrín gana el Premio Otero Pedrayo

March 19, 2013 por Mibú  

El jurado del Premio Otero Pedrayo 2012 ha acordado este lunes en Ourense conceder el galardón de esta edición al escritor Xosé Luís Méndez Ferrín.

 

En su argumentación del premio, el jurado subraya que Méndez Ferrín, a lo largo de su "rica biografía literaria", ha destacado como poeta, narrador, novelista y ensayista, y ha demostrado "rigor y compromiso suficiente para iluminar un paisaje propio y hermoso, múltiple y puesto al día".

 



Leer más



comentarios (0)



0/5 (0 votos)

Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 133

March 10, 2013 por Raquel Couto Antelo  

Capítulo 133. Humor

Humor: boa disposición do ánimo para facer algo. Hoxe non estou de humor para escoitar as tonterías do goberno.

 

Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...

 

 

-  ¿Nada? – apuraba Froilán.

 

Non respondín, non fixo falta, notoumo. Nada. Era complicado determinar se aquela era a xente que aparecía no meu soño, non lles vía a cara, eran máis sensacións que fotografías exactas.

 

Na caixa había máis cousas, unha especie rede blanca tecida con punto delicado e cun debuxo rosa no centro que se facía redonda coma unha bola oca ó collela por un dos extremos.

 

-  Iso era para o candil – dixo César de lonxe, fóra da miña vista.

 

Non lle vía xeito, os candís que eu coñecían eran recipientes baleiros cunha vela dentro que alumeaba, non conseguía encaixar unha peza tan fina nun mecanismo tan simple, máis o desperdicio que supoñía empregar unha beleza semellante en algo tan fuxidío.

 

Un billete pequeno por valor de unha peseta. Fíxome gracia. Pensei que era de xoguete, pensei que nin sequera era un billete, ensineillo a Froilán.

 

-  Antes tiña moito valor – non riu César.

 

Froilán indicoume que o volvese deixar na caixa, parecía un tema serio para César e tampouco tiña máis interese para nós.

 

Un documento de identidade de cor verde escrito a man dun señor que parecía moi vello. César non fixo comentarios ó respecto. Unha peza de metal oxidado que parecía un cesto cunha palanca na parte de abaixo e un tubo no medio.

 

-  É unha canilla da máquina de coser – apuntou César a un moble que había ás miñas costas.

 

Tres fotografías pequenas iguais ás do documento de identidade e outras tantas dunha señora que tamén parecía moi vella.

 

-  Creo que tamén están aí as chaves do baúl do meu bisavó – murmurou César coma se lle tardase en atopalas.

 

Estaban, efectivamente, debaixo duns papeis moi finos que xustificaban uns pagos un tanto estraños.

 

-  É para cando morran – explicou Froilán ó verme confundida.

 

-  ¿Como? – escandaliceime.

 

-  Si, van pagando os gastos do enterro e tal – explicou Froilán con total naturalidade aínda que se foi apagando ó ver a miña cara de espanto.

 

Desta vez fun eu a que arqueou as cellas, as dúas, sentín que me vacilaba, lin un dos recibos e non dícía nada de cadaleitos, nin incineracións, nin nada ¿quen ía gastar os cartos en semellante tontería? Deixei os papeles a un lado mirando con desprezo a Froilán para que non pensase que o tomara en serio, e collín as chaves que tanto impacientaban a César. Porén, sentilas e poñerme a chorar foi todo un, sen control, sen explicación.

 

-  ¿Que che pasa? – preguntou Froilán.

 

Eu vía a través as pequenas lupas das miñas bágoas un feixe de chaves enferruxadas, unha delas cunha forma bonita como de flor cun número no fecho, as outras eran redondas sen máis.

 

-  Ah, aí están – dixo César ó achegarse e ver as chaves nas miñas mans, sen darlle importancia ó meu drama.

 

-  ¿Tes o baúl? Non o vin – preguntou Froilán.

 

-  Imaxino que estará no faiado, non creo que teña nada, foi o que levou a América das dúas veces que foi, non creo que... – restaba importancia César.

 

-  Non, non me veñas con esas agora, estabas esperando por elas e mira como está a muller – medio ameazaba Froilán – así que xa estamos indo ó faiado mirar se está ou non o puto baúl, porque si que cres.

 

Escoitar de novo ó Froilán rosmón axudoume a recompoñer as miñas emocións. Non estaba afeita a sofrer aquel tipo de descompensacións, si nos soños, si ó escoitar a canción, non ó coller un obxecto.

 

-  É o que lle pasou a César co boneco do teu avó – explicaba Froilán controlando a situación - ¿podes erguerte?

 

-  Si, estou ben – respondín.

 

César non se preocupou, buscaba no caixón do moble da entrada a que debía ser a chave do faiado e en canto a atopou fíxonos un leve aceno para que o seguísemos. A luz do sol entraba por unha xanela redonda que se agachaba detrás dunha espesa tea de araña.

 

-  Supoño que estará por aquí – dixo un César prantado no medio da estancia.

 

-  Ben, se non lle pos máis ánimo poreillo eu – despreciou o Froilán rosmón comezando a rebuscar.

 

Eu mirábaos ca distancia dun corazón desfeito, dábame igual a división dos ate daquela amigos da alma, só sentía unha tristura pesada. Mirei de redor perdéndome no mundo fascinante das cousas que xa non servían, das cousas que xa non funcionaban, das cousas que aínda non estaban en disposición de abandoar.

 

-  Trae as chaves – ordeou Froilán sen levantar a voz.

 

Non lle prestei atención, non lembraba que as tiña na man, perdinme nunha colcha dourada con debuxos de flores brillantes.

 

-  Eu leváballas, non parece estar de humor para moitas insistencias – soltou César con sorna.

 

Achegueime ó baúl que estaba a carón de Froilán. César mirábanos desde uns pasos atrás, pero non ca indiferencia duns minutos antes. Probei unha a unha as chaves ate dar ca correcta, era unha de aquelas de forma normal que parecía un tubo cunha pequena abertura nun lado. Levantei a tapa sen pensalo, Froilán contiña a respiración, César seguía mantendo a distancia. Non me atrevín a mirar no interior, Froilán por uns segundos tampouco, despois baixou a mirada e, por fin, axeonllouse para mirar con detemento. Eu mirei a César. César sorría.

comentarios (0)



0/5 (0 votos)